Huurflatje

Mijn schoonmoeder woont niet zo ver bij ons vandaan in Firenze, eigenlijk maar net aan de andere kant van de Arno. Als ik met de fiets door het park Cascine ga, ben ik er in 15 minuten. Maar met de auto is het een heel ander verhaal. Met de auto ben je genoodzaakt om over de drukke brug Ponte dell’Indiano te gaan, ‘s avonds als er geen verkeer is, kan het in 10 minuten, maar ‘s morgens is er geen doorkomen aan en begint de file al ver voor de oprit.

Dit is slechts één van de redenen waarom mijn schoonmoeder graag aan onze kant van de rivier wil wonen en sinds een aantal maanden zijn we dan ook aktief op zoek naar een huurflatje voor haar.
De meeste appartementjes die te huur worden aangeboden zijn volledig gemeubileerd en als ze dat niet zijn, zijn ze dus echt helemaal kaal en zit er zelfs geen keuken in.
Mijn schoonmoeder wil natuurlijk haar eigen meubels meenemen en de al ingerichte appartementjes vallen dus af, waardoor de spoeling direct een heel stuk dunner wordt.
Met verbazing en ongeloof spit ik elke week de websites door op zoek naar dat ene huisje voor haar, maar aan alles wat ik vind mankeert wel iets. Op de vierde verdieping, maar geen lift. Wel een lift, maar geen balkon. Een lift en een balkon, maar slechts 45 m2 verdeelt over 3 kamers (in Italië betekent 3 kamers: huiskamer, slaapkamer en keuken) of met een lift, een balkon, 70 m2 voor “slechts” 900 euro per maand.
Het is me een raadsel dat niet veel meer mensen noodgedwongen hun intrek hebben genomen onder de vele bruggen van Firenze.

Schoonmoeder

Mijn schoonmoeder,

Nu weten we allemaal dat Italie bekent staat om zijn "mamma". En in de bijna 20 jaar die ik hier woon geloof ik dat ik het begrip "la mamma" wel zo'n beetje van alle kanten heb kunnen bekijken en bestuderen.
Nu moet je wel vooraf weten dat mijn schoonouders in het zuiden wonen, Napels wel te verstaan. En dat het een familie van een zekere stand is. En dat hoe dan ook (of beter gezegd:ondanks alles )het eigenlijk schatten van mensen zijn.
Maar zo nu en dan ...
Ik heb 3 jaar bij hun in huis geleefd, gewoond en overleefd.
Hun hebben dat "overal hun neus in weten te duwen "heel fijntjes in hun zitten. En zijn meesters in je goede advies te geven...die je vrijwillig wel of niet kan opvolgen. Maar je wordt zo fijntjes gemanoevreerd dat je keuze geheel "vrijwillig" precies hun "advies" is.
Het is een andere cultuur, Italie. en een ander land, Napels.
Een boel dingen heb je dan gewoon te accepteren.
Een paar dingen gaat gewoon niet.
Nummer één op de lijst(momenteel): "Ziek zijn"
Nederlanders hebben, volgens mij een verantwoordelijk medicijn gebruik. We gaan niet zo graag zelf dokteren en kwartetten met :Ik geef jouw mijn antibiotica dan geef jij aan mij jouw hogebloeddruk tabletten....
Mijn schoonmoeder is een wandelende apotheek anex dokter algemene ziektes (welke in elk geval altijd zéér ernstig zijn..)
Niets kan een doodgewoon licht kwaaltje van vanzelf voorbijgaande aard zijn.
En in de E.H.B.O. koffer zit dus geen doodgewoon pleistertje, betadine of simpel kusje voor op het wondje maar polaramin voor de muggenbeet (bij grote muggenbeten gaat de cortisone) buscopan voor een slecht gevallen lunch en antibiotica voor een hoestje.
Nummer twee op la mamma hitparade:Kinderen opvoeden...
het begon al bij mijn eerste zwangerschap..wollen hemdjes(Claudia is in junie geboren) Met een klein kind kan je alleen maar thuis zijn en niks anders doen en daarom heb je een moeder die je dan een handje kan helpen.Waarmee en wanneer geholpen word hangt af van degene(nonna, dus) die helpt...en dat komt nooit overeen met de eventuele wensen van de neomoeder. Mijn moeder had een simpels advies gegeven wat goed werkte:R(ust), R(einheid) en R(egelmaat) en een dosis gezond moeder instinct.
We hebben gekibbeld om de luiers:Zij was ervan overtuigd dat de 2 klittebandjes die de pampers dichtplakken op de rug van de baby moesten zitten..ga dat maar beleefd uitleggen..iedere keer als ik ook maar even naar de wc was geweest ofzo had Claudia weer haar luier "goed om" in een record tempo. En zij maar klagen dat de ouderwetse katoenen luiers beter waren...iedere keer als Claudia een "behoefte" had gedaan( ze had wat last van krampjes dus er waren keren dat dat wel een paar keer per uur was en dan ook nogal vrij liquido) kwam het er ,vooral vanachter, overal tussen uit. Logisch...

