La visita medica...ofwel de medische keuring!

Begin februari heb ik een sollicitatiegesprek gehad voor de vliegmaatschappij Volare SpA. Ik heb gesolliciteerd voor de functie van stewardess en ben aangenomen mits ik de medische keuring goed doorloop. Dit betekent dat je wordt aangenomen om de opleiding tot stewardess te volgen. De opleiding voor deze maatschappij duurt 8 maanden (volgens mij de langste van alle italiaanse vliegmaatschappijen, maar ach...) waarna je een staatsexamen aflegt in Rome. Hiermee behaal je je brevet. Dit brevet is nodig wil je als stweardess voor een italiaanse maatschappij vliegen....Maar ja eerst nog die medische keuring....
Gister was het dan zover. Ik ben naar Milaan gegaan voor mijn medische keuring. Maandagmiddag heb ik de trein genomen om 15.30 uur. Op zich best wel relaxed...ik stap hier op Termini op en 4,5 uur later stap ik uit op het Centraal Station van Milaan. Nu had ik wel weer een geluk bij een ongeluk: als je namelijk met de Eurostar reist (de snelste trein maar helaas ook de duurste) en er is een vertraging van meer dan 30 min, kun je een bonus van 50% vragen op je treinticket. Ik had om precies te zijn 34 minuten vetraging dus na een formuliertje te hebben ingevuld en mijn originele treinkaart achter te hebben gelaten, krijg ik (als het goed is) nu binnen een maand een bonus ticket thuisgestuurd twv 30 euro...niet verkeerd dus. Goed, eenmaal op het CS moest ik bus 92 nemen want ik ben bij mijn 'neef' Francesco en zijn vrouw Ilaria blijven slapen die in Milaan wonen. Na een heerlijke maaltijd me maar gaan klaarmaken voor het naar bed gaan aangezien ik vanmorgen om 5.45 uur op moest. Om 6 uur stond ik buiten, aangezien ik niet mocht ontbijten. Moest natuurlijk nuchter verschijnen op de keuring. Ik had uitgezocht dat ik bus 92 kon nemen tot een bepaald punt en daarna kon overstappen op bus 73 die me naar het vliegveld Linate zou brengen...maar kon ook de shuttle nemen op het CS. Ik dacht, ik overleg wel met de buschauffeur wat hij het handigst/snelst vindt....aangezien ik alleen in de bus dacht te zijn om 6.10 uur....helemaal mis: de bus zat stampens vol met geen één italiaan te bekennen....Toen ze na 5 minuten onderling ook nog eens ruzie begonnen te maken (hoe gezellig wil je je dag beginnen....?) vond ik de 10 minuten naar het CS lang genoeg en toch maar de shuttle genomen. Kostte me 4 euro extra, maar ach, stilte en geen geruzie zo 's ochtends vroeg. De chauffeur van de shuttle-bus vertelde me dat hij alleen bij de Terminal zou stoppen en dat ik nog wel een heel eind terug moest. Ik k volgens hem maar beter de bus 73 terug nemen....HUH??...minder!!! Maar ja, zoals het een echte italiaan betaamt, heeft hij me netjes bij 'mijn straat' de bus uit gezet....hihi. Om 7 uur 's ochtends in de mist, te voet, zoekend naar het Istituto Medico Legale voor de keuring... Ook al was ik in de juiste straat....je moet je een volledig afgelegen industrieterrein voorstellen en de Via dell'Aviazione is zo'n 2 km lang.... Toch maar even gaan vragen bij de ingang van het allereerste gebouw dat ik zag. En ja, ik werd meteen 'geinstrueerd' om na de keuring bij hun in de bar te komen ontbijten....het blijft Italie...haha. Eindelijk de juiste plek gevonden en natuurlijk ruim op tijd. Ik zal ook ergens niet op tijd komen....Eenmaal binnen met een hele groep (vooral wannabe piloten voor de militaire academie) wachten tot het 8 uur was. Bij het loket kreeg ik in ruil voor mijn brief van de vliegmaatschappij, een pasfoto, mijn paspoort en mijn codice fiscale...een grote koffer met een papiertje erop met alles wat ik moest aflopen en de bijbehorende afdeling/kamernummers...Maar eens beginnen met bloedprikken en urine acherlaten. Hierna een E.C.G laten maken en een longproef moeten doen. Vervolgens bloeddruk meten en een praatje met de psycholoog/psychiater (ja serieus....). Daarna naar de volgende verdieping waar ze mijn neus, keel, oren en ogen hebben ingekeken. Bovendien moeten marcheren binnen een vierkante tegel met de ogen dicht....wat ik na 3 keer uitleggen pas begreep. Typisch dat dat net bij een vrouw was...de italiaanse man is toch echt wat geduldiger....althans met vrouwen... Hierna een gehoortest en een ogentest laten doen....OEF....en toen waren we 2 uur verder. Ben compleet onderzocht, maar na nog eens 3,5 uur wachten, gezond verklaard!! Dus helemaal blij met mijn medisch certificaat dit afgelegen en in mist ondergedompelde terrein bij Linate verlaten om het centrum van Milaan te bezoeken. Natuurlijk il Duomo bezocht en lekker even rond gestruind. Ik moet toegeven....het is verreweg niet zo mooi en sfeervol als Rome, maar toch heeft het wel wat....Milaan!
Vandaag de telefonische bevestiging gekregen van Volare SpA dat ik begin mei met de opleiding mag beginnen!! Deze komende 2 maanden staan dus in het teken van: mentale voorbereiding voor het verlaten van deze fantastische stad, woonruimte zoeken in de buurt van Milano Malpensa, verhuizen, inschrijven in Italie en alle bureaucratische rompslomp die dat met zich meebrengt....maar....IK HEB ER ZIN IN!!

