Kafka op het strand

Voordat de zomer helemaal vergeten is sluit ik mijn vierluikje over Puglia af met het laatste deel. Het meest zomerse, het warmste....

Sporen in Puglia (4)

We zijn er! We zijn er! Het strand, het strand, het strand...

Kleine landbouwpercelen. Mais die net op begint te komen, granturco heet dat hier. Wat rijen tomaten, gewoon op de grond, ze mogen best een beetje zanderig zijn. Daar tussendoor een zandpad tot aan de duinen. Honderd meter, misschien iets meer. Achter ons een stoffige zandwolk als in een western. Alleen de muziek van Ennio Morricone ontbreekt. In de schaduw van een boompje zit een jongetje van een jaar of tien op een witte plastic stoel. Hij schrijft ons kenteken op een briefje dat onder de ruitenwisser gaat. Vier euro. Voor dat bedrag staat onze auto de hele dag op de parkeerplaats in de schaduw. Geen asfalt, maar zand en kiezelsteentjes.

De "bagno" is spartaans en biedt het essentiële. Er is wat te drinken en te eten, in het weekeind en in het hoogseizoen is er 's middags ook vis en inktvis van de grill. Een grote houten overkapping, daaronder in de schaduw tafeltjes en stoeltjes. Het is een hele familie die alles hier draaiend houdt, la mamma, zoontjes, dochters, neefjes, nichtjes en wie weet wie nog meer. Een van de dochters studeert economie en brengt een deel van de dag met haar donkerblonde krullen boven het toetsenbord van een laptop door. De andere dochter doet economie en je vindt haar altijd vriendelijk lachend en babbelend achter de bar, in de keuken, op het strand, overal waar je net iemand nodig hebt.
Op een morgen staat ze al bij ons nog voordat we een parasol hebben kunnen vragen. ,,Er is arbeidsinspectie'', fluistert ze, met een scheef oog richting twee heren aan een tafeltje. ,,Zogauw ze weg zijn is alles weer normaal.'' Een uurtje later rijdt een auto het parkeerterrein af. In de verte komt Beppino onze richting opsjokken. Onder zijn arm draagt hij onze parasol.
De eenvoud van het strandpaviljoen trekt een bepaald publiek. Krantenlezers, "Repubblica", "Unità", "Manifesto", een enkele "Stampa", zonder uitzondering links getinte dagbladen. Een links strand, dat zie je aan de bezoekers, aan hun kleren, aan de minimale bagage die er meegenomen wordt, aan de afwezigheid van accessoires die lawaai maken. Ergens anders is het misschien moeilijk voor te stellen, maar in Italië zijn er dus linkse en rechtse stranden. Een territorium dat verdedigd wordt als het nodig is. Een aantal jaren geleden kwam een motorboot ons territorium binnengevaren en ging ten anker vlak bij het strand. De radio bonkte zijn bassen tot tegen de duinen, de opvarenden keken dikbuikend en patserig naar de kinderen die zojuist nog fijn aan het zwemmen waren, daar waar de ankerketting nu strak het water in sneed. De strijd was kort maar hevig, begon met het opheffen van enige worstige middelvingers en eindigde met een motorboot die onder een regen van stenen op de vlucht ging. Daar tussendoor werd bijna iemand verdronken.

De zee lijkt echter rechts te volgen en net als in de Italiaanse politiek moet links op ons strand een pas achteruit doen. Elke keer als we hier voor een vakantie terugkomen vinden we het strand wat smaller terug als de keer daarvoor. Het is een probleem wat de gehele Pugliese kust treft, zo lees ik in de krant. Ik sla geen kolom over als ik vakantie heb. De uren kruipen voort, de zon brandt, en na een tijdje knisperen de bladzijden bij het omslaan. De nietjes doen hun werk. En mijn rug wordt rood, ondanks factor 30.
Ik zoek wat verkoeling in het water, de tweede keer vandaag. Mijn eerste duik is over het algemeen meteen als we aankomen, 's morgens vroeg, als de zee op z'n mooist is. Als een spiegel, helder, verfrissend. Als je maar niet achter je kijkt, want dan blijkt je kielzog soms uit een spoor van vreemde luchtbelletjes te bestaan. Wie weet wat voor rotzooi er allemaal in het water zit.
Op het strand blaft een zwarte hond naar zijn baas. Terwijl hij het water met het hoofd schuin uit z'n oren laat lopen verontschuldigt de man zich. ,,Ik heb hem hier vorig jaar achter de duinen gevonden. Hij wil bij me in de buurt blijven maar durft zelf het water niet in.'' Dus zoekt het baasje z'n handdoek maar weer op. Zijn viervoeter heeft het beter getroffen dan vele anderen. Hij legt zijn kop gerust terug op het zand, doet een tukje in de schaduw van een rij strandstoelen die in een keurig kleurig gelid op bezitters te wachten. Want wat is nou een strandstoel zonder bezeten te worden? Maar ze moeten nog een tijdje wachten, het hoofdseizoen is nog niet begonnen en het is nog rustig op het strand. Je kunt de mensen nog van elkaar onderscheiden.

Een vader en zijn zoontje baden pootje. Een zeilbootje aan een touwtje kiest, voorzichtig laverend tussen blanke scheenbeentjes en kuiten door, het ruime sop. Als je de kleuren wegdenkt zou het een tafereeltje uit de jaren vijftig of zestig kunnen zijn. Twee bipsen komen voorbij, brengen vrolijk wippend de kleuren en de 21e eeuw terug. De kwekkende bezitsters dragen achteloos, maar met trots. Het palestra waar je fitness doet is populair in Italië. Een venter probeert ondertussen zijn waar aan de man te brengen.



Op het stukje strand vlak voor de "bagno" wordt het intussen wat drukker. Het zonnetje klimt aan de einder, en wat crème boven de wenkbrauwen moet voorkomen dat vanavond de vellen over de ogen vallen. De twee zussen uit Bari zijn er ook weer, met de kinderen en de hondjes. ,,Waar zaten we ook weer gisteren?'' ,,Daar!''


Het sap van een perzik loopt langs mijn onderarm naar beneden, richting elleboog. Ik heb het likken opgegeven, want dat is vechten tegen de bierkaai. Vanachter de rijpe vrucht kijk ik naar de zee, de horizon, de lucht. Een schakering van kleuren en tinten blauw, groen en zelfs roze die continu verandert. Ik moet aan de foto 5420 van de Duitse fotograaf Jörg Sasse denken.


Als ik na de vakantie de bewuste foto opzoek moet ik echter toegeven dat mijn werkelijkheid van dat moment weinig van doen heeft met Sasse's plaat.

5420 - Jörg Sasse


Ik heb inmiddels mijn krantje uit en sla mijn boek open waar een ansichtkaart aangeeft waar ik gebleven was. Een halve bladzijde later zie ik vanuit mijn ooghoeken dat twee gitzwarte onderbenen hun wandeling door het rulle zand gestopt zijn ter hoogte van ons plekje. Ik kijk op. Vanonder een Valentino Rossi-pet (althans, er staat nummer 46 op) kijkt een Senegalees me geïnteresseerd aan. ,,Wat lees je'', vraagt hij.
Dat had ik niet verwacht en met enige moeite verbouw ik mijn reeds op de lippen liggende "nee, bedankt" tot een stotterend ''uh... Ka.. Kafka... Kafka op het strand". Het is een titel die hem niets zegt, en hij oppert dat het dan wel een boek zal zijn over Kafka en niet van Kafka.
,,Nou nee, ook dat niet'', zeg ik. Hij kijkt me aan of ik hem voor de gek zit te houden. ,,Maar je bedoelt Kafka'', houdt hij vol, ,, de schrijver, de filosoof, begin 1900.'' En zo komen we aan de praat.
De man heet Azou, komt inderdaad uit Senegal. Dakar, om precies te zijn, waar hij 30 jaar onderwijzer is geweest. Nu is hij met pensioen. Pas als hij dit laatste zegt merk ik dat er wat grijze haren vanonder zijn pet uitsteken. Voor de rest verraadt werkelijk niets zijn gevorderde leeftijd. Pensioen voor iemand die dertig jaar voor de klas heeft gestaan betekent in Senegal een maandelijkse bijdrage van omgerekend net honderd euro. ,,Dat is ook bij ons niet genoeg om een familie van te kunnen onderhouden'', vertelt Azou. En daarom probeert hij nu elke dag op het strand in Puglia wat te slijten. Een kilometer of tien legt hij af, onder de zon, van badgast naar badgast die steeds minder belangstelling voor de koopwaar schijnen te hebben. Het is een teken dat het slecht gaat in Italië. ,,Het is beter om terug te gaan naar Afrika'', zegt hij. Hij heeft navraag gedaan en weet dat de Italiaanse regering hulp biedt aan Senegal middels een project dat "Community Aid 2" heet. De hulp bestaat niet uit geld, maar uit machines, advies, enzovoorts voor Senegalezen die terug gaan naar hun land om daar middels een eigen bedrijfje een nieuwe toekomst op te bouwen. Hij zou graag een tipografie beginnen. Om net dat beetje meer te hebben om zijn familie te kunnen onderhouden ,,en om andere Senegalezen te helpen.''
We bieden hem wat fruit aan, en Azou accepteert het met een van de mooiste en warmste glimlachen die ik ooit gezien heb. ,,Weet je, dit heeft veel meer waarde dan dat je iets van me koopt voor een paar euro. Dit is iets wat jullie met me delen, dit is jullie eten.''
Azou komt later tijdens onze vakantie nog een paar keer langs. Groet ons altijd, zijn mooie witte tanden bloot lachend. ,,Ciao amici.'' Een van zijn levensinstellingen is dat de sporen die je achterlaat altijd iets moois moeten zijn, positief.
Op een dag komt hij ons vertellen dat hij gebeld is door zijn vrouw, vanuit Senegal. De envelop is aangekomen. Zijn project is goedgekeurd, de eerste stap is gezet. Azou is gelukkig, en wij zijn blij voor hem.
Azou gaat verder. Ik pak mijn boek terug op...

