Lezioni italiane 5: Het echtpaar

Ze wilden samen op intake komen en al tijdens de intake bleek dat dat geen goed idee was.
Zij zat er als een klein grijs muisje bij en hij, de grote manager, deed het woord. " Het Italiaans had hij niet echt nodig, maar zijn bedrijf had een Italiaans bedrijf overgenomen en hij moest een paar keer per jaar zijn gezicht in Italie laten zien, waarbij het dan wel aardig zou zijn, als hij tenminste de medewerkers in hun eigen taal zou kunnen begroeten. Voor de rest moesten "die Italianen" er maar voor zorgen dat hun Engels beter werd, want zaken doen deed hij in het Engels!".
Zij zei niets.
Aan het eind van het intake gesprek antwoordde hij op de vraag hoe het met zijn talenkennis gesteld was en of hij makkelijk talen leerde , dat hij er nooit moeite mee had, dat hij vloeiend Engels en Duits sprak en dat hij sowieso altijd makkelijk leerde.
Zij antwoordde op dezelfde vraag dat ze alleen maar MMS had gedaan vroeger en nooit zo goed op school was geweest.
Een paar weken later kwamen ze op cursus. Ze hadden allebei 2 weken geboekt. Na 2 dagen bleek al, dat hij er niets van bakte en dat het haar juist makkelijk afging en dat ze al snel vooruitgang boekte. Hij baalde en ging protesteren. Het lag aan de cursus, we gingen te snel, de docenten waren niet interessant, het materiaal niet goed en op woensdag besloot hij ermee te stoppen, met de smoes dat er problemen waren op het werk. Zijn vrouw mocht nog wel de week afmaken. Hun 2de geboekte week werd geannuleerd, ondanks het feit dat deze te laat werd geannuleerd om voor teruggave van het reeds betaalde cursusgeld in aanmerking te komen.
Van haar kregen we een lief briefje dat ze het erg jammer vond niet een 2de week terug te komen, maar dat ze wel van plan was om bij de Volksuniversiteit door te gaan met Italiaans omdat ze nu de smaak te pakken had!

Lezioni italiane 4

La borsa di studio!

Dat wij docenten ook vaak erg veel van onze studenten kunnen leren, blijkt uit het volgende voorval. Enkele jaren geleden had ik als studenten een groep van 10 artsen uit Guinee, Afrika. Zij hadden " una borsa di studio" ontvangen voor een specialisatie bijscholingscursus aan de universiteit van Milano, maar kwamen eerst 3 maanden voor een full immersion cursus Italiaans bij ons op het taleninstituut. Aangezien ze allemaal vloeiend Frans spraken, leerden ze vrij snel al heel goed Italiaans en was het ook mogelijk schrijfopdrachten te geven. 1 van de schrijfopdrachten betrof de verleden tijd (imperfetto) en de opdracht was om de allerleukste vakantie die ze ooit door hadden gehad, te beschrijven.
Het gaf verschillende boeiende resultaten, maar 1 cursist schreef een spannend verhaal over een vakantie die hij op twaalfjarige leeftijd met zijn oom had doorgebracht.Met die oom was hij 2 weken op jacht geweest en ze hadden op van alles gejaagd en met veel succes.
Ik was diep onder de indruk van dit verhaal en vroeg hem toen ik hem het gecorrigeerde verhaal teruggaf: " Maar mocht je dan zomaar op 12 jarige leeftijd met een geweer rondlopen?".
Zijn antwoord was (en hij bekeek me daarbij zeer meewarrig): "Ma signora, noi andiamo a caccia con l' arco e le frecce! "
(maar mevrouw, wij gaan op jacht met pijl en boog!)
Oeps!

De dagen van de merel

In Italië worden de laatste drie dagen van januari als de koudste van het jaar aangemerkt. ''I giorni della merla'' worden ze genoemd, de dagen van de merel. 29, 30 en 31 januari.


Ooit was er het Romeinse rijk, zo machtig dat het werkelijk alles naar de maatstaven en de normen van Rome modelleerde. Ook de kalender, die net na de totstandkoming van het almachtige rijk in 753 voor Christus slechts tien maanden kende. Er zijn geen wetenschappelijke bewijzen, maar het schijnt dat de kalender van tien maanden (6 met 30 dagen en 4 met 31 dagen) reeds daarvoor gehanteerd werd door de bevolking rondom de poolcirkel. Een kalenderjaar van 304 dagen dus. De 61 winterdagen werden eenvoudig niet meegeteld omdat de zon niet opkwam en derhalve niet als dag in aanmerking kwamen.
Het was Numa Pompilio, de tweede van zeven koningen van Rome, die de kalender aan het eind van 713 v.Chr. voor het eerste veranderde en januari en februari eraan toevoegde.


Januari werd dus de eerste maand van het jaar. Een prominente plaats op de kalender die, zo wil de legende, de nieuwkomer al snel naar het hoofd steeg. De maand had een geringe lengte, slechts 28 dagen. Zoals het zo vaak gaat in de natuur zijn het dikwijls de kleintjes, de kortjes die hun teweinig aan centimeters, tijd of oppervlakte uit trachten te wissen door hard te blaffen, te blazen, te roepen en middels een waar schrikbewind hun stempel op de loop der geschiedenis proberen te drukken. Januari was geen uitzondering op die regel. Hij zette de natuur naar zijn hand door de graden van Celcius, Kelvin en Fahrenheit uit het land te verbannen zolang hij regeerde. Wie niet voor die tijd een goede schuilplaats gevonden had zou niet meer de bloemen in de lente zien bloeien, maar wachtte eenvoudig een onbarmhartige ijskoude dood.
Ook de merel, in die tijd nog getooid met een bontkleurig verendek, voerde zijn strijd tegen de kou en tegen de honger. Als het knorren van het vogelmaagje ondraaglijk werd zat er niets anders op dan heel af en toe even de schuilplaats te verlaten, op zoek naar iets eetbaars. Dat waren gevaarlijke expedities. Januari had alle tijd, wachtte geduldig met zijn lange zwarte nagels op het ijs tikkend op deze momenten van zwakte en wanhoop van de merel. Want hij wist, die momenten deden zich vroeg of laat altijd voor. Met gierende lach blies hij zijn ijskoude poolwind tussen de veren van de merel, en met satanisch genoegen liet hij het hagelen, sneeuwen, van het ene moment op het andere. En de merel moest terugkeren op zijn schreden, ook al had hij vaak nog niks te eten kunnen vinden. Pas als Januari zijn winterse zetel aan Februari overdroeg werden de tijden iets minder hard voor de merel. De dagen begonnen te lengen, de temperatuur iets te stijgen en het voorjaar was niet ver meer weg. Het voorjaar, waarin de geplaagde vogel veren en ego oppoetste tot de oude glorie, de kleurige glans waren teruggekeerd en waarin het hoogste lied werd gezongen.
Maar Januari keerde onherroepelijk weer.

Dat ging een aantal jaren zo verder, en met steeds meer huiver keek de merel al gedurende het jaar vooruit naar de volgende confrontatie met de wreedheid van Januari. Totdat hij op een zekere dag in april bezoek kreeg van Arthur, een verre neef, een Vlaamse Leeuwerik die onderweg was vanaf zijn overwinteringadres in Sharm el Sheikh terug naar huis in de Antwerpen. Tuur had de oplossing, en in een week tijd leerde hij de merel alle geheimen van het inmaken, het wecken, het drogen en het conserveren van de meest voorkomende zaden en een grote variëteit aan vruchten. Tuur was een specialist op dit gebied (wellicht is bij deze ook enig licht geworpen op de oorsprong van het woord "confituur") en onder zijn beziedende leiding werd de basis gelegd voor een rijke reserve aan winterkost. De merel had de slag snel te pakken, had plezier in het werk en tegen het eind van december stond de kleine ruimte in de oude holle boom aan de oevers van de beek zo barstensvol wekpotten dat men zelfs gemakkelijk tot half maart zou kunnen overbruggen.
Januari kwam dus, maar de merel liet zich niet zien. In het begin wachtte de maand rustig af, tikte rustig met zijn lange koude vingers op de steeds dikker wordende ijskorst op kreken en op kanalen, verruilde de grijze sneeuwwolken van de dag voor kraakheldere nachtelijke hemels om het kwik maar zo laag mogelijk te krijgen. Maar merel liet zich niet zien. En Januari werd nijdig, heel nijdig. De temperatuur daalde en ieder levend wezen dat zich maar even buiten vertoonde werd gegeseld onder bitterkoude ijsregens die het bloed letterlijk in de aderen deed stollen. Op het Tisenjoch, een bergrichel in de Ötztaler Alpen op de grens van het huidige Oostenrijk en Italië, was een ietwat overmoedige jager op zoek naar een prooi toen hij oog in oog kwam te staan met de donkere dreigende gestalte van Januari. Januari had een pesthumeur, en een ademtocht was voldoende om jager Ötzi via een ommetje langs de eeuwige jachtvelden een enkeltje Archeologiemuseum in Bolzano te bezorgen. Maar ondertussen geen enkel teken van leven van de merel, en Januari begon door te krijgen dat hij bij de neus werd genomen. Met een van haat verwrongen gezicht smeedde hij een plan, terwijl zijn nagels schoolbordkrassend diepe littekens in de gladde ijsvloer van de meest dichtbij zijnde vierhonderd-meter-baan achterlieten.