En zo kan ik nog wel even doorgaan met de parade.
Het verschil tussen de kleinkinderen:die van haar dochter en die van haar zoon. Daar zit verschil in en volgens haar is dat "normaal". Ik ben blij dat ik geen zoontjes heb ,dat probleem kan ik dus nooit hebben. Hun namen worden genoemd voor, tijdens en na het in en uitademen...
Dat het op mijn oudste nu het effect heeft van:"Ik bel nonna niet want zij belt mij ook nooit en als ik haar bel zit ze toch bij de 2 andere kleinkinderen" is wel een logisch gevolg.

Maar ze bedoelen alle gevraagde en niet gevraagde advies goed. En dat geld voor alle Italiaanse mammas , geloof ik.
Maar de navelstreng willen en kunnen ze niet doorknippen.
Ze blijven zich maar , gevraagd of niet, bekommeren om hun kinderen.
Die op hun beurt zo nooit totaal zelfstandig worden.
Een beetje uit gemakzucht en een beetje uit doodgewone luiheid, het is wel makkelijk zo.
En daar hoort dan dat "trotse" klagen bij. Ziejewel dat je het zonder mij niet redt!
Het is een rondraaiend cirkeltje waar niemand uitwil komen.


Ook zij geeft veel kleur aan mijn leven, ookal zijn het vaak donkere donderwolken...maar ook dat blijft Italie.

zomers van vroeger

Of ik word oud of ik weet het niet meer of de 13e van juni heeft er mee te maken. Een voorjaar als dit kan ik me niet herinneren. Regen, regen, regen, amper een zomerjurk aangehad en toch een paar weken geleden alles klaar gemaakt om buiten te eten. Ik heb een fijne keuken met veel licht, maar om 12.00 uur vandaag, stond ik te koken met het licht aan van mijn afzuigkap.
Manlief en ik waren maar met ons 2tjes aan tafel en hadden het over vroeger, toen we als kinderen naar het strand gingen. Een teken van ouderdom?? Enfin.
Leo (manlief) ging vroeger (+- 1950/60) met oma, broer en nichtje naar het strand van begin mei tot begin oktober. De dochters van oma werkten in de bakkerij. Oma was de moeder van mijn schoonmama. De reis van 6km duurde meer dan een uur. Ze moesten 2 verschillende bussen nemen. Aldaar aangekomen mochten ze meteen pootjebaden, en kregen ze daarna een broodje of een bombolone met een gazosa oftewel water met prik en suiker. Maar dat betekende ook dat ze beslist niet meer mochten pootjebaden of zwemmen, want je maag was bezig om dat eten te verteren, en dus levensgevaarlijk voor een congestione....Na 2 uur mochten ze weer zwemmen en daarna kregen ze "il pranzo". Meestal een "cotoletta alla Milanese" in een broodje en als toetje een stukje "tiramisu". Dat wilde dan zeggen geen pootjebaden, niet zwemmen voordat er 4 uur verstreken waren. Weer veel te gevaarlijk voor een congestione!!!!!
De herinneringen gaan verder met een heel wit strand, geen ligstoelen, geen betaling voor ligstoelen, geen badmeesters, geen badhuisjes, geen douches, geen schepjes, emmertjes, vormpjes, alleen maar de kroondopjes van de gazosa om mee te spelen, op de pistes die ze trokken dmv de benen tepakken van broer of nichtje en die te trekken, zodat hun achterwerk de pistes maakten op het zand, om die kroondopjes met wijsvinger en duim te duwen naar de finish.
Dan tegen 17.00 uur nog een keer zwemmen, afdrogen en weer 2 bussen om naar huis te gaan.
Ik daarentegen ging naar Scheveningen. s' Avonds werd de beslissing genomen, alles werd klaar gezet. Schepjes, emmertjes, en een bal, handdoeken, maar zover ik me herinner geen broodjes. 'sMorgens namen we 2 trams. Mijn broer en ik mochten aan het strand de hele dag doen wat we wilden. Zwemmen, met de bal spelen aan zee, half in het water, in het water, kuilen graven, kastelen bouwen. Eten?
Nee, ik herinner me vaag een zure bom. Dwz. zo'n grote zoetzure augurk en dat was het.
Tegen 16.00 uur moesten we ons melden bij ma, en gingen we terug naar huis en om 18.00 uur aan tafel.
Daarna komt de tijd dat onze kinderen klein waren. (+-1970) Wat een fantastische kust van La Spezia tot de "5Terre".
Een must was een klein notendopje van 4 meter met een buitenboordmotertje. Ah, 12 paardenkrachten was zo'n heerlijke luxe. Alles gekocht 4e 0f 5e hands met "cambiali" oftewel op afbetaling. Meer kon bruin niet trekken, maar we genoten. Alle grotten en kleine strandjes kennen de kinderen en wij tot aan Portovenere. La Spezia-Portovenere was al een wereldvaart. Met 12 paardenkrachten en kalme zee deden we daar 2 uur over.
De kinderen en Leo visten mosselen, die rauw met een druppeltje citroen werden gegeten.
We zagen nog zeepaartjes, inktvissen, grote wolken van sardientjes, in de verte dolfijnen, tussen il Tino en Palmaria.
Je kon nog op zondag met je notendopje rustig varen zonder dat het een zeeweg werd met grote boten, die zulke golven maken dat het notendopje omslaat.
Nu.... de kinderen hebben een mooie boot, met slaapkamertje, badkamertje, keukentje,
2 grote buitenboordmoters, gasflessen om te duiken met natuurlijk diploma's, gsm, computer, diepte, temperatuur en weet ik wat van de zee.
In 3 uur zijn ze in Elba in 4 uur zijn ze in Corsica, maar genieten ze nog, zoals wij en zij als kleine kinderen met een maskertje en een paar zwemvliezen, genoten?
In hoogzomer wordt de boot in het weekend niet gebruikt, want dan zijn er teveel mensen en zitten ze liever in de tuin bij het zwembad.
Zeepaardjes zijn er allang niet meer. Gelukkig nog wel de dolfijnen als ze in de week een eind uit de kust gaan zwemmen. Rauwe mosselen eten met een beetje citroen, nee dat is ongezond!
Dit was even een overpeinzing van toen en nu.....