---

"Kafka op het strand" doet me heel in de verte denken aan "De Meester en Margarita", de klassieker van de Rus Michail Boelgakov waarin Satan een bezoek aan Moskou brengt. Niet om het verhaal, maar om het bovennatuurlijke dat feilloos in de realiteit overgaat en vice versa.

In de roman van Murakami Haruki loopt de 15-jarige Kafka Tamura, zoon van een beroemd kunstenaar, weg van huis in Tokyo. Hij kan niet met zijn vader overweg, en zijn moeder heeft niets meer van zich laten horen sinds ze vertrok toen Kafka vier jaar oud was. Kafka is overigens niet zijn echte naam, maar het is de naam door hemzelf gekozen, het is de naam die hem bevalt. Hij komt in Takamatsu terecht, in het zuiden van Japan, waar hij gedurende een aantal uren zijn geheugen verliest. Een zwart gat, waarin iets onheilspellends gebeurd moet zijn. Kafka probeert in de anonimiteit te verdwijnen door een baantje bij een bibliotheek te accepteren.
Parallel aan het verhaal van de jongen vertelt Murakami het verhaal van de oude Nakata, een zonderling figuur Hij heeft een vreemd ongeluk gehad toen hij nog klein was. Hij komt uit dezelfde wijk in Tokyo als Kafka, waar hij met katten comuniceert. Deze bijzondere kwaliteit brengt hem in de problemen, hij pleegt een moord en moet vluchten. Ook hij kiest het zuiden, Takamatsu, en onderweg begint hij te begrijpen dat zijn reis een doel heeft. Maar wat voor doel, dat weet hij niet.

Zoals gezegd, het is een roman waarin werkelijkheid en "de andere kant", verleden en heden feilloos in elkaar overlopen. De twee hoofdpersonen zijn bijzonder interessant, en ze worden in de marge bijgestaan door een groep personages die op z'n minst schilderachtig genoemd kunnen worden. Ik noem er één: Johnny Walker.
De Italiaanse vertaling is meesterlijk.
Tot nu toe de beste roman die ik dit jaar gelezen heb.

---

Zo rond een uur of zes lijkt de aarde langzamer te gaan draaien. De zee wordt vlak, de geluiden lijken verder af. Het licht is minder hard en de kleuren winnen aan intensiteit. Onze schaduwen worden langer. Ik sla mijn boek dicht.
We pakken onze spullen in en nog even verlengen we ons uitzicht op dit schitterende schouwspel vanachter een pilsje bij het strandpaviljoen.



Daarna met de auto het zandpad af, rustig, maar het is niet te voorkomen dat een zandwolk ons volgt als een ridder in galop. Als in een western...
,,I'm a poor lonesome cowboy.'' Morgen begint alles van voor af aan.

Het Italiaans...

Het Italiaans,

Het Italiaans is een mooie en kleurijke taal..Ik woon in Italie vanaf 1990. En heb in de acht jaar die ik in Napels heb gewoond veel door zelfstudie geleerd..In Varese, waar ik nu al 10 jaar woon heb ik het Italiaans zeker verfijnt...

Helemaal zal ik het nooit onder de knie krijgen..maar dat komt niet door mijn lage IQ maar, volgens mij, door het "Italiaans gedraai met de omelet"...de babelonische rommel die ze er zelf van maken om maar niet hun ongelijk, minderheid, zwakke punten of vul zelf maar in toe te geven..

Ik vind dat Ron daar al een geweldig voorbeeld van heeft gegeven met de woorden:Plakband en wegrestaurant.

Maar dat simpele voorbeeld zit in het hele leven van de doorsnee Italiaan. Neem de bureaucratie... die is er echt niet altijd omdat er zo veel papier werk is(die is er wel) maar ook vaak omdat niemand precies weet hoe sommige dingen gaan. Neem de ASL..ik heb een boekje of folder gevraagd waar onze rechten, plichten of alles wat ook met de ASL heeft te maken. Dat stukje papier met de broodnodige banale uitleg hebben we niet.

En zo hebben we zeker allemaal een berg voorbeelden..

Maargoed, waarom heb ik deze intro: Wij hebben een leuk zomer huis in Capitello. Zuid Italie.

Dichtbij Sapri. Een kleine hoopje tweede huizen van voornamelijk Napolitaanse families.

De tijd is daar blijven stilstaan. De mensen leven daar nog een aantal decenia terug...

En de regels die daar gelden is doodgewoon die van de sterkste.

Een vriendin van mijn schoonmoeder( jaja ook zij was erbij maar daar een andere keer meer over...) zei dat er waarschijnlijk in en om Capitello zo veel "inteelt" is geweest dat er twee mogelijkheden zijn:of een super intelligent volk of een berg kneuzen...

Aan jullie de keus: Na alle gevechten over de vuilnis, waar het heen moet(niet in mijn tuin) wie het geproduceerd heeft(ikke niet) hoopten we toch dat er iets was opgelost..

Kennelijk hebben ze er werkelijk geen bal van begrepen.

Bekijk de foto goed: Buiten de vuilnis die er dus niet naast hoort te liggen, was de groene bak leeg! En raar want er hingen toch maar liefst 2 in , voor mij duidelijk Italiaans, bordjes bij.

Eén met: verboden vuilnis te deponeren.

Eén met:geen afval plaatsen.

Volgens mijn banale cursus Italiaans betekent het allebij het zelfde....

Verder..

Geen comentaar..

Radicaal de zomer voor bij

Wat haat ik dat.......
De zomer is nu echt voorbij.
Het begon vorig weekend, regen, onweer de hele nacht door. 's Morgens een schaal zonnetje, dus nog steeds mijn sandalen en tshirtje aan. Nu niet meer. 3 dagen verder, deken op bed, warme sloffen aan en truien uit de kast moeten halen. En het ergste gebeurde vanmiddag. De hele radicale winter beslissing. Het zwembad is dicht.


Het water was nog maar 20o, niemand zwom meer en de pompen gebruiken stroom. Ja, mijn Italiaanse man is een zuinig iemand. Dus het zeil ligt over het water. Manlief reuze tevreden, deed de pompen uit, zeggende ziezo, dat hebben we gehad, tot volgend jaar. Hij is een perfecte badmeester. Nooit te veel chloor, de ph perfect, maar dat vraagt ook constante controle van het water en is een werk dat iedere dag moet gebeuren. Ik begrijp hem wel.......
En ik weet het, er zijn veel ergere dingen, maar de tuin is nu niet mooi/gezellig meer en drukt me met de neus op het feit dat de zomer voorbij is.
Wat haat ik dat.

Het is weer voorbij die mooie zomer

Het weer is omgeslagen, hevige regenval en knallende onweersbuien hebben ervoor gezorgd dat we van de ene op de andere dag van de zomer in de herfst zijn beland. Een paar dagen geleden baadde ik nog pootje langs een zuid-Toscaans strand, nu sta ik ’s morgens om kwart over zeven met sokken en een jas aan bij de bushalte op weg naar fysiotherapie. Het is bewolkt en maar 13 graden. Vannacht voor het eerst weer de sprei op het bed gehad, de airco zullen we niet meer nodig hebben.
In augustus moest ik ook om acht uur ’s morgens bij de fysio zijn, maar het was toen bijna lekker om zo vroeg op te staan. Het was nog heerlijk fris en de bus was bijna leeg. Zodra ik weer thuis kwam, trok ik mijn bikini aan en gingen we naar het zwembad. Nu zijn de scholen weer begonnen en zit de bus vol met jongelui. Jongens die net iets te stoer praten en net iets te hard lachen om de aandacht te trekken van de meisjes die voor mij zitten. Maar de meiden lijken het niet in de gate te hebben, ze bekijken elkaars nieuwe schoolagenda en controlleren hun make-up in een spiegeltje dat uit een rugzak te voorschijn wordt gehaald. Duurde de reis een paar weken geleden een krap kwartiertje, nu doen we er beduidend langer over, ook de laatste vakantiegangers zijn weer naar de stad terug gekeerd en het verkeer staat weer overal vast. De trambaan in aanleg zorgt ervoor dat het allemaal nog langzamer gaat. Maar we zijn net terug van vakantie en we proberen relaxed te blijven.
Om half 10 stoppen we bij mijn halte, de bewolking is ondertussen weggetrokken en de zon begint Florence weer op te warmen. De jas kan uit. Nog even langs de markt, ik laat me verleiden om 2 kilo druiven voor 2 euro te kopen. En gisteren lag er voor het eerst weer cavolo nero in de supermarkt, die is gelijk door de minestrone gegaan. De zomer mag dan weer voorbij zijn, ook september is zo slecht nog niet, denk ik terwijl ik weer naar huis fiets.