Aan het eind van de 28 dagen "ijstijd" keek de merel in de holle boom voldaan op de kalender. Niet dat hij een hekel had aan Rien Poortvliets kabouterfamilie die de eerste maand van het jaar opsierde, maar het omslaan van die eerste prent betekende een overwinning waar hij jaren lang van had gedroomd. Goed gemutst trippelde hij naar buiten en wipte vrolijk in de sneeuw, daarbij met zijn pootjes als afdrukken gebaksvorkjes op het smetteloos witte sneeuwtapijt achterlatend. Vrolijk fluitend vloog hij naar omhoog en brede bochten draaiend ging het steeds hoger. Zijn lied klonk kilometers ver weg. ''We are the champions'', hij was de koning, de koningin, hij had gewo...
Een hoge D in Re maggiore stokte in het puntje van zijn snavel, en hij voelde hoe zijn hart letterlijk een slag oversloeg. Tien ijskoude vingers hadden hem vanuit het niets vastgegrepen en voor zijn kraalzwarte oogjes materialiseerde zich Januari die in de grootst mogelijke toorn ontstak. Een blizzard tekende de woorden van de maand in de lucht waarin duistere grijze wolken zich samenpakten. Januari bleek het op een akkoordje te hebben gegooid met Februari (ook al geen echte vogelliefhebber), en had drie dagen te leen weten te krijgen. Drie dagen, 29, 30 en 31 januari, die de tijd zouden veranderen, die zouden leren dat alle eerdere ijstijden tot op dat moment kinderspel waren geweest. ,,Dat beloof ik je, zowaar ik Januari heet'', rommelde als onweer het in het frimament Hij liet de merel los, liet een bulderende lach tot in alle hoeken van het dal rollen. Hij zwaaide even met z'n armen, waarbij een zekere gelijkenis met de magische Rasti Rostelli was waar te nemen, en vanuit de wolken begon het messcherpe ijspegels te regenen. Merel voelde hoe ze zijn vleugels verwondden. Rode, gele, blauwe en witte veertjes werden ruw uit de huid geplukt, een huid die door de plotselinge daling van de temperatuur meer overeenkomsten met kippevel dan met merelvel vertoonde. Vluchten, dat was alles wat merel op dat moment kon denken. Een schuilplaats.
En merel had geluk, want als een aangeschoten eend naar beneden fladderend kwam hij, o mirakel, in de schoorsteen van een kleine herderswoning terecht. Het was er warm, want de haard brandde. Maar niet te warm. Aan de binnenkant van de schoorsteen was een brede richel waarop de vogel uit kon rusten, zijn wonden kon verzorgen, wachten tot de tiranie van Januari voorbij was. Drie dagen duurde het uiteindelijk, de drie dagen die Januari had mogen lenen van Februari. Drie dagen die later zelfs nog eens verfilmd zouden worden en onder de titel "The day after tomorrow" een kassucces zouden worden. Een hel was het, een ijshel op aarde. Toen de merel uiteindelijk uit de schoorsteen tevoorscheen klom had hij het dankbare gevoel het overleefd te hebben. Maar tegelijkertijd constateerde hij ook dat de rook en het roet van de haard zijn bont gekleurde verendek bedekt hadden met een flinterdun, maar diepzwarte laagje. En hoe hij ook poetste, de kleuren kwamen niet meer terug. De merel zou voor altijd zwart blijven. De echt grote ‘'verliezer'' van het drama zou uiteindelijk Februari worden, want Januari wenste in zijn grootheidswaanzin de drie dagen terug te geven. De veiligheidsraad riep een speciale vergadering bijeen, maar het maakte niets uit. Januari wist dat hij de sterkste was, dat het jaar niet compleet was zonder hem, en haalde ongeïnteresseerd de schouders op. Om van de schrik te bekomen kreeg Februari uiteindelijk eens in de vier jaar een schrikkeldag, en als pleister op de wonde mocht hij zich ook gastheer van Prins Carnaval noemen, en kreeg hij acht van de vijftien Elfstedentochten toegewezen. Maar het bleef een bittere pil.


Tot zover de legende die ik - ik geef het eerlijk toe - een beetje heb aangedikt zo hier en daar. Maar dat mag met legendes. Een feit is dat men in Italië nog steeds spreekt over "i giorni della merla", de dagen van de merel, en daarmee heeft de legende de Romeinse kalender ruim overleefd. Ook het gegeven achter de legende dat de laatste drie dagen van januari de koudste van het jaar zouden zijn mag, op de statistieken van de voorbije 50 jaar afgaand, naar het rijk der fabelen verwezen worden. Tussen 1967 en 2007 was de gemiddelde januari-temperatuur bij het Centro Geofisico Prealpino immers 2,8 graden celcius, terwijl de gemiddelde temperatuur van de dagen van de merel 3,6 graden was. De gemiddelde minimum temperatuur was slechts 0,1 graad onder het vriespunt, en de gemiddelde maximum temperatuur bedroeg zelfs 7,4 graden. Onder invloed van de klimaatsverandering dreigen "i giorni della merla'' steeds meer van hun dreiging te verliezen. In 2008 steeg het kwik tot maar liefst drie graden boven de gemiddelde waarde. Het enige wat dan misschien nog overeind blijft staan is de volkswijsheid dat het voorjaar vroeg zijn intrede doet na koude dagen van de merel, en daarintegen lang op zich laat wachten als de laatste drie dagen van januari kwakkelend passeren. Dat heeft het vorige jaar dan weer wel bewezen.


De Romeinse kalender tenslotte heeft nooit een maand januari gekend van 28 dagen. Februari wel, maar de hervorming van Numa Pompilio kende vanaf het begin al 29 dagen aan januari toe. Dat was niet zijn enige hervorming, want hij kortte alle andere maanden in tot 30 en 29 dagen zodat men aan het eind uitkwam op een totaal van 355 kalenderdagen. Om enigzins in de pas te blijven met het zonnejaar werd om de twee jaar een extra maand tussen Januari en Februari ingevoegd, Mercedoni, die 23 dagen telde. Bijna 700 jaar hield men deze onoverzichtelijke situatie vol, maar Julius Cesar was het geschuif al snel beu. In 46 voor Christus hervormde hij de Romeinse kalender een tweede keer, en nu, zo leek het, definitief. De Julius-kalender, zonder Mercedoni maar met een compensatie voor de andere twaalf maanden, bleef vele eeuwen in gebruik.
In 1582 riep de bescheiden paus Gregorius XIII de Gregoriaanse kalender in het leven, die volledige gebaseerd was op de cyclus van de vier seizoenen. Deze kalender wordt op de dag van vandaag in het grootste deel van de wereld gehanteerd.


Bronnen:
Wikipedia.
Corriere della Sera
Arcobaleno.net
European-schoolprojects.net
Meteo.it
Astrogeo.va.it

Afbeelding merel: copyright Nico de Haan.
Kaart Europa: de temperaturen op 30 januari 2008, om 12:00 uur (bron: Astrogeo.va.it)

Just another day in Paradise?? FEESTDAGEN??

Hallo Allemaal
Uiteindelijk vind ik het van mijzelf verdorie schandalig dat ik niet eens eerder even een berichtje op Italieschrijvers heb gepubliceert..en niet even de moeite heb genomen iets uit mijn vingers te laten voortvloeien...welk later leesbaar wordt voor alle mensen die zich enigzins betrokken voelen bij Italieschrijvers...het spijt me..en ik beloof mijzelf plechtig..en ook jullie mij in het vervolg wat vaker te laten horen..en aangezien mijn leven drastisch gaat veranderen...hoop ik in januarie!!! heb ik straks genoeg verhalen, om samen met jullie te delen...

Daarom dan maar eerst even een update over het wel en wee in Varese, de kinderen, mijn honden..Mijn ozooo ITALIAANSE MAN!!!! de feestdagen, and a THOUSAND THINGS MORE..So just another day in Paradise!!!

De feestdagen...mijn hemel hebben jullie dat nou ook??? Dat als het zomer bijna aan zijn einde is is en je zit de laatste dagen nog lekker bij het zwembad, een boekje..een na jaars zonnetje..een aqua frizzante..en de eerste Libelle' Glossey' Beaumonde' Vriendin, de Linda, en de al o zo Hollandse bladen...die ons toegestuurd worden, of waar wij geemigreerde Nederlanders nog BUITENLANDS geabonneerd op zijn...liggen op een stapeltje naast je luie zonnebed..om ze vervolgens in 1 keer allemaal door te lezen ..en waarvan je later spijt hebt DAT je ze in 1 keer hebt doorgelezen, en niet even een paar dagen hebt gewacht hebt voor je aan een andere begon??''Zodat je nog wat over hebt?? haha het lijkt wel een kind met een zakje snoep, wat het niet in 1 keer mag leeg eten, maar geduldig moet wachten tot de volgende dag..haha NOU NIET DUS!!!
LEZEN...en dan zie dus aan het eind van de zomer..de bladen al weer vol staan van de KERST, OUD en NIEUW..hoe versieren de bekende Nederlanders hun huis,? wat eten zij? en wat gaan zij dragen?...dan heb ik echt zin aan de Kerst, en lijkt het mij leuk om er naar toe te leven...en op het moment ZOALS nu...een dag of 4,5 voor de KERST vind ik er al niets meer aan...altijd het geregel met de kinderen..aangezien de oudste..van MIJN ozooo Italiaanse man al 5 jaar bij ons woont..en er nog een kind van hem in Nederland woont!! beginnen de emails al op en neer te vliegen...Richting mij natuurlijk..want zoals gewoonlijk kunnen de gescheiden PAP en MAMS niet zo goed met elkaar..=de langstdurendescheidingooit)!!
en wordt er dus volop gemaild met de nu opvoedende mama IK dus...

De eerste mails zijn dus ook ...VAN WANNEER TOT WANNEER??? zijn jullie in Nederland?
WAAR gaan we wisselen? MOET ik kleding meegeven??..kan het niet wat dagen eerder, kan het niet wat later??? ziek wordt ik nu al bij de gedachte dat er een wisseling MOET plaatsvinden..ter ergenis van mijn eigen dochter die 14 wordt en altijd samen is met mijn de oudste van mijn partner, die 15 wordt..ze zijn natuurlijk altijd samen, samen naar school, thuis, het centrum, samen naar Nederland, en opeens wordt er gewisseld met een kind van 9 jaar die liever met een maxicosi met tig Barbies erin achter hun aanloopt?? terwijl hun het vakantiepark afstruinen opzoek naar leuke JONGENS !!!

Begrijpelijk natuurlijk ..en dan ook nog eens dat de kleinste bij ons blijft en de oudste wisselt..en even een paar dagen bij haar moeder is!!!
Uiteraard vindt mijn eigen dochter dit ook niet zo,n fun, maar goed het zij niet anders...en als je daar mee al die dagen begint..en al een eeuwige plannning moet maken, over SCHOONOUDERS HIER, SCHOONOUDERS DAAR!!! OUD en NIEUW??? mijn God dan heb ik er al helemaal geen zin meer in..en dan ook nog een rijden naar Nederland...ook dat nog...wat moet allemaal mee,??? kerstversiering 'cadeaus' eten drinken, hier of daar boodschappen doen??
Files?? is de GOTTHARD TUNNEL open,. ligt er veel sneeuw....???