San Valentino

Hoe Valentijnsdag precies begonnen is, weet niemand. Maar dat de oorsprong van deze dag in Italië ligt, is wel bekend. Er bestaan meerdere verhalen omtrent de heilige Valentijn en waarschijnlijk is er meer dan één heilige met die naam geweest.

Het eerste verhaal vertelt over de jonge Romein Valentinus. In de derde eeuw na Christus bekeerde Valentinus zich tot het Christendom, die beslissing werd het fataal. Op 14 februari 270 werd hij gemarteld en onthoofd, maar niet voordat hij de dochter van de gevangenisbewaarder een briefje had toegestopt met de woorden: van je Valentinus.

Dan is er ook het verhaal over de bischop met de naam Valentino. Hij zou een huwelijk gesloten hebben tussen een jonge Christen vrouw en een heidense Romeinse soldaat. Stellen van verschillende religies mochten geen verbintenis aangaan en soldaten mochten volgens de Romeinse wet helemaal niet trouwen. Zo werd hij de beschermheilige van de verliefden. Valentino was een weldoener die zich bekommerde om de armen en de zieken en hij werd steeds populairder onder het volk. Keizer Aureliano liet hem arresteren. In het jaar 273 werd hij op bevel van de keizer onthoofd.

San Valentino

Valentijnsdag in Italie is een feest voor de commercie want ook hier liggen de winkels vol met de duurste parfums, maar deze luxe kan de gemiddelde italiaan zich niet meer permitteren. Gelukkig zijn er genoeg andere lekkere geurtjes voor iedereen: sapone per la mamma en dopo barba per papa' want de italiaan wil er natuurlijk wel graag verzorgd bijlopen!

Wie heeft Marjon Janssen gezien?

Ik ontving de volgende oproep.

Dringend vragen wij om uw hulp bij onze zoektocht naar Marjon Janssen (http://www.marjonjanssen.com/) uit Nederland.