Autogrill

Sporen in Puglia (3)

Een pyromaan komt langs een wegrestaurant. Weg restaurant.Het is een grap die niet te vertalen is in het Italiaans. Bovendien slaat dit soort humor hier niet aan. Te confronterend; je moet het lot niet tarten. Te kort; je moet het publiek een beetje de weg wijzen. En te onduidelijk; is het een grap of werkelijkheid? Dat laatste is misschien wel de hoofdregel voor elke optimistische aspirant-bode van de lach in Italië: nooit zomaar beginnen, maar altijd aankondigen dat je een grap gaat vertellen.

Vorig jaar zijn we naar Griekenland op vakantie geweest. Voor mij was het de eerste keer. Met het vliegtuig van Verona naar Mykonos, en vandaar met de ferrie naar het eiland Naxos. Een schitterend eiland, waar de voornaamste bron van inkomsten nog steeds de landbouw is. Niet te toeristisch dus, maar precies genoeg. Met de quad onder de, door de zon bruin gebrande poeperd over landelijke weggetjes. De ene keer langs onherbergzame rotspartijen, steile hellingen naar het golfplaten dak van een barak of een stal in de diepte. Dan weer langs verfrissend groene akkers, bomen die ruisend hun schaduwen werpen op de koele stenen in een beekje, het water dat klaterlispelend haar partijtje meespeelt. Naar paradijselijke stranden, schilderachtige dorpjes. Vriendelijke mensen. Op sommige plaatsen langs de kust adem ik de sfeer van het Cadzand-Bad, het Groede, het Nieuwvliet uit het begin van de jaren zeventig.

Dit jaar blijven we in eigen land.

Vroeg staan we op want we hebben zo'n duizend kilometer asfalt voor de wielen liggen. Een eerste stop bij de Autogrill van Rovereto-Nord. Een espresso, een brioce, een volle tank, en op pad. De tankstations langs de Italiaanse autowegen worden zonder uitzondering Autogrill genoemd, naar de restaurantketen Autogrill. Het is zo'n ingeburgerd begrip zoals bijvoorbeeld Luxaflex in Nederland. Een merknaam die het zelfstandig naamwoord heeft overgenomen, een soort taalkundig kannibalisme wat redelijk frequent voorkomt in Italië. Zo is de algemene term voor plakband bijvoorbeeld Scotch en klitteband heet Velcro. In werkelijkheid zijn er vele andere wegrestaurants (Fini, Ciao, om er maar een paar op te noemen), maar het zal altijd wel Autogrill blijven omdat dat uiteindelijk de groep is geweest die de reizigers op Italië's snelwegen vanaf het begin van etens- en drinkwaren heeft voorzien. En iedere Italiaanse automobilist heeft zo zijn favoriete Autogrill.

De voorlaatste zaterdag van juni is een eerste mooie dag na vier weken regen. Het noorden van het land vlucht naar de kust, de eerste zonnestralen op de nog wat bleke velletjes, de eerste flanerende passen op het warme zand van de Adriatische stranden. Nog voordat we Bologna goed en wel bereiken staan we in de file op een van de vier rijbanen van de A1. Het is nog geen elf uur, maar de lucht boven het hete asfalt trilt al als in een woestijn. Een woestijn van blik op wielen. Gelukkig hebben we een vriendin in Bologna die ons telefonisch naar de eerste de beste uitrit dirigeert. Daar wacht ze ons op en via een ingewikkelde sluiproute bereiken we Imola waar we de autostrada terug opgaan. We zijn vijftig kilometer en drie uur verder. Ook dit eerste deel van de A14 biedt ons weinig vakantieplezier. Veel auto's blijven op de middelste van de drie beschikbare rijbanen rijden, men claxoneert, er wordt met de lichten geknipperd, rechts ingehaald, tot op de vluchtstrook toe. Ik begin me te herinneren waarom we vorig jaar absoluut zonder auto ergens heen wilden en dat we daarom heel bewust voor Naxos hadden gekozen.

In en rond de Autogrills is het druk en chaotisch. Jengelende kinderen, oververhitte ouders, ietwat apatische grootouders. Een zwarte bus met het opschrift "polizia penitenziaria" (gevangenis politie) blokkeert een deel van de overvolle parkeerplaats. De deur staat open. De in blauwe uniformen geklede passagiers hebben bezit genomen van de smalle strook schaduw voor de ingang van het restaurant. De donkerblauwe transpiratievlekken onder de oksels lijken met de minuut groter te worden, maar dat mag de ietwat uitgelaten stemming niet drukken. Ze gaan naar huis. Ook de slecht betaalde functies van het gevangenispersoneel worden voor een groot deel bekleed door "terroni", zoals de mensen uit het zuiden dikwijls laatdunkend door de noorderlingen genoemd worden. De rest van het terrein, en alles en iedereen die zich daarop bevindt, wordt gegeseld door de brandende zon. Het schijnt de nieuwe politiek te zijn van de Italiaanse wegrestaurants. Geen schaduw, geen beschutting. Dan moeten de mensen wel naar binnen, daar waar de omzet gedraaid wordt. In fluorizerend oranje trekt een buitenlandse werknemer zijn rondjes over het plakkerige asfalt. Gewapend met bezem, knijper, blik en vuilniszak voert hij een ongelijke strijd met peuken, papiertjes en plastic zakken die overal en ophoudelijk vanuit het niets ontspruiten. Nog twee uur, dan mag hij ook even naar binnen.

Als we Ancona voorbij zijn wordt het aanmerkelijk rustiger op de weg, en na Pescara is het zelfs prettig rijden. Dit stuk tot aan Bari is altijd stil. Puglia kondigt zich rond San Severo aan met een hele serie windmolens die hier twee jaar geleden nog niet stonden. Een van de armste, minst ontwikkelde provincies van Italië gaat beetje bij beetje over op alternatieve manieren van energiegebruik. Als eerste.

Het einde van de A14, de chaotische ring rond Bari, nog 50 kilometer en we zijn er. De autoweg die vanaf Bari de kust naar de punt van de hak volgt is geen tolweg meer. Desondanks is hij niet slechter dan wat we hiervoor gezien hebben. De bermen lopen over in het diep terracotta-bruin van de Pugliëse aarde. Het rijgedrag verandert. Hier kan je gemakkelijk iemand tegenkomen die nog geen 40 kilometer per uur rijdt en ondertussen alle kanten op zit te kijken. Wat gas terug. Zijn de olijven al groen? Even remmen. Zijn de tomaten al rood? Dat is altijd even wennen, maar na een dag weet je weer dat je er rekening mee moet houden. De Pugliees is in feite niet gemaakt voor de auto. De Pugliees praat, staat stil, ruikt, betast. De Pugliees is een buitenmens, is niet echt in staat om dat te verenigen met het autorijden. Hij weet dat zelf ook. Een sticker van Padre Pio op de achterruit heeft hier dan ook een grotere waarde dan een rijbewijs.

We hebben ontbeten, de honden gevoederd. En we gaan naar het strand!

De smalle straat plooit zich in vele bochten over de heuvel van Selva di Fassano. Muurtjes van los op elkaar gestapelde stenen scheiden erven en akkers van de openbare weg. Erven met voornamelijk kleine huisjes, al dan niet rondom de typische "trulli" opgetrokken, waar het vaak met weinig rondkomen is. Steeds meer geliefd bij de rijke noorderlingen en buitenlanders (vooral Engelsen), op jacht naar rust en stilte. Kleine akkers waar het graan in deze periode goudgeel staat te kleuren. Dan de adembenemende panoramaweg die afdaalt tot aan de lage vlakte die zich een kilometer of vijf breed uitstrekt tot aan de zee. Duizenden en duizenden olijfbomen, de stam dikwijls grillig gevormd. Daartussen hier en daar een veld met tomaten. Bruin verbrande plukkers, de huid lijkt zowat gelooid, kromgebogen, vullen in de vroege ochtenduren de eerste kistjes. De wegen lijken langs een lineaal getrokken, rechte strepen die tot de horizon reiken. De horizon, die mis ik in Trento.