Olanda - Italia

Van Nistelrooy schiet en Van Nistelrooy scoort!
Het eerste doelpunt tegen de wereldkampioen is een feit.
Ik pak mijn oranje toetertje en loop gekleed in mijn Holland t-shirt het balkon op waar ik de hele buurt laat weten dat we voorstaan. Mijn eenzame triomf echoot over de stille straat en weerkaatst tussen de huizen.

Mijn Italiaan op de bank heeft zijn Azzurri shirt aan. Een shirt van 2 jaar geleden met drie sterren, van papier heeft hij een vierde ster geknipt en er met plakband bij geplakt. Hij zal het me niet laten vergeten dat zijn land al vier keer het wereldkampioenschap heeft gewonnen. Maar kampioen of niet, hij raakt er niet overuit gepraat hoe slecht zijn Azzurri spelen.
De commentator van de RAI 1 die aan het begin van de wedstrijd nog zei niet bang te zijn voor Olanda en onze jongens als middelmatige spelers bestempelde, komt op zijn mening terug als het tweede doelpunt valt. Ik pak de toeter weer op en besluit nu op het andere balkon te gaan staan blazen. De deuren bij de buren staan op en ik hoor mijn buurjongen “porca misera” verzuchtten. Dit is het juiste moment om nogmaals de triomftoeter te blazen. Als ik klaar ben, hoor ik ze lachen. In de tweede helft heeft Italië even een kleine opleving en de commentator roept hoopvol dat dit niet het Olanda van de eerste helft is. Maar het mag niet baten, ze krijgen zelfs nog een derde treffer te verwerken.
Mooie Fabio (Cannavaro) op de blessurebank gaat steeds zorgelijker kijken en vraagt zich vast en zeker af of het anders was gelopen als hij op zijn vertrouwde plaatst in de verdediging had gestaan.

Mijn Italiaan heeft me 90 minuten zitten verkondigen dat Nederland niet goed speelt, maar Italië zo slecht. En dat Oranje geluk had en de Azzurri pech. Bovendien kreegt Italië meer gele kaarten, terwijl Nederland ook behoorlijke overtredingen had begaan. En als ze de wedstrijd nog 50 keer zouden spelen er wel een andere uitslag zou komen. Ja, zo ken ik er nog een paar.

De krantenkoppen liegen er de volgende ochtend niet om. Het was een afgang. Italië vernederd. De Oranje nachtmerrie van Italië. Donadoni ligt onder vuur. Buffon biedt namens het team zijn excuses aan aan het Italiaanse volk. Nederland viert feest en Italië treurt. We hebben er lang op moeten wachten, want de laatste keer dat Oranje van de Azzurri won was tijdens de halve finale in 1978 in Argentinië. Mogen wij nou ook eens een keer!