Marjon wordt vermist sinds 28 september 2007. Zij heeft die dag in overspannen toestand haar woning (en daarmee haar 2 kinderen) verlaten. Voor meer informatie verwijzen wij u naar www.marjonjanssen.com . Wij verzoeken dringend iedereen die Marjon gezien heeft sinds de dag van haar vertrek, haar gesproken heeft, of haar verblijfplaats kent, contact op te nemen met de lokale politie of met rob.nabuurs@hotmail.com.

"il Malocchio"

Men had het vroeger in het zuiden van Italia slecht getroffen, als men een een straat woonde, waar iemand woont die het “malocchio” of te wel “de boze blik” kan aanwenden. Je moest er maar mee leven...

Hier was ook eens zo een straatje, een uiterst strategisch punt, want je kan geen omweg lopen.
Daar woont nog steeds Jolanda, en die is daarvoor berucht.
Een klein tenger lenig vrouwtje, met scherpkijkende oogjes. In de zomer is ze gekleed in een schortenjurk, in de winter een dikke rok met fel- geruite kniekousen eronder.
Haar huisje staat net in een gunstige bocht en ze ziet iedereen al van veraf aankomen. Dat is gunstig voor haar, maar gelukkig ook voor de mensen die onopmerkzaam aan haar huis voorbij willen....men kan eventueel nog omdraaien en teruglopen als men haar ziet.

Ze dóet helemaal niets hoor, ze springt alleen iedere keer naar buiten als je aan haar deur voorbij komt en begint een gezellig praatje. Zomaar verder lopen gaat niet hier, dat staat niet netjes.

“Dat is juist het probleem...” mompelt men onder elkaar, want daarvan maakt Jolanda juist gebruik! Ze heeft natuurlijk ook personen die het wel goed met haar kunnen vinden, en die hebben geluk.
Ik woonde wel niet daar, maar ken haar wel, en ik hoor gelukkig ook bij de geaccepteerden, want praat net zo gezellig terug, en kijk haar nog direkter in de ogen, als zij al bij anderen doet.
Zoiets noemt men dan respekt van beide kanten, alleen ben ik geen heks.

Ze vraagt de passanten meestal naar de gezondheid en andere toestanden, die ze voor haar duistere kracht eventueel kan gebruiken.
Zo schijnt het algemeen bekend te zijn, dat iemand die hoofdpijn heeft het haar verteld.
Als Jolanda je mag, kan je het grote geluk hebben, binnen korte tijd pijnvrij te zijn.
Ze spreekt het gekwelde hoofd iets toe en je mag dan verder lopen.

Dan wacht ze in haar bocht op de volgende die een noodgedwongen een praatje met haar moet maken.
Op dat fatale moment, heeft ze de hoofdpijn van de vorige passant al aan je verder gegeven, terwijl je daarvoor nog fit voelde!!
Om deze reden heeft ze zelf dus ook nóóit last van kwalen.

Daar hier nog mensen zijn die zelf slachten en salami maken, wordt door de buurtbewoners de slacht-datum maar liever niet bekendgegeven. Jolanda kan zogenaamd met één blik de voorraad voor een jaar laten bederven.
Toch ruikt ze schijnbaar van veraf het slachtgebeuren...
Op een dag was ik bij mensen die net hun salami maakten, en ja hoor, daar kwam ze!
Iemand zag ze nog net op tijd aankomen en er ontstond een hele konfusie.
Als tegenmiddel werd er meteen met grof zout een soort kruis in de ingang gestrooid, dat helpt schijnbaar.....
Een bange oma met een dun gevlochten knotje, zei al met bijna bibberende stem: “Daar komt ze, nu zullen al onze worsten mislukken...”
Jolanda had er beslist niet mee gerekend dat ik daar zou zijn en was uiterst verbaasd toen ze me zag. Ik hoor volgens haar niet bij de personen die worsten maken.
Ze ging op haar gemak zitten, met gekruiste benen en haar geruite kniekousen en begon een heel gesprek met me. Ook ik pakte een stoel en zat recht tegenover haar met een uiterst diep ogenkontakt dit keer.
Ondertussen worstelden de anderen verder met de worsten.