Bij L'Assunta draaien we de autoweg op, richting zuid. We passeren afslagen naar dorpjes en gehuchten met de meest schilderachtige namen. Sant'Antonio Dascula, Lamalunga, Pezze di Greco, Torre Spaccata, Madonna Pozzo Guacito, Torre Canne. De Autogrill na deze laatste uitrit is mijn favoriet.

Maria wacht ons bij de ingang van het terrein op. De handen devoot samengevouwen, bidt ze voor ons. Dat we maar door mogen hebben dat dit de ingang is, en niet ook de uitgang. Maar liefst drie rozenkranzen moeten haar wensen kracht bijzetten. Eén maakt daadwerkelijk deel uit van Maria, de twee anderen zijn waarschijnlijk tijdens de plaspauze van een gelovige weggebruiker ter meerdere eer en glorie om de gipsen polletjes gehangen. Zacht wiegen ze heen en weer in de luchtstroom van iedere vrachtauto die passeert.

Voor de auto is altijd wel ergens plaats, maar we moeten even zoeken. Vandaag worden namelijk de stoepranden smetteloos wit geverfd. En niet alleen dat. Ook Jezus staat in de stijgers. De machtige gestalte bij de uitgang gaat schuil achter een wit-blauw tentdoek. Je ziet hem niet echt, maar je weet dat hij er is. Althans, dat geloof ik toch.

Deze Autogrill is niet een echt wegrestaurant, maar meer een bar. Buiten staan tafeltjes met parasols. We stappen binnen om te bestellen, en de eerste keer volgt altijd hetzelfde ritueel. Een tweestemmig "wweeee" weerklinkt vanachter de bar en Angelo en Teresa wurmen zich via hun kleine kantoortje onze kant op. Baci (o ja, jullie Olandesi doen er altijd drie), abbracci, en een half uur bijpraten is zoveel als niks. ,,Maar twee weken vakantie, 't is een schande.'' ,,Heb je Jezus gezien? Hij wordt prachtig. Zijn kleed wordt parelmoer.'' De zaken gaan zo goed dat ze tegenwoordig ook twee werknemers hebben. Gelukkig maar voor de andere klanten. Want Angelo en Teresa nemen de tijd.

Hier drink je de beste espresso van het land, dus we nemen ook een koffie. En de krant, waar zoals altijd drie nietjes ingeklopt worden. Angelo weet immers wat een geworstel het is om de krant op het strand te lezen als er wat wind staat. Dit jaar besluit ik ook af en toe mijn geluk te beproeven met een kraslot. Ze zijn er in alle soorten en maten. De zogenaamde loten "Milliardario" worden het meest verkocht, want daar worden de grootste premies op uitgekeerd. Boven de twee standaards waarin de loten staan twee wit-gele vlaggetjes van het Vaticaan. Je weet maar nooit.Nog een broodje of een brioche voor op het strand, en we rekenen af. ,,A domani. Tot morgen.''

Naast de bar worden de ramen van de shop gelapt. Toch even een kijkje nemen. Wat opblaasspul voor op het strand, ballen, plastic speelgoed, de gebruikelijke ultra-gedateerde souvenirs, borden met trulli, handgeschilderde lokale tafereeltjes, en.... hé, koeien.

Met twee stuks vee op de achterbank verlaten we even later onze favoriete Autogrill. Niet langs de normale uitgang de autostraat op, maar achterlangs de bar waar een secondaire weg loopt. Dan naar rechts, nog een keer naar rechts, onder het viadukt door en nog een keer naar rechts...

We zijn er! We zijn er! Het strand, het strand, het strand...

PS. Ondanks het pauselijke vlagvertoon boven de krasloten heb ik slechts één keer iest gewonnen. Het was niet eens voldoende om mijn inleg te dekken.

PS PS. Jezus werd op de vrijdag voor ons vertrek onthuld en, ja, hij is prachtig geworden. Zijn kleed is parelmoer.

Een scheve zondag

Eindelijk, dacht ik.
Eindelijk weer eens tijd voor Italieschrijvers.
En ik heb mij heel goed voorbereid.. foto's verzameld, onderwerpen bedacht...
Elke keer als ik jullie stukjes las en er foto's bij zag dacht ik "dat is leuk , dat wil ik ook doen"
Eindelijk ga ik er voor zitten......

Maar ik had het al moeten weten...
Bij het op staan vanmorgen had ik al maagpijn...de sushi van gisteravond????
Ik was nog vol goede moed...een kamille thee en aan de slag.
Laat ik de, natuurlijk volle hoe kan dat anders, zuikerpot vallen...
Raar maar hoewel zuiker volgens mij niet rond is maar een beetje vierkant.....is het wel mijn hele keuken doorgerold. Overal op in en onder..
Ik hield toch vrolijk voet bij stuk....even de stofzuiger er door en klaar is kees.
Ik heet dus niet Kees...ik ben ook in staat geweest om met de stofzuiger de theekom , onnodig te zeggen dat ook die vol was, ook op de grond te stoten...aaaagggghhhhh
Tussen haakjes ik ben heel erg aan het stoppen met roken...en dit keer lukt het echt!!!Ik ben daar heel blij mee en erg trots...maar op zulke momenten is het echt even zwaar..Want zuiker en hete thee op de keukenvloer en 6 katten die er lekker in gaan staan snuffelen op zondagmorgen is echt niet leuk! Dat vergt uiterste inspannig!
Snel maar 2 kauwgumpjes (Nicorette) rustig kauwen, even in de frisse buitenlucht en rustig ademen...
En die 2 kauwgummetjes hebben gewerkt...
Snel weer alles onder controle....
En begin dus aan de schoonmaak klus...
Ik laat mij niet door een kilozuiker en een kommetje thee uit het veld slaan.

Als ik dan eindelijk klaar zit om mijn relaas van "Capitello on the beach" te doen.
Doet mijn laptop het niet....
De maagpijn was intussen aan het feestvieren en mijn humeur was op vakantie gegaan..
We hebben het allemaal geprobeerd..man en dochter in een goed geolied team om ma d'r blog te laten schrijven...maar niks..helemaal niks er zit een file in die er een beetje puinhoop heeft geschopt...normaal zou een vriend van ons dat in een uurtje hebben verholpen. Zoals deze vriend ons via de telefoon zei...tja het is zondag en hoewel de zon in Varese niet schijnt vandaag(Dat doet hij deze zomer onregelmatig maar zeker weten NOOIT op zondag...de enige dag dat ik echt thuis ben)wil hij er een leuke dag van maken in de buitenlucht en al het werk wacht maar tot morgen...

Nu zit ik dus hier..
Na wat gezoek en gedenk wist ik nog wel hoe ik hier moest komen om mijn blog te bloggen..maar ik ben niet zo'n held op de pc...en die van mijn man is echt een beetje anders en heeft niet het fotoprogramma wat ik op mijn pc heb..

Ik geef mij vandaag maar over aan een hangdag in een luie stoel met een goed boek en zonder zon...

En mijn vakantieblog komt echt wel!
Zowaar ik Miranda heet!