En dan... vaak s,avonds laat aankomen in het huisje,,aangezien je toch veel oponthoud hebt onderweg?? alles weer uitpakken, hectiek...eten drinken, is er wel INTERNET MAM?? zonder dat kan ik echt hoor...!!!
Gaan we nog naar mensen waar er wel internet is???Mijn mobiel doet het niet..MAM..waar slapen wij??
Mijn GOD...was het allemaal maar voorbij, 31 December 12.00 uur geweest en op weg terug naar Italie...wat heet..was Ik al maar terug in Italie??

De eerste Kerstdag 12 man in mijn huisje...De tweede Kerstadg naar Rotterdam..Familie bezoek..die je net de vorige dag allemaal hebt gezien..!!
Vrienden langs..mijn God we hebben maar 10 dagen hoor!!! geen 40!!!
maar goed terugkomende op het feit...hoop ik NU nog steeds dat de Gotthard dicht zal zijn voor dat wij vertrekken...al hoe wel ik het wel LEUK vind als we er 1 keer zijn!!
Althans dat hoop ik dan maar...!!!
In ieder geval is het een huisje..met jacuzzi, binnen en buiten, stoomcabine met douche Sauna, en een geweldige super Turbo Zonnebank met gezichtsbruiner..haha zodat het lijkt alsof we 10 dagen naar de sneew zijn geweest!!
Maar goed waarom zijn we niet gaan vliegen??
even een auto,tje gehuurd daar??

Aangezien wij ook nog ..met een HUURauto rijden..aangezien vorige week een dronken automobilist in onze eigen Volvo Jeep is gereden..waarop deze vervolgens TOTAL LOSS is verklaard en wij nu in een VEEL kleinere welliswaar gloednieuwe Lancia rijden, maar met een kofferbakje waarin net 2 trolly,s in kunnen...
hoe krijg je het voor elkaar???
Maar goed er komt ook een eind aan..., maar nu zie ik het even allemaal niet zitten, en hoop nog stellig dat er iets te veel sneeuw valt waardoor wij niet weg kunnen?

Maar goed...dan gaan als nog de kinderen naar Nederland vliegen ..om even de Opa,s en Oma,s te bezoeken..en zit ik hier heerlijk met een Cappuccino op de bank..en geen gezeur!!

Ik weet dat het egoiistisch klinkt..en dat het niet mag!! dat weet ik ook wel, maar zoveel geregel..dat ik er even geen zin in heb!!
Mijn honden, hier...ik daar bah...was het maar even anders..waarom doe ik niet zoals mijn vrienden, en gaan we gewoon naar de Zon?? geen gezeur..wie mee wil gaat mee, wie niet die niet!!
Dat beloof ik plechtig aan mij zelf dat ik dat volgend jaar absoluut overweeg...
1 Superrlicht puntje in 2009..ik ga weer vliegen voor een eigenaar van een Privejet...en niet idealiseren hoor, gewoon een kopje cappuccino serveren in een Villeroy en Boch kopje..inplaats van een KLM plasic Cup..maar heerlijk..eindelijk weer een doel, ..voor 5 tot 6 keer paar maand binnen Europa...even overnachten en weer terug...lijkt me echt super, maar daarover vertel ik jullie de volgende keer..mijn eerste vlucht is rond 16 Janaurie,,,en dan is gelukkig alles weer voorbij??
Het gewone leven..kids naar school, weer werken, even terug in de maatschappij...
gewoon weer gewoon

Just another Day in Paradise

Voor nu wens ik jullie allemaaal een hele fijne Kerst, en een supergoed, Gezond, en vooral gelukkig 200g toegewenst
Liefs Estelle
Varese

In de winkels heb ik een heel simpel A4 formaat oproep geplaatst: "Voor de Kerstperiode zoeken we een pittige verkoopster"... Heel simpel..dachtje...fout dus. Nouja wat kan er nou simpel in Italie zijn... Om een paar reden is het ingewikkeld en de belangrijkste zijn: 1. Er bestaat hier wel een arbeids bureau maar de preciese functie is het volk een beetje ontgaan..bovendien is het niet verplicht je in te schrijven. Het is dus niet de plek waar werknemer en werkgever elkaar toevallig ontmoeten...laat staan als je dus niks aan het toeval overlaat maar daadwerkelijk daar gaat zoeken..Mijn zoekresultaat is niet om over naar huis te schrijven en dus verveel ik het blog er ook niet mee. Puntje twee: Geen scholieren/zaterdag hulp ofzoiets... onder de 18 heb je het recht om op de ouderlijk knip te teren (en na je 18 een ingeburgerde gewoonte)Werkcontract pas mogelijk als je 18 bent.. Banaal maar toch ozo belangrijk punt 3: Geen hond kan hier een C.V. schrijven..ach wat zeg ik...printen kant en klaar uit google. Grammaticaal heb ik zoveel fouten ontdekt(en alleen ik mag die met mijn zelfstudie Italiaans maken) , de ergste en die hebben we dus ingelijst:Curruculom Vitale...(onnodig te spellen..curriculum vitae, ik heb geen latijns op school gehad maar letterlijk vertaald betekend het iets van "levensloop") Spel fouten.....22 C.Vees in de prullebak. Waaaat in de hemelsnaam moet ik doen met een geprint velletje waarop vermeld:Naam, adres, leeftijd, schoenmaat, naam van je hond, merk van je auto! En die foto's: In bikini! Aan de bar met vrienden! 8 C.Vees in de prullebak. En zo moest ik opeens aan mijn oude schooljuf in Nederland denken: Ik zit al dagen (als ik voor de zoveelste keer de nu al 125 C.Vees zit door te spellen) over haar naam te denken. Ze was toen ik 16 of 17 was al op leeftijd, pensioen gerechtigde leeftijd maar ze gaf de stijd om de jeugd te verbeteren niet op en werkte vrolijk door. Een vrij grote vrouw, stevig gebouwd, met een grijs keurig knotje waar nooit een plukje uit hing (bij mij springen ze al uit een knullig staartje..) Altijd in een ,volgens mij hand, lees zelf, gebreid vest met bloes en bijpassend kraagje, kuitlange rok en stevige stappers.. Ik zie haar nog staan en hoor nog de woorden: Een C.V. is een presentatie van je zelf, begin dus eerst met een kleine introductie van je zelf, waarom je naar die baan solliciteerd, wat je doelen zijn (In het kort laat zie wie je bent , wat je kan en hoopt te bereiken) Van de 125 C.Vees die ik heb zijn er 2 met een introductie die er een beetje op lijkt. En dan hebben we ook nog de groep leugenaars: Hier houden ze van de woorden zoals: Bedrijfsleider, hoofd afdeling ...maar als je die onterecht gebruikt let dan wel op de jaartelling...ik heb er 5 geteld die al zo een soort hoge functie hadden op een nog niet 18 jarige leeftijd...hoofdafdeling van noem even parfumierie afdeling Bijenkorf word je ook in Nederland niet op 16 jarige leeftijd, toch? Last but echt nog niet de laatste: Hoe lever ik de C.V. af? NIET door je moeder, vriend(in)..oeps 36 C.vees minder. Wees spontaan, open, stel je voor! Drink niet uit een flesje water midden in de winkel( 1 c.v. minder) Wees beleefd en correct tegen de peroon van desbetreffende winkel je weet niet wie je voor je hebt. Beter een keer te beleefd dan een "Nou de mazzel he!"..oeps 2 C.Vees minder. Stel geen STOMME vragen:" Werk ik dan ook op zaterdag tot 20 uur?" (Nee olie ik heb winkels die op zaterdag dicht zijn zodat we ons de hele dag kunnen voorbereiden op ons feestje voor 's avonds..)15 C.Vees minder. Kortom ik heb dus nog een klein stapeltje over... ik ga morgen 6 (zes) sollicitatie gesprekken maken....en daar de volgende keer meer over..

Polizia alla Italiana...

Het is nu bijna een jaar geleden, dat bij ons in de diepe nacht onze mobiele telefoon rinkelde.
Eerst denk je te dromen, maar het was niet zo!
Zo sloop ik slaapdronken uit mijn bed en zag een onbekend telefoonnummer, maar vond het toch beter te antwoorden met een zwakke en diepe slaperige stem “pronto....?
Ik hoorde meteen een hele wakkere stem, die me de naam van onze zoon noemde en italiaans met me sprak.

“Nee” antwoordde ik, ik ben de moeder.
“Signora, wij willen weten waar Uw zoon is?”
Ik snapte niets en antwoordde dat mijn zoon in Duitsland woont en vroeg vrijwel meteen met wie ik eigenlijk sprak, want in het holst van de nacht begrijp je dat allemaal niet zo...

Toen kwam een kort en bondig antwoord wat je meteen ontzettend laat schrikken “POLIZIA!

Op zo een moment word je wel wakker, omdat je zo schrikt en je vreest het ergste!

De politieagent vertelde me dat ze de jack van onze zoon met alle papieren en autosleutels en ook zijn mobiele telefoon hadden!
Natuurlijk begreep ik niets, en kon me niet voorstellen hoe dit allemaal mogelijk was.

Wat was er gebeurd?
Onze zoon was voor een weekend naar een vriend van ons naar Milaan gegaan.
In Milaan aangekomen, zijn ze die avond meteen lekker gaan eten. Hij legde zijn jack nonchalant op een stoel van het tafeltje naast hem.
Ondertussen kwamen andere gasten voor een etentje. Toen ze klaar waren, pakten ze alle jassen die op de stoel lagen (dus ook de Jack van onze zoon...)

Deze mensen gingen na het eten nog eventjes in een bar, gewoon voor een drink...
Toen ze terug kwamen......was hun auto verdwenen!
Zo gingen ze meteen naar de politie om dit aan te geven.

Inmiddels gebeurde hetzelfde op een andere manier met onze zoon......
Na het gezellige eten en praten met zijn vriend....wilde hij zijn jack pakken, maar die was verdwenen en zo kon hij niet meer rijden met zijn auto.... de sleutels waren weg!
Zo was hij bijna op hetzelfde moment bij de politie als de mensen waarvan de auto gestolen was.
Er was meteen een politie-aktie in Milaan en de dieven van de auto durvden niet meer verder. Zo vond de politie de auto terug. Een positief avontuur zou men zeggen!!
Deze mensen waren blij....de auto was terug en wilden eindelijk gaan slapen.

Ze pakten de jassen in de auto en ontdekten de jas van onze zoon.... met alle papieren, ze dachten de dader gevonden te hebben, die onze zoon moest zijn.... en brachten alles naar de politie!!

En dit was het moment dat de politie bij ons opbelde!!