Dit keer vergat ze zelfs met de anderen te praten en na een tijdje vergat ze haar eigenlijke doel: “eventueel de worsten te laten bederven.”
Ineens moest ze weg want ze had haar pasta-saus op het vuur staan, dat was ons grote geluk.
Iedereen slaakte een kreet van opluchting.
De worsten zijn ook niet bedorven, ze zijn heerlijk geworden.

Men zou aannemen, dat men toch zou moeten herkennen dat Jolanda helemaal geen invloed kan hebben op het resultaat van de worsten.... of misschien is het zo, dat mijn intense blik net zo gevaarlijk was als die van Jolanda, en heb ìk de worsten gered.
Dan ben ik dus schijnbaar toch ook een heks....
Personen zoals Jolanda, zijn waarschijnlijk bijna uitgestorven, want alleen de oudere generatie is nog bang voor de macht van deze kracht.

Anno 1986

Een Fiat 500

Vorig jaar werd de nieuwe gestroomlijnde Fiat 500 op de markt gebracht, maar de eigenaar van dit exemplaar is er blijkbaar zo aan gehecht dat hij hem niet wilde inruilen voor een nieuwe.

Ik zag dit autootje zojuist bij de supermarkt geparkeerd staan en stelde me zo voor dat hij toebehoord aan zo'n hippe vogel met dreadlocks en een piercing op een rare plaats, die hele nachten met z'n laidback vrienden zit te chillen terwijl ze de joint doorgeven.
Terwijl ik de boodschappentassen aan mijn fiets hing, reed het autootje ineens aan me voorbij. Er zat geen jonge man in, maar een oude vent met een geruite pet die me een stuurse blik toewierp. Misschien was hij 40 jaar geleden wel een hippe vogel geweest en heeft hij nooit afstand kunnen doen van zijn geliefde Fiat 500.

David op een rotonde

De Florentijnse wethouder van cultuur Cocchi had die dag blijkbaar niets te doen en kwam met het brillante voorstel om de David van Michelangelo een nieuw thuis te geven.

Het wereldberoemde beeld staat al 135 jaar in de Galleria dell'Accademia, een museum vlak achter de duomo in het centrum van Florence, in een zaal die speciaal voor hem verbouwd werd zodat men David in al zijn glorie goed kan bewonderen.

In 2011 zal het nieuwe muzikale centrum Leopolda klaar zijn en volgens de wethouder zou het positief uitwerken om daar een grote publiekstrekker als de David neer te zetten.

Het verplaatsen van toeristische trekpleisters naar locaties buiten het historische stadscentrum zou bovendien tot gevolg hebben dat de stroom van miljoenen toeristen per jaar gelijkmatiger over de stad verdeeld wordt.

Op zich vind ik dat geen slecht idee, maar één David is in dit geval niet genoeg om Goliath te vellen. Ik stel dan ook voor om de David op een rotonde bij de snelweg neer te zetten, de toeristenbussen kunnen er dan twee rondjes om heen rijden en dan weer wegwezen. De duomo wordt afgebroken en steen voor steen weer opgebouwd op een verlaten wijngaard in de Chianti. De Pontevecchio verplaatsen we een kilometer stroomafwaards, en.... weet je wat .... laten we Palazzo Vecchio maar gelijk met de grond gelijk maken en er een parkeergarage van vijf verdiepingen opzetten. Is het parkeerprobleem ook gelijk opgelost. En zijn we ook gelijk van domme wethouders af, want het toeval wil dat Palazzo Vecchio ook het Florentijnse stadhuis is.