De zoveelste vrijdagochtend om 06.30

En ja hoor het is weer zover, de zoveelste Vrijdagochtend om 06.30 wakker,of het nu komt doordat de vakantie teneinde loopt?en je lichaam zichzelf al weer overzet op je biologische klok, van 07.00 uur? of gewoon weer eens te druk zijn in je eigen hoofd? wie zal het zeggen..maar ondertussen is het wel een mooie gelegenheid om eens in alle rust weer iets voor italie schrijvers te produceren!
Genieten kan ik van deze stille momenten..zelfs voor al mijn 7 honden is het kennelijk nog te vroeg, want oo.. zo.. enthousiast ze mij kwamen begroeten toen het welbekende geluidje van de koffieautomaat het ging doen..zo snel zijn ze weer gaan liggen toen ik met mijn kopje koffie achter de computer kroop!
Mijn oudste teefje Cahya keek mij echt aan van...zooo eindelijk weer eens vroeg moeders? haha die kop van die grote pluizige beesten, al jaren vragen wij ons af.. en ook nog toen ik Diergeneeskunde studeerde, in hoeverre kunnen honden nu eigenlijk denken? en kunnen ze uberhaupt denken? Soms denk ik dat ze de dingen beter begrijpen dan een menselijk persoon, of je nu hard op lacht of eens verdriet hebt, altijdt komen ze bij je....en kijken ze je aan of het al zeer oude zielen zijn, die in een gedaante van hond zijn gereincarneerd haha wat zou je graag eens een gesprekje met ze aangaan!
Maar geloof me ze begrijpen zoooveel meer dan de mensheid soms beseft! Daarom zeg ik ook altijdt ook als er straks weer mensen komen met een zieke hond waar ik een tijdje voor moet zorgen... omdat ze allebei werken, en de hond nog even geneeskundige hulp nodig heeft, of het zijn verlaten puppies die ik voor 8 weken nog de fles moet geven ect ect...ZIJN deze dieren OOIT egoistisch geweest tegenover jou? Nooit, want dat kennen honden namelijk niet het zijn Gevers, en af een toe een lief woord, een koekje of een aai gaan ze mee accoord..maar zullen nooit richting jou kant egoistisch zijn!
Daarom zeg ik ook altijdt tegen mijn dochters..ook voor later besef altijdt dat als je een levend iets koopt,.. krijgt,.. vind.. of soms gewoon wordt toebedeeld besef dan altijdt! ALLES met hartje kan ook stoppen, en gaat een keertje dood soms te vroeg of soms heel laat...terwijl van mijn laatste nestje Leonbergers geboren vorig jaar 02 April 2007, al twee puppies overleden zijn, leeft mijn oude blinde en dove Shitz Zhu al 12 jaar, en huppelt nog vrolijk mee met alle Leonbergers...12 jaar geleden waren wij bij mensen op bezoek die plosteling out of the blue.. een nestje hadden gekregen..HOE KAN DAT NU??? hoorde ik die vrouw nog zeggen, ik dacht dat ze geen puppies krijgen kon? waar soms mensen hun kennis vandaan halen?? haha ik begrijp het soms niet..ooit heb ik van een mevrouw gehoord die haar zwangere teckel bij ons wou laten bevallen, dat het waarschijnlijk maar 1 puppie zou zijn, want ZIJ had de theorie ontworpen..een kleine hond krijgt weinig pups en een grote veel..nou laat me even deze droom naar een andere wereld helpen, maar DAT zegt niets..een Leonberger is groot, maar kan drachtig zijn van 1 pup, en ik heb pinstertjes gezien met 8 hele kleine puppies, natuurlijk met alle uitzonderingen nagelaten..maar goed zij hadden dus een nestje van 3 puppies gekregen, en in een hoekje lag een trillende kleine TZHI ZHU, niet lekker tegen zijn mama aan maar alleen in wat hooi, ik vroeg waarom zij deze niet bij haar moeder legde...? waarop de man antwoorde in het alom oud TWENTS ..die kleine skiet ik straks off, denn heurt niet en seet niks!!! haha of te wel in het Nederlands...die schiet ik straks af, want die hoort en ziet niets...uiteraard heb ik even de pup bekeken, en hoe klein hij ook was en hoe moeilijk het ook is..ZELFS voor een Dierenarts om zoiets te constateren had deze Boer het bij het juiste eind...of boeren dat nu aanvoelen of op hun werkervaring basseren weet ik niet, maar vaak hebben ze het wat dieren betreft bij het goede eind!! qua diagnose constatering dan!!! Niet hoe zij soms een einde willen maken aan een voor hun NIET zinloos leventje!

Uiteraard heb ik dus mij ontfermd over deze hond..haha hoe kan het ook anders,..en hem geprobeerd een zo normaal mogenlijk leven te geven...en natuurlijk als ik hem roep loopt hij de andere kant op...en blaft nooit in de richting waarop ,voor hem HET GROTE GEVAAR DREIGT !! haha vaak staat hij tegen een muur te blaffen, of gewoon onder een trap, of tegen een boom..en als alle honden van de kennel naar het hek rennen omdat de Italiaanse postbode weer op zijn Vespa aankomt rent hij hard mee, waarheen weet hij niet maar blaft, loopthard, valt, en wordt heen en weer gegooid van hot naar her, maar ach hij is al 12 en doet dit al jaren..zo zie je maar dat soms een zinloos lijkend leventje..of soms waar mensen gewoon geen tijd meer voor hebben, ooo zo zinvol kan zijn..daarom ben ik toenndestijds ook begonnen met deze opvang van tijdelijke dieren...omdat ik mijn vak niet fulltime kan uitoefenen, en ook niet wil ! ivb met de kinderen, en ik de taal niet in het Medisch Italiaans machtig ben..en hier ook andere geneeskundige medicijnen en richtlijnen bestaan, kan en mag ik mijn vak hier niet uitoefenen...en daarom geef ik trainingen aan kinderen die bang zijn voor honden, lezingingen op scholen, en kunnen mensen hun soms geplande zwangerschap bij hun dier bij mij geboren laten worden..ook heb ik opvang voor verlaten pups, die nog de fles moeten, of dieren die nog lang geneeskundige hulp nodig hebben een tehuis...en belt mijn Dierenarts hier mij vaak op voor een bloedtransfussie met 1 van mijn honden voor een zieke hond hier in Varese, of soms zoals ik al melde hebben dieren soms een lang ziekbed, en hoeven ze niet soms niet noodzakelijk bij een Dierenarts opgenomen te blijven,ook omdat dat extra zware kosten soms voor de eigenaren mee brengt! maar soms ook omdat mensen het niet kunnen aan kunnen zien.. dat hun dier een blijvend infuus of een catheter moet hebben voor een extra paar weken, of om de zoveel uur toedienen van infuus of medijnen nodig heeft!
Maar komen ze bij mij voor extra hulp, tegen een minimale dagvergoeding..zo neem ik de dierenarts weer wat extra werk uit handen, blijf met mijn vak bezig, een soms heel soms blijft zo,n beestje dan wel eens hangen....maar goed soms moet je sterk zijn, want anders word ik de tweede Brigitte Bardot van Varese en 7 honden, een hamster, een cavia, en een kleine waterschildpad vind ik wel genoeg..
Inmiddels is het 08.uur 06 geworden, en kom ik langzaam aan het einde van mijn verhaal, heb zin en koffie en spreek julllie allemaal snel weer,
heel veel liefs estelle

Bau

Sporen in Puglia (2)

De Nederlandse hond zegt "waf", of als het een grote is "woef". In Duitsland spreken de viervoeters (der Hund) hun omgeving aan met "wuff" of "wau". Als de Franse hond (le chien) zich laat horen hoor je "ouah" of "ouaf". In Engeland (the dog) gaat het eenvoudig "woof", terwijl de Spaanse hond (il perro) een temperamentvol "guau-guau" voortbrengt. Ieder land laat zijn hond in de eigen volkstaal blaffen. In Italië zegt de gemiddelde hond (il cane) die je op straat tegenkomt "bau, bau". Mits het geen toerist is.
Wij hebben twee honden, Cicia en Oronzo. Zij blaffen "waf, waf" en "bau, bau", want we hebben ze tweetalig opgevoed.


Cicia (de donkere op de foto) en Oronzo (de lichte) hebben een echt hondeleven, in de positieve zin van het woord. Ze hadden het een stuk slechter kunnen treffen, want het zijn allebei vondelingen. En we hebben ze hier gevonden, op het terrein rond het huis, in Selva di Fasano.
Cicia is een kruising van van alles en nog wat, maar de kenmerken van een herder hebben de overhand hebben. Ze lag tien jaar geleden met haar pups in de schaduw van de muur die de tuin van de straat scheidt toen Lief (die ik toen nog niet kende) hier op vakantie kwam. Bijna alle hondjes waren al dood, slecht eentje vertoonde nog iets van leven of wat daarvan over was. De pup werd naar Don Angelo gebracht, Cicia bleef bij Lief en haar zus. Ze was ongeveer een jaar oud en broodmager, wat haar haar naam bezorgde. Cicia, dikzak. Zo moest ze worden. Ze kreeg haar injecties, werd met allerlei middeltjes van het ongedierte afgeholpen waar ze als transportmiddel dienst voor deed, haar op vele plekken kale huid werd verzorgd, ze kreeg te eten. Cicia sterkte aan, knapte op en werd een prachtige hond. Vrolijk, trouw, dankbaar, maar ook nu nog altijd een beetje terughoudend. Haar pub overleefde het helaas niet.
Vier jaar geleden klaagden de mama's en de nonna's in de buurt steen en been over het feit dat er her en der 's nachts wasgoed gestolen werd. Er zat geen echte lijn in de verdwijningen. Nu waren het herenonderbroeken, dan weer panties, een andere keer weer overhemden of t-shirts die als vlekken bij een 90-graden-wasbeurt uit een kledingstuk verdwenen. Het was de periode waarin een klein vertegenwoordigertje van het type vuilnisbakkenras bij ons over de vloer begon te komen. Op een avond was Cicia aan het eten en Lief vulde ook een bord voor de bezoeker. Het was zes uur. Na het eten vertrok het heerschap, zich genoegzaam boerend de lippen schoonlikkend, en liet zich niet meer zien. Tot de volgende avond, om kwart voor zes. Hij had het servet nog niet alvast omgeknoopt, maar kwam als welopgevoed gast wel met een presentje af. Een damesblouse. De wasknijpers zaten er niet meer aan, maar je kon nog wel zien waar ze gezeten hadden. Dit was zijn manier om duidelijk te maken dat hij ons geadopteerd had. Vanaf dat moment maakte Oronzo dus deel uit van de familie. Oronzo, zoals de patroonheilige van het barokke Lecce, Sint Oronzo. Aan het eind van die vakantie reisde hij met ons mee naar Trento.