.Wat onbeleefd

Oeps, wat onbeleefd...ik ben zomaar met de deur in huis gevallen. En maar schrijven over mijn ervaringen met de Italiaanse scholen. Ik had mij eerst even moeten introduceren...

Hallo Allemaal,

Jullie hebben er een nieuw schrijfgenootje bij.
Mijn naam is Miranda, geboren te Haarlem .Ik kom uit een doorsnee Nederlandse familie; vader, moeder, grote zus en kleine broer en ik zit daar tussen in.
Na hier en daar wat te hebben rondgedwaald over deze aardbol ben ik in 1990 voor een weekje in Napels beland. Een weekje logeren bij de ouders(schatten van mensen maar absoluut geen doorsneefamilie) van Marco, die ik in Spanje had leren kennen...ik heb er drie jaar in huis gewoond.
Nee ze hebben ons(of mij) er niet uitgegooid...Marco en ik zijn getrouwd(oh dat verhaal moet ik echt eens vertellen!) en hebben onze eerste dochter gekregen(in een Italiaans ziekenhuis..oh even aantekeningen maken voor de volgende blogs!)Claudia die nu bijna 15 jaar is.
In 1998 zijn we naar Varese verhuisd. Dat is werkelijk een leuk klein stadje op een 40 km van Milaan af.
In 2000 wordt onze tweede dochter geboren, Melanie.
In 2001 neem ik een winkel over van Original Marines. En in 2006 heb ik een tweede winkel geopend.

In de weinige vrije tijd wat mij zo overblijft ben ik wel graag met mijn dochters in de weer.Het zijn 2 prachtmeiden! Voor mij zijn ze absoluut mijn "batterijopladers".

Zo in een notedop even heel droog voorgekouwd, maar dit ben ik dus.

Groetjes!
Miri

school

Morgen is het alweer de laatste schooldag. We zijn net in het ritme gekomen en het jaar is alweer om. Nou weet ik ook wel dat Nederlands en Italie de zelfde aantal school en vakantiedagen heeft maar de zomer vakantie is in Holland 6 weken...en hier 3 maanden...drie...
En ik geloof dat dat in 2008 toch wel erg lang is voor de nintendo en wii jeugd.
Het hoeven geen 6 weken te worden maar een 2 à 3 weken kunnen er denk ik wel afgeknabbeld worden en verdeeld over de "lange weekenden" van het schooljaar die niet lang genoeg zijn om er echt wat leuks in te doen.
Ach ik heb het nooit zo erg op gehad met de Italiaanse scholen.. en dat komt misschien een beetje omdat mijn 6 talen die ik(gediplomeerd en wel) vloeiend spreek en schrijf hier in Italie niet echt in een gelijkwaardig diploma gesteld kon worden...
En ik woonde toen nog in in bij mijn schoonouders(....ach mijn schoonouders..)Zij hielden, en houden nog, vol dat als het geen Liceo Classico diploma is het dus geen waardevolle diploma's kunnen zijn....Hemels, hebben jullie wel eens het Liceo Engels van mijn man gehoord????Het macoroni engels van een Italiaan???? Maargoed dat terzijde want ik blijk ook goed in verkopen te zijn en dat redt ik best in de taal die ik het slechts spreek van alle 6...Italiaans.

We zitten nu op de puntjes van onze stoel af te wachten of Claudia, mijn dochter, van 4 naar 5 ginnasio gaat. Waarschijnlijk met een debito.
Dat is weer zo iets wat in een verschrikkelijk mooi land als Italie niet kan werken.
Zodra je in Italie een wet maakt met bijzijde "gaten in het net" dan gaan we bij voorbaat door de gaten. En ik zeg hier "we" ik woon hier al 20 jaar.
Ik kan mij herrineren dat het in mijn jeugd zoiets vergelijkbaars is als "voorwaardelijk" over. Ik kan mij niemand voor de geest halen uit mijn vriendenkring die voorwaardelijk heeft gehad.(..ik heb het nog steeds over school, wat velen na schooltijd hebben gedaan is mij merendeels ontgaan)Het was "Ben jij over?". En hier is het "Quanti debiti hai?"
Dat is toch geen goede basis opbouwen.?
Maar ja, toen ik in maart een keer mijn schoonouders(..ach mijn schoonouders) aan de telefoon had heb ik het gevaarlijke onderwerp aangesneden "blijven zitten".
Nou moet je weten dat mijn schoonouders en ik een hele goede band hebben..Omdat ik ze heel goed ken..
Maar hier heb ik de relatie even mee op de tocht gezet...en bij beter nadenken heb ik ook begrepen dat dat hier gewoon weg niet kan...we zijn toch niet DOM?