Eindresultaat: de gestolen auto was al in Como, en naar veel beven en bibberen... was het een avontuur in de nacht waarvan de polite achteraf zei: “Zo een rare combinatie van toevallen....dat hebben we zelden beleefd. Ze moesten er zelf over lachen....en onze zoon achteraf ook!

Goudkoorts

Terwijl de wereld economie keihard onderuit gaat en de beurzen in een vrije val zijn geraakt waar het einde nog niet van in zicht is, heerst in Italië de goudkoorts. Vorige week bereikte de jackpot van de lotterij SuperEnalotto een nieuw record door boven de 75 miljoen Euro te stijgen. Drie keer in de week maakt men kans op deze superpremie door te proberen om op 90 getallen er 6 goed te raden. Voor de trekking van gisteravond werden 50 miljoen combinaties gespeeld, maar nog steeds viel de “sei” niet. En dat betekent dat je jackpot nog verder is opgelopen: 80 miljoen voor de trekking van morgen.
Ik ga zeker weer voor een paar euro spelen, nooit geschoten is altijd mis, al zegt de kansberekening dat je in je leven meer kans hebt om door de bliksem te worden getroffen dan om de SuperEnalotto te winnen.
Rest mij alleen nog te bedenken welke bank ik blij zal gaan maken met al die miljoenen of misschien is het toch maar beter om een flinke kluis in mijn nieuwe villa in de Toscaanse heuvels te laten bouwen.

Kafka op het strand

Voordat de zomer helemaal vergeten is sluit ik mijn vierluikje over Puglia af met het laatste deel. Het meest zomerse, het warmste....

Sporen in Puglia (4)

We zijn er! We zijn er! Het strand, het strand, het strand...

Kleine landbouwpercelen. Mais die net op begint te komen, granturco heet dat hier. Wat rijen tomaten, gewoon op de grond, ze mogen best een beetje zanderig zijn. Daar tussendoor een zandpad tot aan de duinen. Honderd meter, misschien iets meer. Achter ons een stoffige zandwolk als in een western. Alleen de muziek van Ennio Morricone ontbreekt. In de schaduw van een boompje zit een jongetje van een jaar of tien op een witte plastic stoel. Hij schrijft ons kenteken op een briefje dat onder de ruitenwisser gaat. Vier euro. Voor dat bedrag staat onze auto de hele dag op de parkeerplaats in de schaduw. Geen asfalt, maar zand en kiezelsteentjes.

De "bagno" is spartaans en biedt het essentiële. Er is wat te drinken en te eten, in het weekeind en in het hoogseizoen is er 's middags ook vis en inktvis van de grill. Een grote houten overkapping, daaronder in de schaduw tafeltjes en stoeltjes. Het is een hele familie die alles hier draaiend houdt, la mamma, zoontjes, dochters, neefjes, nichtjes en wie weet wie nog meer. Een van de dochters studeert economie en brengt een deel van de dag met haar donkerblonde krullen boven het toetsenbord van een laptop door. De andere dochter doet economie en je vindt haar altijd vriendelijk lachend en babbelend achter de bar, in de keuken, op het strand, overal waar je net iemand nodig hebt.
Op een morgen staat ze al bij ons nog voordat we een parasol hebben kunnen vragen. ,,Er is arbeidsinspectie'', fluistert ze, met een scheef oog richting twee heren aan een tafeltje. ,,Zogauw ze weg zijn is alles weer normaal.'' Een uurtje later rijdt een auto het parkeerterrein af. In de verte komt Beppino onze richting opsjokken. Onder zijn arm draagt hij onze parasol.
De eenvoud van het strandpaviljoen trekt een bepaald publiek. Krantenlezers, "Repubblica", "Unità", "Manifesto", een enkele "Stampa", zonder uitzondering links getinte dagbladen. Een links strand, dat zie je aan de bezoekers, aan hun kleren, aan de minimale bagage die er meegenomen wordt, aan de afwezigheid van accessoires die lawaai maken. Ergens anders is het misschien moeilijk voor te stellen, maar in Italië zijn er dus linkse en rechtse stranden. Een territorium dat verdedigd wordt als het nodig is. Een aantal jaren geleden kwam een motorboot ons territorium binnengevaren en ging ten anker vlak bij het strand. De radio bonkte zijn bassen tot tegen de duinen, de opvarenden keken dikbuikend en patserig naar de kinderen die zojuist nog fijn aan het zwemmen waren, daar waar de ankerketting nu strak het water in sneed. De strijd was kort maar hevig, begon met het opheffen van enige worstige middelvingers en eindigde met een motorboot die onder een regen van stenen op de vlucht ging. Daar tussendoor werd bijna iemand verdronken.

De zee lijkt echter rechts te volgen en net als in de Italiaanse politiek moet links op ons strand een pas achteruit doen. Elke keer als we hier voor een vakantie terugkomen vinden we het strand wat smaller terug als de keer daarvoor. Het is een probleem wat de gehele Pugliese kust treft, zo lees ik in de krant. Ik sla geen kolom over als ik vakantie heb. De uren kruipen voort, de zon brandt, en na een tijdje knisperen de bladzijden bij het omslaan. De nietjes doen hun werk. En mijn rug wordt rood, ondanks factor 30.
Ik zoek wat verkoeling in het water, de tweede keer vandaag. Mijn eerste duik is over het algemeen meteen als we aankomen, 's morgens vroeg, als de zee op z'n mooist is. Als een spiegel, helder, verfrissend. Als je maar niet achter je kijkt, want dan blijkt je kielzog soms uit een spoor van vreemde luchtbelletjes te bestaan. Wie weet wat voor rotzooi er allemaal in het water zit.
Op het strand blaft een zwarte hond naar zijn baas. Terwijl hij het water met het hoofd schuin uit z'n oren laat lopen verontschuldigt de man zich. ,,Ik heb hem hier vorig jaar achter de duinen gevonden. Hij wil bij me in de buurt blijven maar durft zelf het water niet in.'' Dus zoekt het baasje z'n handdoek maar weer op. Zijn viervoeter heeft het beter getroffen dan vele anderen. Hij legt zijn kop gerust terug op het zand, doet een tukje in de schaduw van een rij strandstoelen die in een keurig kleurig gelid op bezitters te wachten. Want wat is nou een strandstoel zonder bezeten te worden? Maar ze moeten nog een tijdje wachten, het hoofdseizoen is nog niet begonnen en het is nog rustig op het strand. Je kunt de mensen nog van elkaar onderscheiden.

Een vader en zijn zoontje baden pootje. Een zeilbootje aan een touwtje kiest, voorzichtig laverend tussen blanke scheenbeentjes en kuiten door, het ruime sop. Als je de kleuren wegdenkt zou het een tafereeltje uit de jaren vijftig of zestig kunnen zijn. Twee bipsen komen voorbij, brengen vrolijk wippend de kleuren en de 21e eeuw terug. De kwekkende bezitsters dragen achteloos, maar met trots. Het palestra waar je fitness doet is populair in Italië. Een venter probeert ondertussen zijn waar aan de man te brengen.



Op het stukje strand vlak voor de "bagno" wordt het intussen wat drukker. Het zonnetje klimt aan de einder, en wat crème boven de wenkbrauwen moet voorkomen dat vanavond de vellen over de ogen vallen. De twee zussen uit Bari zijn er ook weer, met de kinderen en de hondjes. ,,Waar zaten we ook weer gisteren?'' ,,Daar!''


Het sap van een perzik loopt langs mijn onderarm naar beneden, richting elleboog. Ik heb het likken opgegeven, want dat is vechten tegen de bierkaai. Vanachter de rijpe vrucht kijk ik naar de zee, de horizon, de lucht. Een schakering van kleuren en tinten blauw, groen en zelfs roze die continu verandert. Ik moet aan de foto 5420 van de Duitse fotograaf Jörg Sasse denken.


Als ik na de vakantie de bewuste foto opzoek moet ik echter toegeven dat mijn werkelijkheid van dat moment weinig van doen heeft met Sasse's plaat.

5420 - Jörg Sasse


Ik heb inmiddels mijn krantje uit en sla mijn boek open waar een ansichtkaart aangeeft waar ik gebleven was. Een halve bladzijde later zie ik vanuit mijn ooghoeken dat twee gitzwarte onderbenen hun wandeling door het rulle zand gestopt zijn ter hoogte van ons plekje. Ik kijk op. Vanonder een Valentino Rossi-pet (althans, er staat nummer 46 op) kijkt een Senegalees me geïnteresseerd aan. ,,Wat lees je'', vraagt hij.
Dat had ik niet verwacht en met enige moeite verbouw ik mijn reeds op de lippen liggende "nee, bedankt" tot een stotterend ''uh... Ka.. Kafka... Kafka op het strand". Het is een titel die hem niets zegt, en hij oppert dat het dan wel een boek zal zijn over Kafka en niet van Kafka.
,,Nou nee, ook dat niet'', zeg ik. Hij kijkt me aan of ik hem voor de gek zit te houden. ,,Maar je bedoelt Kafka'', houdt hij vol, ,, de schrijver, de filosoof, begin 1900.'' En zo komen we aan de praat.
De man heet Azou, komt inderdaad uit Senegal. Dakar, om precies te zijn, waar hij 30 jaar onderwijzer is geweest. Nu is hij met pensioen. Pas als hij dit laatste zegt merk ik dat er wat grijze haren vanonder zijn pet uitsteken. Voor de rest verraadt werkelijk niets zijn gevorderde leeftijd. Pensioen voor iemand die dertig jaar voor de klas heeft gestaan betekent in Senegal een maandelijkse bijdrage van omgerekend net honderd euro. ,,Dat is ook bij ons niet genoeg om een familie van te kunnen onderhouden'', vertelt Azou. En daarom probeert hij nu elke dag op het strand in Puglia wat te slijten. Een kilometer of tien legt hij af, onder de zon, van badgast naar badgast die steeds minder belangstelling voor de koopwaar schijnen te hebben. Het is een teken dat het slecht gaat in Italië. ,,Het is beter om terug te gaan naar Afrika'', zegt hij. Hij heeft navraag gedaan en weet dat de Italiaanse regering hulp biedt aan Senegal middels een project dat "Community Aid 2" heet. De hulp bestaat niet uit geld, maar uit machines, advies, enzovoorts voor Senegalezen die terug gaan naar hun land om daar middels een eigen bedrijfje een nieuwe toekomst op te bouwen. Hij zou graag een tipografie beginnen. Om net dat beetje meer te hebben om zijn familie te kunnen onderhouden ,,en om andere Senegalezen te helpen.''
We bieden hem wat fruit aan, en Azou accepteert het met een van de mooiste en warmste glimlachen die ik ooit gezien heb. ,,Weet je, dit heeft veel meer waarde dan dat je iets van me koopt voor een paar euro. Dit is iets wat jullie met me delen, dit is jullie eten.''
Azou komt later tijdens onze vakantie nog een paar keer langs. Groet ons altijd, zijn mooie witte tanden bloot lachend. ,,Ciao amici.'' Een van zijn levensinstellingen is dat de sporen die je achterlaat altijd iets moois moeten zijn, positief.
Op een dag komt hij ons vertellen dat hij gebeld is door zijn vrouw, vanuit Senegal. De envelop is aangekomen. Zijn project is goedgekeurd, de eerste stap is gezet. Azou is gelukkig, en wij zijn blij voor hem.
Azou gaat verder. Ik pak mijn boek terug op...