Er zullen ongetwijfeld honden zijn die het beter hebben als de onze. Maar zeker weten dat velen het een stuk slechter hebben. Zwerfhonden in de buurt van Selva di Fasano worden tijdens de wintermaanden zoveel mogelijk opgepakt. Dat is logisch, want dikwijls vormen ze roedels en daarin zijn ze ontzettend agressief, niet alleen tegenover andere dieren maar ook tegenover mensen. Dat oppakken gebeurt niet met zachte hand (de Italiaan staat immers niet bekend als groot dierenvriend) en daarna is het aftellen voor de meeste van de honden. Een dag of drie, tot een week of drie, en dan laat men ze inslapen. Ik heb er geen behoefte aan te weten hoe dat gebeurt.
Vroeger, toen Don Angelo nog leefde was dat anders.
Deze priester bulkte dermate van het geld dat hij zijn eigen kerk liet bouwen bij Selva, met een kast van een huis. Zijn terrein liep langs de glooing van de heuvel naar beneden, tot aan de hekken die de Zoo Safari omringen. Don Angelo vertoefde hier de zomer en zorgde eerst en vooral voor de zwerfhonden. Ook in de winter trok hij dagelijks in zijn kleine auto vanuit Fasano naar zijn eigen kerk om de gulle giften van slagerijen, pizzeria's, viswinkels en bakkers aan "zijn" honden te gaan voederen. Niemand snapte goed hoe hij er met zijn enorme lichaam in slaagde in en uit het luid ronkende vehikel (hij deed alles in zijn tweede versnelling) te komen. Voor zijn eigen hond, een bijna witte labrador, was in ieder geval geen plaats meer over en die legde het stuk dagelijks, zijn eigen paden tussen de bomen en struiken volgend, op z'n poten af. Don Angelo was een druk mens. Te druk om zichzelf of zijn kleren regelmatig op een, dikwijls hoognodige schrobbeurt te trakteren. De zwarte habijt die hij weken achtereen droeg was op den duur dermate verzadigd van de etens- en drankresten die drie of meer maal daags langs de geestelijke kin naar beneden druppelden, dat het kledingstuk met gemak rechtop zou hebben kunnen blijven staan zonder steun van het omvangrijke lijf van de eigenaar. Een opmerkelijke verschijning dus, Don Angelo, die toch dagelijks maar vooral 's zondags op een vaste schare "fans" in zijn kerk mocht rekenen. De oude dametjes, de dikke donkere kousen over de blanke benen, biddend terwijl de kralen van de rozenkrans tussen de doorleefde vingers heen gleed. De schaapjes die hun herder devoot volgden tot hij na een ernstige ziekte op 75-jarige leeftijd overleed en, zoals men dat zo mooi zegt in die kringen, teruggeroepen werd naar het huis van zijn vader.
Maar nu zijn de zwerfhonden dus een probleem in Selva di Fasano, of eigenlijk in heel Puglia, of eigenlijk in heel Italië. Weinig toeristen die er geen tegenkomen. Het is een teken aan de wand. Met het land gaat het niet best, cultureel niet en economisch al helemaal niet. In een land waar het goed gaat zie je weinig of geen zwerfhonden of -katten. Nederland, Noorwegen, noem maar op.

Wij verzorgen deze vakantie de "cathering" voor Pietro.
Pietro heeft iets van een jachthond in zich, en is vooral de eerste dagen heel wantrouwig. Hij "woont" een paar bochten ver weg in ons straatje, althans, daar springt hij tevoorschijn vanachter een muurtje als hij 's morgens onze auto aan hoort komen. De afstand tussen Pietro en ons neemt dagelijks iets af. Een meter of tien de eerste dagen, een flinke stap op het eind. Maar altijd houdt hij net genoeg ruimte om niet aangehaald of geaaid te kunnen worden. Het is duidelijk dat hij minder prettige ontmoetingen met mensen heeft gehad. Van z'n luizen en z'n teken kunnen we hem dus niet afhelpen, van zijn lege maag wel. Blikken hondevoer, resten pizza's, vlees en vis die we soms meevragen in een restaurantje, het gaat er in als Gods woord in een ouderling - om even in de geest van Don Angelo te blijven. Soms krijgt Pietro na een tijdje gezelschap van twee andere honden, een pub en dominant mannetje, half zwerver en half erfhonden bij een vrijwel vervallen huisje in de buurt.
Ons voorzichtige plan om Pietro eventueel mee naar het noorden te nemen moeten we dus laten vallen. Straks staat hij hier dus alleen, weten we, te wachten tot we langskomen. Dat is en rot gedachte. We zijn wat meer gerust gesteld als we op een avond bij de buren langs gaan. Buurman Losavio wil absoluut dat wij een bus olijfolie meenemen voor zijn grote vriend de generaal, Lief's vader die het in de periode voorafgaande aan zijn pensioen tot de rang van generaal heeft weten te schoppen bij de carabinieri (het onderwerp bij uitstek overigens in de Italiaanse variant van de Belgenmop - niet Lief's vader, maar de carabinieri). Losavio kent Pietro, kent het dominante reutje dat door hem James gedoopt is, kent nog niet de pub maar wel de waarschijnlijke moeder. Als een reïncarnatie van Don Angelo namelijk rijdt hij in de winter om de andere dag door weer en wind de heuvel op naar het pleintje voor de kerk waar hij de honden eten geeft. Hij en de andere mensen hier in de buurt leggen in het najaar wat geld bij elkaar en zo wordt in de kosten voorzien. Mooi, hè?

En toch, als we na twee weken vakantie vertrekken, Pietro voor de laatste keer te eten hebben gegeven, en ik in de achteruitkijkspegel zie hoe hij ons nakijkt, voel ik me een beetje een verrader.
De volgende morgen, zondag, de laatste dag van de vakantie. Ik wordt vroeg wakker in ons eigen bed. Cicia en Oronzo liggen nog languit in hun mand, want ook gisteren is het een lange reis geweest. Ik draai me om, kijk hoe de eerste zonnestralen die door de luiken sijpelen hun lijnen trekken op de muur, precies tussen de twee zwart-wit foto's in die Toto, een vriend uit Ferrara, me kado gegeven heeft toen ik daar vertrok.
Ik denk aan Pietro.

De blinde leidt de lamme

Al jaren kamp ik met rugpijn en sinds geruime tijd kan ik nu ook mijn nek en schouders aan het lijstje van ongemakken toevoegen. Mijn nek zit volkomen vast, als ik op de fiets linksaf wil slaan moet ik afstappen en als een soort robot mijn hele lijf draaien om te kunnen zien of er misschien een auto aankomt. Mijn rechter schouder is er niet veel beter aan toe, ‘s morgens gaat het nog wel, maar tegen de avond als ik moe word, kan ik mijn arm niet meer boven mijn hoofd krijgen. Ik kan niets meer in de keukenkastjes zetten, ik kan mijn haar niet in een staart krijgen en ik krijg mijn shirt niet uit. Erg vervelend en doodvermoeiend.

Sinds kort ben ik onder behandeling bij het orthopedisch centrum (CTO) in Firenze. Zes weken bewegingstherapie zorgde niet voor de verbetering waar ik op hoopte, dus stelde de arts voor om het met massage te proberen.
Maandagochtend om 12 uur zat ik klaar in de wachtkamer voor mijn eerste behandeling door Giorgio, mijn nieuwe fysio. Er werd iets wat op mijn naam leek geroepen en zoals altijd ging het eerste gesprek met mijn nieuwe therapeut over de uitspraak van mijn naam. Liesbeth is voor Italianen moeilijk uit te spreken en ze snappen nooit waar de naam vandaan komt. Geduldig leg ik dan weer uit dat het van Elisabeth komt en zoals altijd besloot ook Giorgio direkt om mij dus Elisabetta te noemen.