Of de zaterdag naar school...
Ik vind het best wel pittig op de lager school 6 dagen in de week naar school.
We hebben er een paar jaar terug uren lange vergaderingen over gehad.
Schaffen we het af of niet?
De "nee stemmers" hadden als reden aanvoering:
1. Ik werk op zaterdag.
2.Die 4 uur van zaterdag morgen worden dan een rientro op een middag...da's te zwaar voor mijn kind.
3. Ik betaal voor 5 middagen "overblijf"(wat even tussen haakjes écht goed geregeld is in Varese) dan wil ik voor die middagen mijn geld terug...
Mijn persoonlijke antwoorden; 1 en 2 lopen een beetje inelkaar over. Vooropstaande is wel dat mijn kind naar school gaat om te leren , niet omdat ik werk. Maar als een volwassene 5 dagen per week werkt omdat de wet 6 dagen te veel vind, waarom een klein kind dan wel 6 dagen per week voor dag en dauw uit zijn warme nestje?
Gelukkig heeft ook daar met de tijd het gezonde verstand gewonnen.

Maargoed ik kan er zo nog wel en paar opnoemen, maar wil jullie niet vervelen.
Het blijft een leuk land en het zijn vooral de Italianen die mijn leven hier kleur geven.
En daar volgende keer meer over.

Miri

De schrijver, zijn boek, zijn publiek

Ik tref de schrijver, toevallig en niet toevallig, op de stoep voor bar "Paradiso"."Il Paradiso" ("het paradijs") is sinds een paar maanden weer open. Een groot deel van de winter is het lokaal gesloten geweest na een inval van de politie, wat bijna vanzelfsprekend met drugs te maken had. Het is immers geen geheim dat bepaalde gelegenheden in Trento een bepaalde sfeer uitademen, en “il Paradiso” is er daar een van. Alleen uit de naam al vallen, zonder al te veel fantasie, genoeg conclusies te trekken. Ik heb me er nooit druk om gemaakt wie rookt en niet rookt, gebruikt en niet gebruikt. Ik heb deze bar heel eenvoudig altijd een leuke tent gevonden en ik ben blij dat hij weer open is. Dat is alles. Ik ben echter geen regelmatige bezoeker en heb het derhalve ook nooit tot de status van vaste klant weten te schoppen. Waarmee ik een bepaalde traditie van het lokaal volg, want ook de beheerders komen en gaan in een ritme waar zelfs een gemiddeld Italiaans kabinet niet aan weet te voldoen.
Het is dan ook enigzins bij toeval dat ik op vanavond voor de deur sta. Want eerlijk gezegd had ik een ander lokaal (met terras) uitgekozen om mijn werkweek af te sluiten. Daar was het echter zo stil dat ik de belletjes tijdens hun tocht vanaf de bodem van mijn glas bier naar de hogere sferen van de ietwat te dunne schuimkraag kon horen twinkelen. Ik belde Giorgio, een vriend van me, die op dat moment op weg was naar de presentatie van het boek van de schrijver. De schrijver, met wie ik dus nu, een half uurtje later, oog in oog op de stoep voor bar “Paradiso” sta.

De schrijver maakt een ietwat gespannen indruk op me. Hetgeen gevoed wordt door zijn reactie als ik hem begroet.,,Buona sera, scrittore.’’ Het “goede avond, schrijver” komt agressief op hem over, antwoordt hij me. Ik stel hem gerust dat dat niet mijn bedoeling was, integendeel, rijk hem mijn hand. ,,Ciao Stefano. Hoe gaat het?’’ Stefano, zo heet de schrijver, Stefano Giordano, schudt mijn hand, lacht verontschuldigend, knijpt z’n vrije hand even in mijn bovenarm. Afstand gereduceerd. ,,Goed, Ron, goed. Leuk dat je er bent.’’Er zijn nog weinig mensen, want het begin van de presentatie was gepland om zeven uur en het is pas tien over zeven. Nog tijd dus voor een praatje. Ik heb al eens een boekwerkje van Stefano voorbij zien komen, maar “Oposta direzione” – de Nederlandse vertaling zou “Tegenovergestelde richting” moeten zijn – is zijn eerste officiële geesteskind. Een korte roman, 144 pagina’s, 1000 kopieën. Hij is best trots, wat ik begrijp. Ik zou het ook zijn. En hoe! Ondertussen zet een vriendin binnen alles klaar voor de presentatie. Twee stapeltjes boeken op een tafeltje, microfoon, laptop, projector.