---

"Kafka op het strand" doet me heel in de verte denken aan "De Meester en Margarita", de klassieker van de Rus Michail Boelgakov waarin Satan een bezoek aan Moskou brengt. Niet om het verhaal, maar om het bovennatuurlijke dat feilloos in de realiteit overgaat en vice versa.

In de roman van Murakami Haruki loopt de 15-jarige Kafka Tamura, zoon van een beroemd kunstenaar, weg van huis in Tokyo. Hij kan niet met zijn vader overweg, en zijn moeder heeft niets meer van zich laten horen sinds ze vertrok toen Kafka vier jaar oud was. Kafka is overigens niet zijn echte naam, maar het is de naam door hemzelf gekozen, het is de naam die hem bevalt. Hij komt in Takamatsu terecht, in het zuiden van Japan, waar hij gedurende een aantal uren zijn geheugen verliest. Een zwart gat, waarin iets onheilspellends gebeurd moet zijn. Kafka probeert in de anonimiteit te verdwijnen door een baantje bij een bibliotheek te accepteren.
Parallel aan het verhaal van de jongen vertelt Murakami het verhaal van de oude Nakata, een zonderling figuur Hij heeft een vreemd ongeluk gehad toen hij nog klein was. Hij komt uit dezelfde wijk in Tokyo als Kafka, waar hij met katten comuniceert. Deze bijzondere kwaliteit brengt hem in de problemen, hij pleegt een moord en moet vluchten. Ook hij kiest het zuiden, Takamatsu, en onderweg begint hij te begrijpen dat zijn reis een doel heeft. Maar wat voor doel, dat weet hij niet.

Zoals gezegd, het is een roman waarin werkelijkheid en "de andere kant", verleden en heden feilloos in elkaar overlopen. De twee hoofdpersonen zijn bijzonder interessant, en ze worden in de marge bijgestaan door een groep personages die op z'n minst schilderachtig genoemd kunnen worden. Ik noem er één: Johnny Walker.
De Italiaanse vertaling is meesterlijk.
Tot nu toe de beste roman die ik dit jaar gelezen heb.

---

Zo rond een uur of zes lijkt de aarde langzamer te gaan draaien. De zee wordt vlak, de geluiden lijken verder af. Het licht is minder hard en de kleuren winnen aan intensiteit. Onze schaduwen worden langer. Ik sla mijn boek dicht.
We pakken onze spullen in en nog even verlengen we ons uitzicht op dit schitterende schouwspel vanachter een pilsje bij het strandpaviljoen.



Daarna met de auto het zandpad af, rustig, maar het is niet te voorkomen dat een zandwolk ons volgt als een ridder in galop. Als in een western...
,,I'm a poor lonesome cowboy.'' Morgen begint alles van voor af aan.

Het Italiaans...

Het Italiaans,

Het Italiaans is een mooie en kleurijke taal..Ik woon in Italie vanaf 1990. En heb in de acht jaar die ik in Napels heb gewoond veel door zelfstudie geleerd..In Varese, waar ik nu al 10 jaar woon heb ik het Italiaans zeker verfijnt...

Helemaal zal ik het nooit onder de knie krijgen..maar dat komt niet door mijn lage IQ maar, volgens mij, door het "Italiaans gedraai met de omelet"...de babelonische rommel die ze er zelf van maken om maar niet hun ongelijk, minderheid, zwakke punten of vul zelf maar in toe te geven..

Ik vind dat Ron daar al een geweldig voorbeeld van heeft gegeven met de woorden:Plakband en wegrestaurant.

Maar dat simpele voorbeeld zit in het hele leven van de doorsnee Italiaan. Neem de bureaucratie... die is er echt niet altijd omdat er zo veel papier werk is(die is er wel) maar ook vaak omdat niemand precies weet hoe sommige dingen gaan. Neem de ASL..ik heb een boekje of folder gevraagd waar onze rechten, plichten of alles wat ook met de ASL heeft te maken. Dat stukje papier met de broodnodige banale uitleg hebben we niet.

En zo hebben we zeker allemaal een berg voorbeelden..

Maargoed, waarom heb ik deze intro: Wij hebben een leuk zomer huis in Capitello. Zuid Italie.

Dichtbij Sapri. Een kleine hoopje tweede huizen van voornamelijk Napolitaanse families.

De tijd is daar blijven stilstaan. De mensen leven daar nog een aantal decenia terug...

En de regels die daar gelden is doodgewoon die van de sterkste.

Een vriendin van mijn schoonmoeder( jaja ook zij was erbij maar daar een andere keer meer over...) zei dat er waarschijnlijk in en om Capitello zo veel "inteelt" is geweest dat er twee mogelijkheden zijn:of een super intelligent volk of een berg kneuzen...

Aan jullie de keus: Na alle gevechten over de vuilnis, waar het heen moet(niet in mijn tuin) wie het geproduceerd heeft(ikke niet) hoopten we toch dat er iets was opgelost..

Kennelijk hebben ze er werkelijk geen bal van begrepen.

Bekijk de foto goed: Buiten de vuilnis die er dus niet naast hoort te liggen, was de groene bak leeg! En raar want er hingen toch maar liefst 2 in , voor mij duidelijk Italiaans, bordjes bij.

Eén met: verboden vuilnis te deponeren.

Eén met:geen afval plaatsen.

Volgens mijn banale cursus Italiaans betekent het allebij het zelfde....

Verder..

Geen comentaar..

Radicaal de zomer voor bij

Wat haat ik dat.......
De zomer is nu echt voorbij.
Het begon vorig weekend, regen, onweer de hele nacht door. 's Morgens een schaal zonnetje, dus nog steeds mijn sandalen en tshirtje aan. Nu niet meer. 3 dagen verder, deken op bed, warme sloffen aan en truien uit de kast moeten halen. En het ergste gebeurde vanmiddag. De hele radicale winter beslissing. Het zwembad is dicht.


Het water was nog maar 20o, niemand zwom meer en de pompen gebruiken stroom. Ja, mijn Italiaanse man is een zuinig iemand. Dus het zeil ligt over het water. Manlief reuze tevreden, deed de pompen uit, zeggende ziezo, dat hebben we gehad, tot volgend jaar. Hij is een perfecte badmeester. Nooit te veel chloor, de ph perfect, maar dat vraagt ook constante controle van het water en is een werk dat iedere dag moet gebeuren. Ik begrijp hem wel.......
En ik weet het, er zijn veel ergere dingen, maar de tuin is nu niet mooi/gezellig meer en drukt me met de neus op het feit dat de zomer voorbij is.
Wat haat ik dat.

Het is weer voorbij die mooie zomer

Het weer is omgeslagen, hevige regenval en knallende onweersbuien hebben ervoor gezorgd dat we van de ene op de andere dag van de zomer in de herfst zijn beland. Een paar dagen geleden baadde ik nog pootje langs een zuid-Toscaans strand, nu sta ik ’s morgens om kwart over zeven met sokken en een jas aan bij de bushalte op weg naar fysiotherapie. Het is bewolkt en maar 13 graden. Vannacht voor het eerst weer de sprei op het bed gehad, de airco zullen we niet meer nodig hebben.
In augustus moest ik ook om acht uur ’s morgens bij de fysio zijn, maar het was toen bijna lekker om zo vroeg op te staan. Het was nog heerlijk fris en de bus was bijna leeg. Zodra ik weer thuis kwam, trok ik mijn bikini aan en gingen we naar het zwembad. Nu zijn de scholen weer begonnen en zit de bus vol met jongelui. Jongens die net iets te stoer praten en net iets te hard lachen om de aandacht te trekken van de meisjes die voor mij zitten. Maar de meiden lijken het niet in de gate te hebben, ze bekijken elkaars nieuwe schoolagenda en controlleren hun make-up in een spiegeltje dat uit een rugzak te voorschijn wordt gehaald. Duurde de reis een paar weken geleden een krap kwartiertje, nu doen we er beduidend langer over, ook de laatste vakantiegangers zijn weer naar de stad terug gekeerd en het verkeer staat weer overal vast. De trambaan in aanleg zorgt ervoor dat het allemaal nog langzamer gaat. Maar we zijn net terug van vakantie en we proberen relaxed te blijven.
Om half 10 stoppen we bij mijn halte, de bewolking is ondertussen weggetrokken en de zon begint Florence weer op te warmen. De jas kan uit. Nog even langs de markt, ik laat me verleiden om 2 kilo druiven voor 2 euro te kopen. En gisteren lag er voor het eerst weer cavolo nero in de supermarkt, die is gelijk door de minestrone gegaan. De zomer mag dan weer voorbij zijn, ook september is zo slecht nog niet, denk ik terwijl ik weer naar huis fiets.

Autogrill

Sporen in Puglia (3)

Een pyromaan komt langs een wegrestaurant. Weg restaurant.Het is een grap die niet te vertalen is in het Italiaans. Bovendien slaat dit soort humor hier niet aan. Te confronterend; je moet het lot niet tarten. Te kort; je moet het publiek een beetje de weg wijzen. En te onduidelijk; is het een grap of werkelijkheid? Dat laatste is misschien wel de hoofdregel voor elke optimistische aspirant-bode van de lach in Italië: nooit zomaar beginnen, maar altijd aankondigen dat je een grap gaat vertellen.