Lunch op school

Het is een groot voordeel voor de kinderen die in Italie naar school gaan (en ook voor de moeders) dat ze daar zo goed te eten krijgen. Als ze s'middags thuiskomen hebben ze in principe hun vitamientjes al binnen. Om een idee te geven van het menu op onze school heb ik hieronder een willekeurig weekmenu gezet. Er zijn 4 verschillende weekmenu's en er is een zomer- en wintermenu.

Lunedi: Raviolo burro en salvia, tonno sott'olio, fagioli, pane, frutta.
Martedi: Pasta al pomodoro, scaloppina di tacchino al forno, spinaci olio e limone, pane, frutta
Mercoledi: Pasta con verdure, fettine in pizzaiola, insalata mista, pane, frutta
Giovedi: Passato di verdure con riso, pizza margherita, insalata, pane, frutta
Venerdi: Pasta all'olio, pollo arrosto, fagiolini, pane, frutta

Niet slecht hè?

Te lui voor spaghetti

De Corriere della Sera meldt dat veel Italiaanse kinderen niet weten hoe ze spaghetti moeten eten of dat ze er te lui voor zouden zijn. Nou ken ik ook een aantal volwassen die er behoorlijk wat moeite mee hebben om die lange slierten op een enigszins beschaafde wijze naar binnen te werken.
Spaghetti eten is helemaal niet moeilijk, maar vereist wel enige oefening. Ik kan dus best wel begrijpen dat kleine handjes er moeite mee hebben. Maar als volwassen vent zit je echt voor gek in een restaurant met de slierten uit je mond, dan kan je een tweede date wel vergeten.
Ik denk niet dat het met luiheid te maken heeft dat men liever korte pasta eet dan spaghetti. Volgens mij komt het door de televisie. In bijna alle Italiaanse huishoudens staat onder het eten de tv aan en met je ogen op de buis gericht, valt het natuurlijk niet mee om de spaghetti om je vork te draaien.

Voor wie er nog moeite mee heeft en het graag wil leren, een filmpje.

La Befana

Als je in Italie woont, dan weet je ook wie deze dame is, die op een bezemsteel vliegt: het is La Befana. Ze komt tijdens de nacht van 5 op 6 januari voor de goede kinderen cadeautjes brengen en komt door de schouw de kamer binnen. De “slechte” kinderen krijgen as en kolen!

Het Befana-feest is de afsluiting van de eindejaarsfeesten, wat in andere landen het feest van de Driekoningen is; ook Epifania genoemd, hier schijnt ook de naam Befana de oorsprong te hebben. Dat het feest van de Befana en Driekoningen op dezelfde dag zijn, is omdat de Befana ook op zoek naar de kerstkrib was, maar ze niet kon vinden. Om die reden vloog ze van huis tot huis, omdat ze dacht het Kerstkind te vinden.

Vroeger kregen de kinderen alleen maar hun cadeautjes op de dag van de Befana en waren er zelfs ook optochten met muziek.
Deze optochten heb ik helaas niet meer gezien, wat erg jammer is, omdat kinderen het dan anders kunnen beleven. Zoals men een Sinterklaas of Kerstman toch echt kan zien.

Verder bestaat er ook een spreekwoord, dat je “come una befana” kunt zijn. Dat is helaas geen kompliment, want dan wil dat zeggen dat je lelijk bent!

Ik hou nie van madammen met nen bontjas

Het is winter en ook in Italië kan het best koud zijn. Handschoenen, winterjassen en sjaals worden weer tevoorschijn gehaald en helaas zie ik ook dit jaar weer een veel bontjassen. Tijdens een eenvoudig bezoek aan de supermarkt zie ik er zo al drie lopen met een omgebracht dier om hun schouders.
Zouden deze vrouwen wel beseffen waar dat mooie bontje vandaan is gekomen? Of kan het ze gewoon helemaal niets schelen?