Rond half acht begint de schrijver zijn presentatie, voor een grotendeels vrouwelijk publiek met rood in de haren. Het is zijn eerste boek, dus ook zijn eerste presentatie. Hij lijkt wat nerveus, maar ik ken hem niet anders. Hij zou dus ook heel relaxed kunnen zijn op het ogenblik. Hij doet in het kort het verhaal uit de doeken. Relatie, terugkijkend op een relatie, begin jaren ’80, terugkijkend op het eind van de jaren ’70. Giorgio is inmiddels ook gearriveerd. Met een “spritz” (witte wijn met Aperol) zet hij opgelucht een punt achter een dieet van tien dagen zonder één druppel alcohol. Het verlies van circa 1000 grammen lichaamsgewicht weegt niet op tegen de dorst van het moment. De spritz komt op rekening van de schrijver, maakt men fluisterend duidelijk vanachter de bar, mijn pilsje ook. We proosten zwijgend. Ik luister naar met interesse naar de schrijver. Giorgio luistert met iets alsof hij het allemaal al eens gehoord heeft. Hij kent Stefano dan ook langer en beter dan ik.
De presentatie zit – volgens mijn bescheiden mening – goed in elkaar. De schrijver maakt handig gebruik van de computer. Een aantal vrienden hebben zijn boek al gelezen en stellen hem op video wat vragen. De schrijver vermijdt daarmee teveel eentonig informatie van zijn zijde en hijomzeilt de gebruikelijke stiltes in het publiek op het moment dat er vragen gesteld kunnen worden. Hij leest ook een paar passages uit zijn boek voor, wat hij beter aan iemand anders over had kunnen laten. Schrijven en voorlezen zijn overduidelijk twee verschillende dingen. Als ik na de presentatie zijn roman aanschaf legt hij me uit dat er te weinig licht was. Dat was de reden. Ik heb me laten vertellen dat de schrijver weinig openstaat voor kritiek.

We tafelen niet na in het paradijs. Giorgio geeft me een lift naar “il Simposio”, andere bar met een schilderachtige naam, voor “the famous last one”. Onderweg legt hij me uit dat de schrijver blijven hangen is, niet gegroeid. ,,Nog steeds teren op die “geweldige” studententijd in het Bologna van de jaren ’70. Daar kan je je toch niet eeuwig aan vast blijven houden. Hij is ouwer als 50!’’

De volgende avond ontmoet ik Giorgio weer. Ik vertel er gelijk bij dat dit een uitzondering is, want zowel bij hem als bij mij komt het niet veel meer voor dat we twee avonden na elkaar een aantal drinkgelegenheden betreden. En in feite is dat ook nu niet zo, want we maken beiden deel uit van een tafel in het restaurant-gedeelte van de “Old bar”. Giorgio heeft ’s middags een stuk of 30 pagina’s van “Oposta direzione” gelezen en blijkt zijn mening volledig te hebben bijgedraaid. De roman zit echt goed in elkaar, volgens hem. Ik luister nog twee commentaren aan, één positief, één gematigd negatief. En leg voorlopig alles maar even naast me neer. In het bijzonder Giorgio’s mening, want het is een jaar dat hij geen boeken leest en volgens mij zou hij op het ogenblik alles weten te waarderen. Als ik dit aan hem vertel kijkt hij me aan, denkt even na en zegt bijna opgelucht dat ik best wel eens gelijk zou kunnen hebben. ,,Ik vond het al zo raar dat ik iets van Stefano mooi vond.’’

Het moge duidelijk zijn dat enkele delen van dit epistel niet volledig op waarheid berusten.Een vaststaand feit is echter dat Stefano Giordano op vrijdag 23 mei zijn eerste roman “Oposta direzione” gepresenteerd heeft. Voor de “die-hards”: het is voor 10 euro te bestellen op de internet-site van Edizioni Curcu & Genovese Trento (http://www.libritrentini.it/), waar ik de onderstaande informatie (in het Italiaans) over het boek heb gevonden.

Stefano Giordano

Opposta direzione

Romanzo

Estate 1983. Lorenzo, da poco laureato, incontra un’amica, Anna. Con lei e la giovane e bella sorella Carla parte per una vacanza in Corsica. Durante il viaggio Lorenzo si invaghisce di Carla, diciottenne di una nuova generazione che ha un altro modo di vedere il mondo rispetto alla sua. Contemporaneamente, in un percorso a ritroso, Lorenzo ricostruisce una sua dolorosa relazione precedente.Le vicende e il confronto tra i personaggi riflettono, privatamente, i grossi cambiamenti politico e sociali del passaggio tra la fine degli anni ’70 e l’inizio degli ’80. Una fase di trasformazione che ha investito un’intera generazione sospesa tra la “pubblica” mitologia del ’68 (impegno, ideologia, condivisione…) e il “privato” ritorno all’individualismo degli anni ’80 (creatività, estetica, consumismo…).