Vorig jaar zijn we naar Griekenland op vakantie geweest. Voor mij was het de eerste keer. Met het vliegtuig van Verona naar Mykonos, en vandaar met de ferrie naar het eiland Naxos. Een schitterend eiland, waar de voornaamste bron van inkomsten nog steeds de landbouw is. Niet te toeristisch dus, maar precies genoeg. Met de quad onder de, door de zon bruin gebrande poeperd over landelijke weggetjes. De ene keer langs onherbergzame rotspartijen, steile hellingen naar het golfplaten dak van een barak of een stal in de diepte. Dan weer langs verfrissend groene akkers, bomen die ruisend hun schaduwen werpen op de koele stenen in een beekje, het water dat klaterlispelend haar partijtje meespeelt. Naar paradijselijke stranden, schilderachtige dorpjes. Vriendelijke mensen. Op sommige plaatsen langs de kust adem ik de sfeer van het Cadzand-Bad, het Groede, het Nieuwvliet uit het begin van de jaren zeventig.

Dit jaar blijven we in eigen land.

Vroeg staan we op want we hebben zo'n duizend kilometer asfalt voor de wielen liggen. Een eerste stop bij de Autogrill van Rovereto-Nord. Een espresso, een brioce, een volle tank, en op pad. De tankstations langs de Italiaanse autowegen worden zonder uitzondering Autogrill genoemd, naar de restaurantketen Autogrill. Het is zo'n ingeburgerd begrip zoals bijvoorbeeld Luxaflex in Nederland. Een merknaam die het zelfstandig naamwoord heeft overgenomen, een soort taalkundig kannibalisme wat redelijk frequent voorkomt in Italië. Zo is de algemene term voor plakband bijvoorbeeld Scotch en klitteband heet Velcro. In werkelijkheid zijn er vele andere wegrestaurants (Fini, Ciao, om er maar een paar op te noemen), maar het zal altijd wel Autogrill blijven omdat dat uiteindelijk de groep is geweest die de reizigers op Italië's snelwegen vanaf het begin van etens- en drinkwaren heeft voorzien. En iedere Italiaanse automobilist heeft zo zijn favoriete Autogrill.

De voorlaatste zaterdag van juni is een eerste mooie dag na vier weken regen. Het noorden van het land vlucht naar de kust, de eerste zonnestralen op de nog wat bleke velletjes, de eerste flanerende passen op het warme zand van de Adriatische stranden. Nog voordat we Bologna goed en wel bereiken staan we in de file op een van de vier rijbanen van de A1. Het is nog geen elf uur, maar de lucht boven het hete asfalt trilt al als in een woestijn. Een woestijn van blik op wielen. Gelukkig hebben we een vriendin in Bologna die ons telefonisch naar de eerste de beste uitrit dirigeert. Daar wacht ze ons op en via een ingewikkelde sluiproute bereiken we Imola waar we de autostrada terug opgaan. We zijn vijftig kilometer en drie uur verder. Ook dit eerste deel van de A14 biedt ons weinig vakantieplezier. Veel auto's blijven op de middelste van de drie beschikbare rijbanen rijden, men claxoneert, er wordt met de lichten geknipperd, rechts ingehaald, tot op de vluchtstrook toe. Ik begin me te herinneren waarom we vorig jaar absoluut zonder auto ergens heen wilden en dat we daarom heel bewust voor Naxos hadden gekozen.

In en rond de Autogrills is het druk en chaotisch. Jengelende kinderen, oververhitte ouders, ietwat apatische grootouders. Een zwarte bus met het opschrift "polizia penitenziaria" (gevangenis politie) blokkeert een deel van de overvolle parkeerplaats. De deur staat open. De in blauwe uniformen geklede passagiers hebben bezit genomen van de smalle strook schaduw voor de ingang van het restaurant. De donkerblauwe transpiratievlekken onder de oksels lijken met de minuut groter te worden, maar dat mag de ietwat uitgelaten stemming niet drukken. Ze gaan naar huis. Ook de slecht betaalde functies van het gevangenispersoneel worden voor een groot deel bekleed door "terroni", zoals de mensen uit het zuiden dikwijls laatdunkend door de noorderlingen genoemd worden. De rest van het terrein, en alles en iedereen die zich daarop bevindt, wordt gegeseld door de brandende zon. Het schijnt de nieuwe politiek te zijn van de Italiaanse wegrestaurants. Geen schaduw, geen beschutting. Dan moeten de mensen wel naar binnen, daar waar de omzet gedraaid wordt. In fluorizerend oranje trekt een buitenlandse werknemer zijn rondjes over het plakkerige asfalt. Gewapend met bezem, knijper, blik en vuilniszak voert hij een ongelijke strijd met peuken, papiertjes en plastic zakken die overal en ophoudelijk vanuit het niets ontspruiten. Nog twee uur, dan mag hij ook even naar binnen.

Als we Ancona voorbij zijn wordt het aanmerkelijk rustiger op de weg, en na Pescara is het zelfs prettig rijden. Dit stuk tot aan Bari is altijd stil. Puglia kondigt zich rond San Severo aan met een hele serie windmolens die hier twee jaar geleden nog niet stonden. Een van de armste, minst ontwikkelde provincies van Italië gaat beetje bij beetje over op alternatieve manieren van energiegebruik. Als eerste.

Het einde van de A14, de chaotische ring rond Bari, nog 50 kilometer en we zijn er. De autoweg die vanaf Bari de kust naar de punt van de hak volgt is geen tolweg meer. Desondanks is hij niet slechter dan wat we hiervoor gezien hebben. De bermen lopen over in het diep terracotta-bruin van de Pugliëse aarde. Het rijgedrag verandert. Hier kan je gemakkelijk iemand tegenkomen die nog geen 40 kilometer per uur rijdt en ondertussen alle kanten op zit te kijken. Wat gas terug. Zijn de olijven al groen? Even remmen. Zijn de tomaten al rood? Dat is altijd even wennen, maar na een dag weet je weer dat je er rekening mee moet houden. De Pugliees is in feite niet gemaakt voor de auto. De Pugliees praat, staat stil, ruikt, betast. De Pugliees is een buitenmens, is niet echt in staat om dat te verenigen met het autorijden. Hij weet dat zelf ook. Een sticker van Padre Pio op de achterruit heeft hier dan ook een grotere waarde dan een rijbewijs.

We hebben ontbeten, de honden gevoederd. En we gaan naar het strand!

De smalle straat plooit zich in vele bochten over de heuvel van Selva di Fassano. Muurtjes van los op elkaar gestapelde stenen scheiden erven en akkers van de openbare weg. Erven met voornamelijk kleine huisjes, al dan niet rondom de typische "trulli" opgetrokken, waar het vaak met weinig rondkomen is. Steeds meer geliefd bij de rijke noorderlingen en buitenlanders (vooral Engelsen), op jacht naar rust en stilte. Kleine akkers waar het graan in deze periode goudgeel staat te kleuren. Dan de adembenemende panoramaweg die afdaalt tot aan de lage vlakte die zich een kilometer of vijf breed uitstrekt tot aan de zee. Duizenden en duizenden olijfbomen, de stam dikwijls grillig gevormd. Daartussen hier en daar een veld met tomaten. Bruin verbrande plukkers, de huid lijkt zowat gelooid, kromgebogen, vullen in de vroege ochtenduren de eerste kistjes. De wegen lijken langs een lineaal getrokken, rechte strepen die tot de horizon reiken. De horizon, die mis ik in Trento.

Bij L'Assunta draaien we de autoweg op, richting zuid. We passeren afslagen naar dorpjes en gehuchten met de meest schilderachtige namen. Sant'Antonio Dascula, Lamalunga, Pezze di Greco, Torre Spaccata, Madonna Pozzo Guacito, Torre Canne. De Autogrill na deze laatste uitrit is mijn favoriet.

Maria wacht ons bij de ingang van het terrein op. De handen devoot samengevouwen, bidt ze voor ons. Dat we maar door mogen hebben dat dit de ingang is, en niet ook de uitgang. Maar liefst drie rozenkranzen moeten haar wensen kracht bijzetten. Eén maakt daadwerkelijk deel uit van Maria, de twee anderen zijn waarschijnlijk tijdens de plaspauze van een gelovige weggebruiker ter meerdere eer en glorie om de gipsen polletjes gehangen. Zacht wiegen ze heen en weer in de luchtstroom van iedere vrachtauto die passeert.

Voor de auto is altijd wel ergens plaats, maar we moeten even zoeken. Vandaag worden namelijk de stoepranden smetteloos wit geverfd. En niet alleen dat. Ook Jezus staat in de stijgers. De machtige gestalte bij de uitgang gaat schuil achter een wit-blauw tentdoek. Je ziet hem niet echt, maar je weet dat hij er is. Althans, dat geloof ik toch.

Deze Autogrill is niet een echt wegrestaurant, maar meer een bar. Buiten staan tafeltjes met parasols. We stappen binnen om te bestellen, en de eerste keer volgt altijd hetzelfde ritueel. Een tweestemmig "wweeee" weerklinkt vanachter de bar en Angelo en Teresa wurmen zich via hun kleine kantoortje onze kant op. Baci (o ja, jullie Olandesi doen er altijd drie), abbracci, en een half uur bijpraten is zoveel als niks. ,,Maar twee weken vakantie, 't is een schande.'' ,,Heb je Jezus gezien? Hij wordt prachtig. Zijn kleed wordt parelmoer.'' De zaken gaan zo goed dat ze tegenwoordig ook twee werknemers hebben. Gelukkig maar voor de andere klanten. Want Angelo en Teresa nemen de tijd.

Hier drink je de beste espresso van het land, dus we nemen ook een koffie. En de krant, waar zoals altijd drie nietjes ingeklopt worden. Angelo weet immers wat een geworstel het is om de krant op het strand te lezen als er wat wind staat. Dit jaar besluit ik ook af en toe mijn geluk te beproeven met een kraslot. Ze zijn er in alle soorten en maten. De zogenaamde loten "Milliardario" worden het meest verkocht, want daar worden de grootste premies op uitgekeerd. Boven de twee standaards waarin de loten staan twee wit-gele vlaggetjes van het Vaticaan. Je weet maar nooit.Nog een broodje of een brioche voor op het strand, en we rekenen af. ,,A domani. Tot morgen.''

Naast de bar worden de ramen van de shop gelapt. Toch even een kijkje nemen. Wat opblaasspul voor op het strand, ballen, plastic speelgoed, de gebruikelijke ultra-gedateerde souvenirs, borden met trulli, handgeschilderde lokale tafereeltjes, en.... hé, koeien.