In Italië zijn nog ongeveer 20 fokkerijen van nerts en cincilla die samen per jaar ruim 200.000 bontvellen produceren. Ik mag hopen dat er tenminste hier in Italië op een respectvolle manier met deze dieren om wordt gegaan.
Maar helaas komt er heel veel bont uit China en we weten allemaal wel hoe men daar met de regels omgaat. Precies: er zijn geen regels. En geloof me, wat dat voor de dieren betekent, wil je niet eens weten. Wie een sterke maag heeft, kan op de website van PETA gaan kijken.

Bont is heel hip deze winter, het is bijna onmogelijk om een winterjas te vinden zonder bontrandje langs de kraag of capuchon, de jassen die ik gezien heb in de winkels, hadden allemaal een konijnenbontje.
Ik had echt een nieuw jas nodig en heb er toen met pijn in mijn hart toch maar één met een nijntje gekocht. Ik troost me met de gedachte dat dit dier niet alleen maar voor het velletje is gedood, want konijnenbont zal toch wel van dezelfde diertjes komen die ook in de supermarkt liggen? Of is dit slechts een slappe poging om mijn geweten te sussen?

Ik hou nie van madammen met nen bontjas” is de titel van een liedje van Urbanus. De volledige tekst kan je hier lezen.

Il Corridoio Vasariano

Op een gure dag in december bezocht ik de wereld beroemde Corridoio Vasariano in Florence. De corridoio is slechts een aantal maanden per jaar open voor publiek en dan alleen met een reservering en onder begeleiding van een gids. Een bijzondere bezienswaardigheid waar ik graag €53 (€40 kaartje, €10 kaartje Uffizi, €3 voor de gids) voor neertelde.

De Corridoio Vasariano is een anderhalve kilometer lange overdekte gallerij die Palazzo Vecchio, via de Uffizi met Palazzo Pitti verbindt. Nadat de Medici familie hun intrek hadden genomen in Palazzo Pitti, kreeg Vasario in 1565 de opdracht een verbinding te maken tussen de woning van de familie en de overheidsgebouwen zodat de groot-hertog zich snel en veilig kon verplaatsen. Bijzonder is dat de gallerij over de Ponte Vecchio loopt en zelfs door een kerk, op die manier kon de Medici familie de mis bijwonen zonder zich onder het volk te hoeven begeven.

Van binnen is de corridoio op zich niets bijzonders met de witgekalkte muren, bruine tegel vloer en slechte verlichting, bovendien was het er behoorlijk koud. Er hangt een zeer uitgebreide collectie portretten (± 1000) gedateerd van de 16e tot de 19e eeuw, waarvan er een groot aantal op naam staan van heel beroemde schilders. Er hangt zelfs een zelfportret van Rembrandt.
Maar ik moet eerlijk toegeven dat na een portret of 250 mijn aandacht toch iets ging verslappen en ik steeds vaker uit de ramen ging kijken. Het uitzicht vond ik zeker de moeite waard, heel leuk om de Ponte Vecchio eens vanuit een andere invalshoek te zien.

De grote ramen boven deze brug werden gemaakt in opdracht van Mussolini, in 1939 leidde hij Hitler persoonlijk rond door Florence en een bezoek aan de Corridoio Vasariano was een hoogte punt.
Misschien is het wel aan dit bezoek te danken dat de Ponte Vecchio de enige Florentijnse brug was die niet verwoest werd tijdens de terugtrekking van de Duitse troepen.

Het was interessant om de veel bejubelde en besproken corridoio met eigen ogen te aanschouwen, maar als je me vraagt of ik waar voor mijn geld heb gekregen, moet ik toch ontkennend antwoorden. Ik had er meer van verwacht.