ISBN 978-88-89898-41-3.

Italiaanse kindertijd

Mijn dochter van net 6 jaar oud heeft een 'fidanzato'. Ja, ze zijn er snel bij deze Italianen! Haar verloofde is ook net 6 jaar oud, en gisteren is ze uitgenodigd om bij hem thuis te komen spelen. Wat blijkt, hij woont in een kasteel. Het is een ongelooflijk mooie oude vesting uit het jaar 1203 waarin verscheidene huizen staan. In totaal wonen er zo'n 60 mensen. Als ik terugdenk aan mijn kindertijd, en de huizen van de vriendinnetjes waar ik ging spelen...een tikkeltje anders! Ze realiseren het zich nog niet, deze kinderen, hoe gelukkig ze zijn om op te groeien in zo'n omgeving waar je de geschiedenis bijna kunt opademen. Ze spelen en ravotten op een plek waar toeristen uit alle windstreken naartoe komen. Ze klimmen op de vestingmuur omdat het spannend is, niet om het uitzicht te bewonderen. En als je s'avonds vraagt of het leuk was bij haar vriendje thuis is het antwoord: 'ja hoor, ik heb 2 ijsjes gekregen!'

Komt de zomer er aan?

Vandaag is het dan zover. Na veel regen en kilte en kou schijnt de zomer een timide pas te doen, om ons Italiaanse huishouden binnen te treden. In het zuidelijkste puntje van Ligurie.
Vanmorgen werd het besloten. We gaan van nu af aan buiten eten.
De tafel wordt geplaatst met de stoelen, de tv ( we kunnen het journaal toch niet missen om 13.30 uur) krijgt weer zijn kabel en zijn plaatsje. Hoera, het wordt zomer.
In dit huishouden, wat ik altijd beschouw als een huishouden van Jan Steen, alhoewel het zeer Italiaans is, is de zomer iets subliems.
Mijn Italiaanse man doet de boodschappen, beslist het menu en is daardoor ook verplicht te koken. Ik als Nederlandse, hou het totale overzicht van de verdeling over de carboidrati, proteine en noem maar open en ik heb ook de "plicht", na de etens happening, de keuken weer christelijk te maken.
Tegen 13.00 uur komen kinderen + aanhang, vrienden binnen druppelen.
Dwz. bij ons is het happy hour om 13.00 uur. Nooit om 18.00 uur. want dan werkt iedereen weer.
Het water in het zwembad is 23o.
De dames raken even met hun grote teen het water aan en hebben moeite met de beslissing te nemen, zwemmen of niet, de heren springen het water in. De witte wijn wordt geschonken, lekker koud. En nootje er bij, een chipje, een stukje kaas.
En dan iedereen aan tafel. Er wordt gegeten, commentaar over het journaal, commentaar over de dag, discussies, gezelligheid.
Om 14.30 uur is iedereen weer bezig met zijn dagelijks plichten.
Ik denk dan bij mij zelf, misschien een huishouden van Jan Steen, maar wat een gezelligheid.

Het monster van Florence

Tranen van opluchting in de rechtzaal. Een 66-jarige apotheker uit San Casciano is niet langer een verdachte in de meest geruchtmakende moordzaak ooit in Florence.

Het begon allemaal op een warme zomeravond in augustus 1968, Antonio en Barbara parkeren hun auto op een afgelegen weg buiten Florence. Ze zijn geliefden, maar beiden getrouwd met een ander, haar dochterje ligt op de achterbank te slapen. Haar man ligt thuis ziek in bed, ze zijn die avond naar de fim geweest en willen nog even samen zijn voor ieder weer naar zijn eigen huis terugkeert.
Plots worden er van dichtbij acht schoten gelost, Antonio en Barbara hebben geen schijn van kans. Het kleine meisje blijft ongedeerd, maar heeft niets gezien.

In de jaren 1974 – 1985 worden nog zeven stelletjes op zoek naar een beetje privacy op beestachtige wijze om het leven gebracht, de vrouwen worden verminkt. Florence en omstreken is in de ban van Het monster van Florence.
Er worden verdachten ondervraagd en arrestaties verricht, maar telkens als een vermoedelijke dader in hechtenis zit, wordt er een nieuwe moord gepleegd en steeds met dezelfde Beretta.