Met twee stuks vee op de achterbank verlaten we even later onze favoriete Autogrill. Niet langs de normale uitgang de autostraat op, maar achterlangs de bar waar een secondaire weg loopt. Dan naar rechts, nog een keer naar rechts, onder het viadukt door en nog een keer naar rechts...

We zijn er! We zijn er! Het strand, het strand, het strand...

PS. Ondanks het pauselijke vlagvertoon boven de krasloten heb ik slechts één keer iest gewonnen. Het was niet eens voldoende om mijn inleg te dekken.

PS PS. Jezus werd op de vrijdag voor ons vertrek onthuld en, ja, hij is prachtig geworden. Zijn kleed is parelmoer.

Een scheve zondag

Eindelijk, dacht ik.
Eindelijk weer eens tijd voor Italieschrijvers.
En ik heb mij heel goed voorbereid.. foto's verzameld, onderwerpen bedacht...
Elke keer als ik jullie stukjes las en er foto's bij zag dacht ik "dat is leuk , dat wil ik ook doen"
Eindelijk ga ik er voor zitten......

Maar ik had het al moeten weten...
Bij het op staan vanmorgen had ik al maagpijn...de sushi van gisteravond????
Ik was nog vol goede moed...een kamille thee en aan de slag.
Laat ik de, natuurlijk volle hoe kan dat anders, zuikerpot vallen...
Raar maar hoewel zuiker volgens mij niet rond is maar een beetje vierkant.....is het wel mijn hele keuken doorgerold. Overal op in en onder..
Ik hield toch vrolijk voet bij stuk....even de stofzuiger er door en klaar is kees.
Ik heet dus niet Kees...ik ben ook in staat geweest om met de stofzuiger de theekom , onnodig te zeggen dat ook die vol was, ook op de grond te stoten...aaaagggghhhhh
Tussen haakjes ik ben heel erg aan het stoppen met roken...en dit keer lukt het echt!!!Ik ben daar heel blij mee en erg trots...maar op zulke momenten is het echt even zwaar..Want zuiker en hete thee op de keukenvloer en 6 katten die er lekker in gaan staan snuffelen op zondagmorgen is echt niet leuk! Dat vergt uiterste inspannig!
Snel maar 2 kauwgumpjes (Nicorette) rustig kauwen, even in de frisse buitenlucht en rustig ademen...
En die 2 kauwgummetjes hebben gewerkt...
Snel weer alles onder controle....
En begin dus aan de schoonmaak klus...
Ik laat mij niet door een kilozuiker en een kommetje thee uit het veld slaan.

Als ik dan eindelijk klaar zit om mijn relaas van "Capitello on the beach" te doen.
Doet mijn laptop het niet....
De maagpijn was intussen aan het feestvieren en mijn humeur was op vakantie gegaan..
We hebben het allemaal geprobeerd..man en dochter in een goed geolied team om ma d'r blog te laten schrijven...maar niks..helemaal niks er zit een file in die er een beetje puinhoop heeft geschopt...normaal zou een vriend van ons dat in een uurtje hebben verholpen. Zoals deze vriend ons via de telefoon zei...tja het is zondag en hoewel de zon in Varese niet schijnt vandaag(Dat doet hij deze zomer onregelmatig maar zeker weten NOOIT op zondag...de enige dag dat ik echt thuis ben)wil hij er een leuke dag van maken in de buitenlucht en al het werk wacht maar tot morgen...

Nu zit ik dus hier..
Na wat gezoek en gedenk wist ik nog wel hoe ik hier moest komen om mijn blog te bloggen..maar ik ben niet zo'n held op de pc...en die van mijn man is echt een beetje anders en heeft niet het fotoprogramma wat ik op mijn pc heb..

Ik geef mij vandaag maar over aan een hangdag in een luie stoel met een goed boek en zonder zon...

En mijn vakantieblog komt echt wel!
Zowaar ik Miranda heet!

De zoveelste vrijdagochtend om 06.30

En ja hoor het is weer zover, de zoveelste Vrijdagochtend om 06.30 wakker,of het nu komt doordat de vakantie teneinde loopt?en je lichaam zichzelf al weer overzet op je biologische klok, van 07.00 uur? of gewoon weer eens te druk zijn in je eigen hoofd? wie zal het zeggen..maar ondertussen is het wel een mooie gelegenheid om eens in alle rust weer iets voor italie schrijvers te produceren!
Genieten kan ik van deze stille momenten..zelfs voor al mijn 7 honden is het kennelijk nog te vroeg, want oo.. zo.. enthousiast ze mij kwamen begroeten toen het welbekende geluidje van de koffieautomaat het ging doen..zo snel zijn ze weer gaan liggen toen ik met mijn kopje koffie achter de computer kroop!
Mijn oudste teefje Cahya keek mij echt aan van...zooo eindelijk weer eens vroeg moeders? haha die kop van die grote pluizige beesten, al jaren vragen wij ons af.. en ook nog toen ik Diergeneeskunde studeerde, in hoeverre kunnen honden nu eigenlijk denken? en kunnen ze uberhaupt denken? Soms denk ik dat ze de dingen beter begrijpen dan een menselijk persoon, of je nu hard op lacht of eens verdriet hebt, altijdt komen ze bij je....en kijken ze je aan of het al zeer oude zielen zijn, die in een gedaante van hond zijn gereincarneerd haha wat zou je graag eens een gesprekje met ze aangaan!
Maar geloof me ze begrijpen zoooveel meer dan de mensheid soms beseft! Daarom zeg ik ook altijdt ook als er straks weer mensen komen met een zieke hond waar ik een tijdje voor moet zorgen... omdat ze allebei werken, en de hond nog even geneeskundige hulp nodig heeft, of het zijn verlaten puppies die ik voor 8 weken nog de fles moet geven ect ect...ZIJN deze dieren OOIT egoistisch geweest tegenover jou? Nooit, want dat kennen honden namelijk niet het zijn Gevers, en af een toe een lief woord, een koekje of een aai gaan ze mee accoord..maar zullen nooit richting jou kant egoistisch zijn!
Daarom zeg ik ook altijdt tegen mijn dochters..ook voor later besef altijdt dat als je een levend iets koopt,.. krijgt,.. vind.. of soms gewoon wordt toebedeeld besef dan altijdt! ALLES met hartje kan ook stoppen, en gaat een keertje dood soms te vroeg of soms heel laat...terwijl van mijn laatste nestje Leonbergers geboren vorig jaar 02 April 2007, al twee puppies overleden zijn, leeft mijn oude blinde en dove Shitz Zhu al 12 jaar, en huppelt nog vrolijk mee met alle Leonbergers...12 jaar geleden waren wij bij mensen op bezoek die plosteling out of the blue.. een nestje hadden gekregen..HOE KAN DAT NU??? hoorde ik die vrouw nog zeggen, ik dacht dat ze geen puppies krijgen kon? waar soms mensen hun kennis vandaan halen?? haha ik begrijp het soms niet..ooit heb ik van een mevrouw gehoord die haar zwangere teckel bij ons wou laten bevallen, dat het waarschijnlijk maar 1 puppie zou zijn, want ZIJ had de theorie ontworpen..een kleine hond krijgt weinig pups en een grote veel..nou laat me even deze droom naar een andere wereld helpen, maar DAT zegt niets..een Leonberger is groot, maar kan drachtig zijn van 1 pup, en ik heb pinstertjes gezien met 8 hele kleine puppies, natuurlijk met alle uitzonderingen nagelaten..maar goed zij hadden dus een nestje van 3 puppies gekregen, en in een hoekje lag een trillende kleine TZHI ZHU, niet lekker tegen zijn mama aan maar alleen in wat hooi, ik vroeg waarom zij deze niet bij haar moeder legde...? waarop de man antwoorde in het alom oud TWENTS ..die kleine skiet ik straks off, denn heurt niet en seet niks!!! haha of te wel in het Nederlands...die schiet ik straks af, want die hoort en ziet niets...uiteraard heb ik even de pup bekeken, en hoe klein hij ook was en hoe moeilijk het ook is..ZELFS voor een Dierenarts om zoiets te constateren had deze Boer het bij het juiste eind...of boeren dat nu aanvoelen of op hun werkervaring basseren weet ik niet, maar vaak hebben ze het wat dieren betreft bij het goede eind!! qua diagnose constatering dan!!! Niet hoe zij soms een einde willen maken aan een voor hun NIET zinloos leventje!

Uiteraard heb ik dus mij ontfermd over deze hond..haha hoe kan het ook anders,..en hem geprobeerd een zo normaal mogenlijk leven te geven...en natuurlijk als ik hem roep loopt hij de andere kant op...en blaft nooit in de richting waarop ,voor hem HET GROTE GEVAAR DREIGT !! haha vaak staat hij tegen een muur te blaffen, of gewoon onder een trap, of tegen een boom..en als alle honden van de kennel naar het hek rennen omdat de Italiaanse postbode weer op zijn Vespa aankomt rent hij hard mee, waarheen weet hij niet maar blaft, loopthard, valt, en wordt heen en weer gegooid van hot naar her, maar ach hij is al 12 en doet dit al jaren..zo zie je maar dat soms een zinloos lijkend leventje..of soms waar mensen gewoon geen tijd meer voor hebben, ooo zo zinvol kan zijn..daarom ben ik toenndestijds ook begonnen met deze opvang van tijdelijke dieren...omdat ik mijn vak niet fulltime kan uitoefenen, en ook niet wil ! ivb met de kinderen, en ik de taal niet in het Medisch Italiaans machtig ben..en hier ook andere geneeskundige medicijnen en richtlijnen bestaan, kan en mag ik mijn vak hier niet uitoefenen...en daarom geef ik trainingen aan kinderen die bang zijn voor honden, lezingingen op scholen, en kunnen mensen hun soms geplande zwangerschap bij hun dier bij mij geboren laten worden..ook heb ik opvang voor verlaten pups, die nog de fles moeten, of dieren die nog lang geneeskundige hulp nodig hebben een tehuis...en belt mijn Dierenarts hier mij vaak op voor een bloedtransfussie met 1 van mijn honden voor een zieke hond hier in Varese, of soms zoals ik al melde hebben dieren soms een lang ziekbed, en hoeven ze niet soms niet noodzakelijk bij een Dierenarts opgenomen te blijven,ook omdat dat extra zware kosten soms voor de eigenaren mee brengt! maar soms ook omdat mensen het niet kunnen aan kunnen zien.. dat hun dier een blijvend infuus of een catheter moet hebben voor een extra paar weken, of om de zoveel uur toedienen van infuus of medijnen nodig heeft!
Maar komen ze bij mij voor extra hulp, tegen een minimale dagvergoeding..zo neem ik de dierenarts weer wat extra werk uit handen, blijf met mijn vak bezig, een soms heel soms blijft zo,n beestje dan wel eens hangen....maar goed soms moet je sterk zijn, want anders word ik de tweede Brigitte Bardot van Varese en 7 honden, een hamster, een cavia, en een kleine waterschildpad vind ik wel genoeg..
Inmiddels is het 08.uur 06 geworden, en kom ik langzaam aan het einde van mijn verhaal, heb zin en koffie en spreek julllie allemaal snel weer,
heel veel liefs estelle