De ogen van Giorgio staan een beetje raar en aan zijn manier van bewegen merkte ik dat hij een beperkt gezichtsvermogen heeft. Tijdens de behandeling realiseerde ik me dat hij gewoon helemaal stekeblind is. Ik heb totaal geen ervaring met blinden en vond het eigenlijk wel een bijzondere ervaring om door iemand behandeld te worden die me helemaal niet kan zien.
De therapie in dat ziekenhuis vindt plaats in een ruime behandelingkamer waar meestal 3 fysiotherapeuten met hun patient bezig zijn, niets is afgeschermd dus kan je gewoon de behandeling van de anderen zien.
Op dat moment was er een jonge vrouw, Chiara, bezig de benen van een oudere heer te masseren en liep er nog een fysio rond, Pietro, die even geen patient had. Hij kwam op het bed tegenover mij zitten en voor dat ik het wist zat ik samen met hem en Giorgio (die ondertussen mijn nek aan het martelen was) midden in een discussie over het Nederlandse euthanasiebeleid. Het viel me op dat Pietro en Chiara beiden een zonnebril droegen, maar ik werd zo in beslag genomen door de euthanasiediscussie en de pijn in mijn nek en dat ik er verder niet over nadacht, totdat ik zag dat Pietro zijn ogen gesloten hield achter zijn zonnebril en Chiara tegen mij aanliep toen ze iets uit het kastje links van mijn wilde pakken.

Ik bevond mij in een behandelkamer met 3 blinde fysiotherapeuten! En dat blijkt heel gezellig te zijn. Ze zijn heel verbaal ingesteld en terwijl ze masseren, kletsen ze heel wat af met elkaar en met de patienten. Vandaag hebben we het over de Hollandse en de Italiaanse keuken gehad en over hoe Nederland voor een groot deel onder de zeespiegel ligt. Het was zelfs nog even lachen toen Pietro iets kwijt was en hij er een verpleegster bij moest halen die het ook niet kon vinden, de andere twee bemoeiden zich er direkt mee en namen hem in de maling.
Blind of niet, masseren kan hij die Giorgio en ik hoop dat het hem wel lukt om mijn spieren een beetje los te krijgen.

Bij de slager

IK wil hierbij graag demonsteren dat IK al aardig ingeburgerd raak.

IK moet eigenlijk 3 stukjes van mede schrijvers afwachten voordat IK mijn nieuwe verhaaltje mag plaatsen....MAAR IK DRING VOOR! Nog steeds bescheiden (als ik ben) maar toch al iets sneller.

Bij de 'schlager' kom ik, maar dat wordt binnenkort: kwam ik, gewoon niet aan de beurt. Rijen dik en iedereen dringt voor en dan ook nog eens een uur gaan staan kletsen. De omstanders gaan  vrolijk meekletsen (terwijl het zweet me uitbreekt). 'Je moet wel een vet randje nemen, maar als je dat gerecht doet dan sus en zo bla bla bla'...'JA! ZO IS HET WEL GENOEG!!!... Ik wil een nette rij en snel geholpen worden en met weinig woorden zodat ik snel weer aan het werk kan. Die is van 'De Gestapo' zeggen ze hier spottend (inderdaad ik maak me erg geliefd). Mijn accent werkt ook niet mee. 'W' hebben ze niet, maar de 'V' spreken ze uit als een 'W' en wie dat niet doet klinkt als een Duitser. Overigens niks mis met Duitsers want ik ben gek op SCHLAGERS :)

Mijn ouders wilden eens een enorme grote lift in maar die zat stampvol. Dus gingen ze braaf wachten op de volgende lift, die natuurlijk binnen een seconde ook weer stampvol zat! Een aardige meneer zei dat ze gewoon moesten duwen om erin te komen...dat mislukte... de lift vertrok wederom zonder mijn ouders, maar met mij! 'Dat zijn duidelijk geen Italianen' zei de man lachend tegen de rest van de mensen in de lift. Volgens mij staan ze daar nu nog te wachten...

Tijdens een gesprek, ik ben al niet goed in Italiaans maar hoe dan ook, kom ik er niet tussen! Iedereen kletst door elkaar en ik raak gewoon de weg kwijt. Wiens beurt is het nu?Waar gaat het over? Met elkaar kletsen is gewoon, tegelijkertijd, je EIGEN (en een volstrekt ander) verhaal vertellen en dan elkaar steeds aanraken om de aandacht van diegene vast te houden. Ik ben er wel achter gekomen dat als het je lukt om gewoon door te kletsen dat ze, dus tegelijkertijd met hun eigen verhaal, wel precies horen wat je zegt. Knap hoor! Dat kan ik nog niet. Maar wat ik echt heel erg beschamend vind om te doen is iemand voorstellen. Ze beginnen namelijk altijd eerst met zichzelf en dan volgt de rest. En 'jij en ik' in het Nederlands is 'you and me' in het Engels... maar je raad het al... 'Io e te' (ik en jij!) in het Italiaans.

Ik krijg een soort karakter verandering hier en word veel theatraler. Ik ben erg nieuwsgierig of ik dat in Nederland ga merken in de toekomst. Ik zie mezelf al bij de AH wild zwaaiend met mijn armen, en natuurlijk voordringend, om een karbonaatje schreeuwen terwijl ik tegelijkertijd een totaal vreemde vertel over mijn nieuwe bankstel die ik besteld heb en wat ze van de kleur vinden! 

italiaanse zwakke mannen, maar soms ozo .lief!! haha

Gisteren, was het dan weer zover, 1 keer in de zoveel tijd vind er een keer een explosie plaats van alle woede stress en opgestapelde emoties, wat betreft kinderen, of totaal andere onnuttige dingen om ruzie over te krijgen....zoals ik al vertelde ben ik samen met een zeer stoere Italiaan en samen hebben wij geen kinderen, ik heb een dochter van 13 uit een vorige relatie en hij heeft een dochter van 14 en 1 van 9 uit een vorig huwelijk!
zijn oudste van 14 woont al 4 jaar bij ons samen uiteraard met mijn dochter , mijn vriend en ik, want ondanks ooit een geplande trouwdag, compleet met gemaakte jurk, en uitnodigingen die nooit verstuurd zijn...hebben we de trouwdag verzet, en volgens mij verzetten we deze dag per jaar..haha, maar goed geen probleem wat zegt zo,n briefje, maar goed hier in Italie veel, want samenwonen komt hier niet veel voor! maar ze moeten er maar aan wennen bij de Italiaanse autoriteiten!
Maar zoals altijd in de grote vakantie komt zijn dochtertje van 9 ook over voor ongeveer 4 weken, en gaat de oudste altijdt met haar moeder en haar man op vakantie naar de camping...uiteraard ging er dit jaar ook een vriendin van haar mee, want anders was ze toch wel wat alleen, maar goed het was volgens mij een vakantie van niet luisteren, alles doen wat God en haar mama verboden heeft, en vervolgens mij opbellen met een zacht stemmetje dat ze het nooit weer zal doen!! haha jong zijn we allemaal geweest, maar tegenwoordig gaat het sneller en weten ze precies hoe en wat ze moeten doen om het te redden!
maar goed direct na dat zijn jongste dochter van net 9 hier was aangekomen, begon het gezeur direct al..ik wil hier ook komen wonen, en van papa mag dat!!!
Tuurlijk mag dat van PAPA!!! want zijn eeuwig voortslepende agressie tegen zijn ex over het niet goed opvoeden van zijn lievelingetje blijft voorduren... inmiddels zijn zij al bijna 8 jaar uit elkaar maar staat ZIJ nog steeds op nummer 1, en wordt volgens hem sterk verwaarloost, slecht opgevoed, ect ect..voor de gescheiden partners onderons zal dit een herkenbaar feit zijn, maar goed hoe je het ook wendt of keert, mijn dochter van 13 leeft en woont hier ook, en word zodra zijn lievelingetje arriveerde direct op plaats twee gezet, en komt zijn oudste die bij de slechte moeder is..zoals HIJ dat interpreteert.. helemaal onderaan...
uiteraard wekt dit na ongeveer 3 en halve week een enorme irritatie bij mij op, aangezien het gesprek nergens anders meer over kan gaan dan HIER komen wonen!!
maar goed mijn Italian Stud is vanaf maandag tm vrijdag over de hele wereld zaken aan het doen..en dan komt die op voeding dus op 1 iemand neer IK DUS...en begrijp me niet verkeerd hoor..ik begrijp heus wel dat een vader ook zijn kinderen bij zich wil hebben, maar hij heeft al 4 jaar zijn oudste bij ons,en dat is opzich zelf al unique want hoeveel papa,s wereldwijd zien hun kinderen maar zelden of alleen de weekends? en laat staan dat ze er al 1 bij zich hebben wonen?? Zij is een super lieve hartstikke leuke humoristische meid, waar ik geen onderscheid in zie, tussen biologisch mijn kind of niet!! maar hij kenbaar wel...gisteravond had hij dus even een kleine irritatie met mijn dochter, waarop iedereen een ijsje kreeg uit onze koelkast, en hij zogenaamd een geintje maakte en zei tegen haar , nee jij niet jij hebt al een dikke..puntje puntje..kijk dat zijn lievelingetje niet wil eten en met 9 jaar 30 kilo weegt, moet hij zelf weten, maar dit ging mij even te ver,en voor ik het wist ging ze naar haar kamer, waar ik haar huilend aantrof!
het eerst wat ze zei was, mama hij doet maar, ZIJ is en blijft zijn eerste schatje die nooit wat fout kan doen...en ze gaat toch weg as zaterdag en dan komt zijn oudste weer en is alles weer normaal!
zoals alle moeders ga je dan verhaal halen bij een je ozo stoere Italiaan die met een dochter van 9 op schoot ziet alsof ze nog een baby van 3 is..en ook nog haar gezichtje streelt!
sorry hoor maar dan ontploft het bij mij en komt alle woede onterecht en terecht er gewoon uit, en uiterraad ontaarde het in een stevige woordenwisseling, waarin hij ook nog maar eens even toegaf dat het inderdaad zijn lievelingetje was..en dat ik zodra als ZIJ hier kwam , maar moest accepteren dat hij haar meer aandacht gaf dan de anderen want hij zag haar al zo weinig?
kijk dat zijn kinderen 2x verjaardag vieren 2x kerst en sinterklaas cadeaus krijgen, 2 slaapkamertjes hebben, en vaker overvliegen dan ik in Nederland kom wordt maar even word vergeten...Inderdaad mijn dochter haar vader is in een traumatische psygose geraakt en woont begeleidend en werkt niet, maar mijn dochter kan nergens naar toe, moet genoegen nemen met met alles 1x, en uiteraard heeft ze mijn ouders nog GODDANK waar ze dan ook af en toe eens een weekje gaat logeren! en dat vind ze super maar toen hij gisteravond tegen mijn huilende dochter zei.. dat zij een puntje puntje .......vader heeft en hij daar niets aan kon doen , en blij was dat zijn jongste het hier zo goed heeft, en hij blij is dat als ze er eenmaal is zij meer aandacht krijgt en als jullie dat niet zint dan ga je maar terug naar Nederland!!!