Opperdepop

Er stond een lange rij voor het benzinestation gisteren. Er was zelfs politie bij. Mah, dacht ik, is dat niet een béétje overdreven? Na alle nieuwsberichten over de staking van de vrachtwagenchauffeurs en de melding dat 80% van de benzinestations zonder benzine zitten, begin ik toch wat bezorgd te worden. Ik besluit om dan ook maar een uur in de rij te gaan staan en neem uit voorzorg alvast een boek mee. Ik blijk geluk te hebben, er staan maar twee auto’s. Vreemd genoeg gebeurt er weinig. Ik stap maar even uit om polshoogte te nemen. De eigenaar van het piepkleine benzinestationnetje geniet zichtbaar van alle aandacht. Normaal stopt er bijna nooit iemand en nu is hij het centrum van de aandacht. Ook het bordje met –Ogni mercoledi 15 cent. Sconto- is ineens afgeplakt! Hij is wel goed, maar niet gek! Om hem heen staan zeker zes 65-plussers opgewonden te praten. Ieder heeft zo zijn mening over de staking en eigenlijk lijkt het voor hen een welkome afwisseling. Eindelijk wat spannends in het dorp! Ik hoor hen vertellen dat de broer van de eigenaar van het benzinestation op een tankwagen rijdt en gisteren zijn everzwijnengeweer is komen halen om zich te verdedigen tegen eventuele agressieve stakers. In ieder geval hebben deze mannetjes blijkbaar nog genoeg benzine en kunnen hun genot niet goed verhullen als ze de rij langer zien worden. Ik vind het nogal vreemd dat de eerste auto niet aan het tanken is, en op mijn vraag of er wel benzine is wordt negatief geantwoord. Als iemand anders vraagt of er nog wel nog benzine aankomt, zegt de eigenaar wel ja. Verder niets. We moeten het uit hem trekken: „hoe laat wordt de tankwagen verwacht?“ Met een geweldig gevoel voor drama gooit hij beide armen in de lucht: „arriva, arriva“, en verdwijnt dan in huis. Ik vraag het dus uiteindelijk maar aan één van de bejaarde mannetjes, die blijkbaar heel goed op de hoogte zijn, en bijna door elkaar gaan praten om aan deze buitenlandse antwoord te geven: „rond een uur of 12“. Nou dat duurt mij te lang, en onderweg naar huis besluit ik, met een glimlach om mijn mond, om maar niet terug te keren rond 12 uur, want dan is hij vast gesloten voor de lunch. Heerlijk voor de man toch: king for a day!

Een gekregen ezel niet in de bek kijken.

Vandaag las ik een opmerkelijk bericht in de krant.
Het had te maken met de verlaging van de IVA en het had dus direkt mijn aandacht. De Italiaanse versie van de BTW is 20% en maakt een aankoop aanzienlijk duurder, dus een verlaging zou een welkom kerstkadootje zijn.
Helaas had ik te vroeg gejuigd. De verlaging van de IVA naar 10% heeft alleen betrekking op de verkoop van ezels en muildieren. Va bene, jammer voor de gemiddelde consument, maar een grote financiële meevaller voor wie een ezel wil kopen en dat zullen er veel zijn met de kerstdagen zo vlak voor de deur.
Dat zou de begroting van de regering Prodi flink onder druk kunnen zetten, daarom is er een kleine specificatie aan de IVA verlaging toegevoegd: het is alleen van toepassing op de verkoop van dode ezels.
Die regering Prodi.... daar heb je nog eens iets aan!

Sinterklaas

We hoeven geen schoen te zetten en Sinterklaasliedjes te zingen vandaag, want hier bestaat de "Pakjesavond" niet.

Men weet wel wie "Santa Nicola" is, maar hoort niet bij de traditie zoals in Nederland.

Sinterklaas heeft het heel druk vandaag in Nederland. Daarom moeten wij maar afwachten of hij ook nog tijd heeft aan ons te denken, de Nederlanders in Italie.

Daarvoor wachten wij 6 januarie op de Befana...die brengt ook cadeautjes, maar dat is een volgend verhaal!

"vol verwachting klopt ons hart....", moeten we dus later zingen.