Bau

Sporen in Puglia (2)

De Nederlandse hond zegt "waf", of als het een grote is "woef". In Duitsland spreken de viervoeters (der Hund) hun omgeving aan met "wuff" of "wau". Als de Franse hond (le chien) zich laat horen hoor je "ouah" of "ouaf". In Engeland (the dog) gaat het eenvoudig "woof", terwijl de Spaanse hond (il perro) een temperamentvol "guau-guau" voortbrengt. Ieder land laat zijn hond in de eigen volkstaal blaffen. In Italië zegt de gemiddelde hond (il cane) die je op straat tegenkomt "bau, bau". Mits het geen toerist is.
Wij hebben twee honden, Cicia en Oronzo. Zij blaffen "waf, waf" en "bau, bau", want we hebben ze tweetalig opgevoed.


Cicia (de donkere op de foto) en Oronzo (de lichte) hebben een echt hondeleven, in de positieve zin van het woord. Ze hadden het een stuk slechter kunnen treffen, want het zijn allebei vondelingen. En we hebben ze hier gevonden, op het terrein rond het huis, in Selva di Fasano.
Cicia is een kruising van van alles en nog wat, maar de kenmerken van een herder hebben de overhand hebben. Ze lag tien jaar geleden met haar pups in de schaduw van de muur die de tuin van de straat scheidt toen Lief (die ik toen nog niet kende) hier op vakantie kwam. Bijna alle hondjes waren al dood, slecht eentje vertoonde nog iets van leven of wat daarvan over was. De pup werd naar Don Angelo gebracht, Cicia bleef bij Lief en haar zus. Ze was ongeveer een jaar oud en broodmager, wat haar haar naam bezorgde. Cicia, dikzak. Zo moest ze worden. Ze kreeg haar injecties, werd met allerlei middeltjes van het ongedierte afgeholpen waar ze als transportmiddel dienst voor deed, haar op vele plekken kale huid werd verzorgd, ze kreeg te eten. Cicia sterkte aan, knapte op en werd een prachtige hond. Vrolijk, trouw, dankbaar, maar ook nu nog altijd een beetje terughoudend. Haar pub overleefde het helaas niet.
Vier jaar geleden klaagden de mama's en de nonna's in de buurt steen en been over het feit dat er her en der 's nachts wasgoed gestolen werd. Er zat geen echte lijn in de verdwijningen. Nu waren het herenonderbroeken, dan weer panties, een andere keer weer overhemden of t-shirts die als vlekken bij een 90-graden-wasbeurt uit een kledingstuk verdwenen. Het was de periode waarin een klein vertegenwoordigertje van het type vuilnisbakkenras bij ons over de vloer begon te komen. Op een avond was Cicia aan het eten en Lief vulde ook een bord voor de bezoeker. Het was zes uur. Na het eten vertrok het heerschap, zich genoegzaam boerend de lippen schoonlikkend, en liet zich niet meer zien. Tot de volgende avond, om kwart voor zes. Hij had het servet nog niet alvast omgeknoopt, maar kwam als welopgevoed gast wel met een presentje af. Een damesblouse. De wasknijpers zaten er niet meer aan, maar je kon nog wel zien waar ze gezeten hadden. Dit was zijn manier om duidelijk te maken dat hij ons geadopteerd had. Vanaf dat moment maakte Oronzo dus deel uit van de familie. Oronzo, zoals de patroonheilige van het barokke Lecce, Sint Oronzo. Aan het eind van die vakantie reisde hij met ons mee naar Trento.

Er zullen ongetwijfeld honden zijn die het beter hebben als de onze. Maar zeker weten dat velen het een stuk slechter hebben. Zwerfhonden in de buurt van Selva di Fasano worden tijdens de wintermaanden zoveel mogelijk opgepakt. Dat is logisch, want dikwijls vormen ze roedels en daarin zijn ze ontzettend agressief, niet alleen tegenover andere dieren maar ook tegenover mensen. Dat oppakken gebeurt niet met zachte hand (de Italiaan staat immers niet bekend als groot dierenvriend) en daarna is het aftellen voor de meeste van de honden. Een dag of drie, tot een week of drie, en dan laat men ze inslapen. Ik heb er geen behoefte aan te weten hoe dat gebeurt.
Vroeger, toen Don Angelo nog leefde was dat anders.
Deze priester bulkte dermate van het geld dat hij zijn eigen kerk liet bouwen bij Selva, met een kast van een huis. Zijn terrein liep langs de glooing van de heuvel naar beneden, tot aan de hekken die de Zoo Safari omringen. Don Angelo vertoefde hier de zomer en zorgde eerst en vooral voor de zwerfhonden. Ook in de winter trok hij dagelijks in zijn kleine auto vanuit Fasano naar zijn eigen kerk om de gulle giften van slagerijen, pizzeria's, viswinkels en bakkers aan "zijn" honden te gaan voederen. Niemand snapte goed hoe hij er met zijn enorme lichaam in slaagde in en uit het luid ronkende vehikel (hij deed alles in zijn tweede versnelling) te komen. Voor zijn eigen hond, een bijna witte labrador, was in ieder geval geen plaats meer over en die legde het stuk dagelijks, zijn eigen paden tussen de bomen en struiken volgend, op z'n poten af. Don Angelo was een druk mens. Te druk om zichzelf of zijn kleren regelmatig op een, dikwijls hoognodige schrobbeurt te trakteren. De zwarte habijt die hij weken achtereen droeg was op den duur dermate verzadigd van de etens- en drankresten die drie of meer maal daags langs de geestelijke kin naar beneden druppelden, dat het kledingstuk met gemak rechtop zou hebben kunnen blijven staan zonder steun van het omvangrijke lijf van de eigenaar. Een opmerkelijke verschijning dus, Don Angelo, die toch dagelijks maar vooral 's zondags op een vaste schare "fans" in zijn kerk mocht rekenen. De oude dametjes, de dikke donkere kousen over de blanke benen, biddend terwijl de kralen van de rozenkrans tussen de doorleefde vingers heen gleed. De schaapjes die hun herder devoot volgden tot hij na een ernstige ziekte op 75-jarige leeftijd overleed en, zoals men dat zo mooi zegt in die kringen, teruggeroepen werd naar het huis van zijn vader.
Maar nu zijn de zwerfhonden dus een probleem in Selva di Fasano, of eigenlijk in heel Puglia, of eigenlijk in heel Italië. Weinig toeristen die er geen tegenkomen. Het is een teken aan de wand. Met het land gaat het niet best, cultureel niet en economisch al helemaal niet. In een land waar het goed gaat zie je weinig of geen zwerfhonden of -katten. Nederland, Noorwegen, noem maar op.

Wij verzorgen deze vakantie de "cathering" voor Pietro.
Pietro heeft iets van een jachthond in zich, en is vooral de eerste dagen heel wantrouwig. Hij "woont" een paar bochten ver weg in ons straatje, althans, daar springt hij tevoorschijn vanachter een muurtje als hij 's morgens onze auto aan hoort komen. De afstand tussen Pietro en ons neemt dagelijks iets af. Een meter of tien de eerste dagen, een flinke stap op het eind. Maar altijd houdt hij net genoeg ruimte om niet aangehaald of geaaid te kunnen worden. Het is duidelijk dat hij minder prettige ontmoetingen met mensen heeft gehad. Van z'n luizen en z'n teken kunnen we hem dus niet afhelpen, van zijn lege maag wel. Blikken hondevoer, resten pizza's, vlees en vis die we soms meevragen in een restaurantje, het gaat er in als Gods woord in een ouderling - om even in de geest van Don Angelo te blijven. Soms krijgt Pietro na een tijdje gezelschap van twee andere honden, een pub en dominant mannetje, half zwerver en half erfhonden bij een vrijwel vervallen huisje in de buurt.
Ons voorzichtige plan om Pietro eventueel mee naar het noorden te nemen moeten we dus laten vallen. Straks staat hij hier dus alleen, weten we, te wachten tot we langskomen. Dat is en rot gedachte. We zijn wat meer gerust gesteld als we op een avond bij de buren langs gaan. Buurman Losavio wil absoluut dat wij een bus olijfolie meenemen voor zijn grote vriend de generaal, Lief's vader die het in de periode voorafgaande aan zijn pensioen tot de rang van generaal heeft weten te schoppen bij de carabinieri (het onderwerp bij uitstek overigens in de Italiaanse variant van de Belgenmop - niet Lief's vader, maar de carabinieri). Losavio kent Pietro, kent het dominante reutje dat door hem James gedoopt is, kent nog niet de pub maar wel de waarschijnlijke moeder. Als een reïncarnatie van Don Angelo namelijk rijdt hij in de winter om de andere dag door weer en wind de heuvel op naar het pleintje voor de kerk waar hij de honden eten geeft. Hij en de andere mensen hier in de buurt leggen in het najaar wat geld bij elkaar en zo wordt in de kosten voorzien. Mooi, hè?

En toch, als we na twee weken vakantie vertrekken, Pietro voor de laatste keer te eten hebben gegeven, en ik in de achteruitkijkspegel zie hoe hij ons nakijkt, voel ik me een beetje een verrader.
De volgende morgen, zondag, de laatste dag van de vakantie. Ik wordt vroeg wakker in ons eigen bed. Cicia en Oronzo liggen nog languit in hun mand, want ook gisteren is het een lange reis geweest. Ik draai me om, kijk hoe de eerste zonnestralen die door de luiken sijpelen hun lijnen trekken op de muur, precies tussen de twee zwart-wit foto's in die Toto, een vriend uit Ferrara, me kado gegeven heeft toen ik daar vertrok.
Ik denk aan Pietro.