zo makkelijk altijdt daar mee dreigen ook als zijn oudste straks terug is zal dat vaak vallen dan ga je maar terug naar je moeder...want daar kun en mag je toch alles...weer dus een strijdt tussen hem en zijn ex vrouw wat uitgespeelt wordt over de kinderen!..maar goed het schijnt dat meer Italiaanse vaders daar last van hebben dat ze hun jongste op een voetstuk zetten, en zij is werkelijk alles voor hem...!
uiteraard na allebei boos te zijn gaan slapen, was hij vanochtend al weer vroeg weg, en kwam net thuis, en deed net of er niets aan het handje was...maar toch voel je nog een soort wig tussen de kinderen en tussen hem en mij...ik zal dan ook straks wel even met hem moeten gaan zitten om het even uit te praten voor zover dat lukt..want het engeltje komt op de eerste plaats!! zodra zij weg is is dat ook voorbij GODDANK en wordt alles weer normaal...lekker nog 4 weken tot aan school met eigen meiden, want voor mij is biologisch of een non biologisch kind gelijk en zeker als je er al zolang voor moet zorgen! ik wijd het maar aan het Italian Stud gedrag, en hoopt dat hij in dit leven hier veel van leert...soms kan ik heel rustig er met hem over praten en dan gaat het goed..proberen dus straks!! duim effe voor me..
een dames wie ook wel eens met dit probleem kampt...
het zijn en blijven trotse Italianen, die af en toe soms een vrouw nog zien als een opvoedster en als huisvrouw..en soms denken ze dat zij het alleen maar weten?? haha...maar 1 ding dames ONTHOUDT DIT...zij hebben een ruwe bolster, maar met een ooooo zooooo klein emotioneel huilend hartje...en uiteindelijk na ongeveer 48 uur wanneer ik rustig met hem praat en ik hem ook op zijn emotionele gedeelte weet te raken, geeft hij mij dan ook wel gelijk...maar zoals alle Italianen, en wat ik bij zijn vader ook duidelijk zie...is eerst zijn statement onheroeppelijk en uiteraard het best en daarna gaan ze pas nadenken..en dan worden ze weer even gewoon....ik wijd het maar aan de het Italian Stud gedrag..waarin ze zich provocerend bovenaan willen zetten, aangezien ZIJ de MAN en HET HOOFD VAN DE FAMILIA zijn haha...maar 1 troost dames, aan elke man is wel iets haha
tot schrijfse

Liefs Estelle

Tiramisù!

Dat niet alle kleine steegjes goed worden weergegeven op de TomTom ondervond een Belg in Raffadali op Sicilië. "Sla nu rechtsaf" was inderdaad wel de korste weg, maar bleek helaas een trap te zijn. En de Belg zou geen Belg geweest zijn als hij niet zonder er verder bij na te denken rechtsaf was geslagen en de treden was af gestuiterd, waar hij met de bumper vast kwam te zitten op straat.


Gelukkig voor hem dat er onderdanks het late uur nog veel mensen op straat waren die onder grote hilariteit de auto weer naar boven hebben gesjord. Zo zie je maar weer hoe behulpzaam de Italianen kunnen zijn.

Livorno merda!?

Met een enorme knipoog is het oorlog!

Aan het ene front staan de Livornesi 'Pisa merda! en aan het andere de Pisani 'Livorno merda!'. Het bewijs van deze rivaliteit vind je terug in de dagelijkse gesprekken en de graffiti die je hier in Toscana overal tegenkomt. Een geoefend oog ziet het waar dan ook ter wereld opduiken!

Als histories cultuur barbaar heb ik het niet makkelijk in Italie. Tijdens menig tripje naar pittoreske dorpjes heeft Enrico getracht me te imponeren met zijn bijzondere verhalen over de geschiedenis van/over wat dan ook. Parels voor biggen :(  

Telkens weer ben ik in slaap gevallen of vluchtte ergens een winkeltje binnen... 'kijk, vingerhoedjes!' Enrico zit aan zijn plafond dus ik moet er alleen op uit.

Vraag: Waar ga je heen als je niet van kerken, stoffige winkeltjes of eenzame straatjes houdt?

Antwoord: Naar Livorno! 'Pisa merda!'

Livorno 'Pisa merda!' is mijn Amsterdam van het zuiden en ik voel me hier thuis.

In kontrast met de suf en bijzonder saai geklede Pisani, die zelf van ellende maar in Pontedera gaan winkelen en het vervolgens niet dragen, waar ze scheve torens bouwen en nog bewonderen ook! staan de Livornesi. Deze absoluut creatieve en sportieve mensen zijn een lust voor mijn oog. Iedereen is artiest in welke zin van het woord dan ook, en ze schilderen allemaal! Echt waar. Het zijn zangers, straat artiesten, muzikanten, galerie houders, communist in hart en nieren  en ze spreken ook nog eens alle talen. Ir budello di tu ma!

Bovendien praten ze tegen alles en iedereen. Boia de!

Opvallend veel gebruikte stopwoordjes in straattaal (slang) van de Livornesi zijn:

Pisa merda! = Poep Pisa

Puppa! = Antwoord als je 'he?' zegt (ik  kan het niet meer horen).

Boia de! = Wow, O shit. Plakken ze voor, achter of tijdens elke zin.

Ir budello di tu ma! = Ik durf het niet eens te vertalen!...overtaalbaar laat ik maar zeggen... iets met hoer en moeder (sorry).

Desondanks heeft deze havenstad, waar mijn vader ook nog eens voor anker heeft gelegen, mijn hart gestolen. Zaterdag ochtend naar de vismarkt, op een warme dag zwemmen en zonnen op de rotsen, slenteren over de grachten, of gewoon domweg ergens gaan zitten loeren naar mensen. Een gekleurd volk met tatoeages en papagaai op de schouder (oké, geen papagaai) Boia de!

Met Enrico erbij is het helemaal leuk: 

'Moet je die nou zien! Korte broek met laarzen? Ir budello di tu ma!'. 

Ik snel mijn bloknootje pakken (krabbel de krabbel DOEN: korte pofbroek met afzak laarzen, krabbel).

Nu is er 'Effetto Venezia' een zomer festival met veel theater en muziek in het oude gedeelte van de stad, langs de kanalen. Om het te vergelijken, onmogelijk natuurlijk, zou ik zeggen dat het een cocktail zou kunnen zijn van De Jordaan 'by night', 'Oerol' en 'De Parade'. Krijg mij maar eens weg daar!

Gisteravond ben ik bij 'Pinocchio Superstar' geweest. Een theater voorstelling waarin 'Pinocchio' en 'Jezus Christ Superstar' samensmelten (duh). De musical wordt half in het Engels en half in het Italiaans gezongen en is, ook zonder de taal te begrijpen, goed te volgen. Vanavond ben ik er weer te vinden en zondag trouwens ook. Vanavond wil ik 'Alice' zien (Alice in Wonderland) en zondag Bobo Rondelli, vriend van Enrico en 'de' muzikant van Livorno.

Ik ben klaar om te verhuizen!

Un abbraccio grande... ook voor de Pisani (mijn boot ligt daar...nog).

Ageeth