In 1993 wordt Pietro Pacciani, een boer uit de direkte omgeving van Florence opgepakt. Pacciani was een man met een geweldadige achtergrond, in 1951 vermoordde hij een verkoper met 19 messteken en werd tot 13 jaar veroordeeld. Verder zat hij ook verschillende straffen uit voor het mishandelen van zijn vrouw en sexueel misbruik van zijn twee dochters.
Pacciani werd veroordeeld tot veertien maal levenslang voor de gruwelijke moorden van Het monster van Florence. Twee medeplichtigen werden ook schuldig bevonden en veroordeeld tot lange gevangenisstraffen. In hoger beroep echter werd Pacciani in 1996 vrijgesproken, het Hof van Cassatie verwierp deze uitspraak en bepaalde dat er een nieuw proces moest komen. Een proces dat nooit zou plaats vinden omdat Pacciani in 1998 thuis overlijdt aan een voor hem dodelijke mix van medicijnen.

In de loop der jaren deden steeds wildere verhalen de ronde over Het monster van Florence. De moorden zouden onderdeel zijn van satanische rituelen en de afgesneden lichaamsdelen zouden zijn verkocht aan perverselingen.
Er is altijd twijfel blijven bestaan over de ware toedracht en motief van de moorden en het is niet uit te sluiten dat er nog steeds schuldigen en medeplichtigen vrij rond lopen. Pacciani was een man met een lage intelligentie en er bestaat het vermoeden dat hij in opdracht van iemand anders handelde. Hij heeft altijd ontkend iets met de misdrijven te maken hebben gehad.

De 95ste verjaardag van mijn Italiaanse schoonmoeder

Vandaag is het dan zover. Mijn schoonmoeder wordt 95 jaar.
Zij is al meer dan 3 weken bezig met iedere dag telefoneren, dat zij vanmorgen om 10.00 uur haar 2 kinderen, 3 kleinkinderen en ook haar 2 schoondochters verwacht voor een "brindisi".
Ook haar 89 jarige zuster en 85 jarige broer zijn uitgenodigt.
Door die vele telefoontjes weet ze zeker dat niemand zal vergeten, dat iedereen om 10.00 uur er moet zijn.
Mijn schoonmoeder.
Een vrouw die altijd hard gewerkt heeft. Zij en haar man begonnen in 1946 een bakkerij.
Er werd 7 dagen per week gewerkt. Vakantie bestond niet. En sluiten op zondag, neeeee, de klanten wilden iedere dag vers brood, en als je niet aan die verlangens voldeed, raakte je je klanten kwijt.
Dus mensen die nog nooit vakantie hadden gehad. Mensen die niet wisten wat vakantie betekende. Alleen maar werken, slapen, slapen en werken.
Toen mijn zwager trouwde in 1963, was het zelfs zo, dat de huwelijksplechtigheid op zondag na 13.00 uur gevierd werd, want voor die tijd kon niet, eerst moest al het brood verkocht zijn.
Ik trouwde met hun zoon in Nederland in 1967.
Met de belofte, dat mijn schoonzusje en haar zuster de zaak open hielden, werd de grote beslissing genomen, dat ze dan toch maar naar Nederland kwamen, om het huwelijk bij te wonen.
Na veel gepraat werd er besloten die lange reis te maken in hun kleine Fiat. De broer zou rijden en in de auto werd plaats genomen door ma, pa en de vrouw van de broer.
Een wereld reis, want de Cisa bestond nog niet. De Gotthard ging nog per trein. Snelwegen in Zwitserland waren ook nog schaars.
Na 2 dagen kwamen ze uitgeput aan in Den Haag.
Door deze wereldreis, het feest vieren in Den Haag en de zaak die ook gerund kon worden door anderen, denk ik dat hun ogen een beetje open gingen, en dat ze begrepen dat het leven niet enkel uit werken, slapen, slapen en werken bestond.
Sindsdien gingen ze 2 x per jaar met vakantie. In het voor en najaar.
Toen 15 jaar geleden mijn schoonvader overleed, kwamen langzaam de herinneringen naar boven, wat voor prachtig leven zij had gehad met haar man, en ze had het nooit over haar werkende leven, nee, altijd over haar vakanties.
Vandaag dus, 95 jaar, vertroeteld door haar kinderen en kleinkinderen, verzorgd als een prinses door haar "badante", vieren we haar verjaardag. Proost......

VB stelt zich voor

Salve!

Ik ben Vanessa en vanaf vandaag ook 'medeItaliëSchrijfster'. Geboren in Verona en daar gewoond tot mijn 19e levensjaar. Mijn moeder komt uit voormalig NederlandsIndië en heeft 12 jaar in NL gewoond waardoor ik regelmatig voor vakantie in NL was, tot ik besloot om er een tijdje heen te gaan wonen en de taal te gaan leren (omdat mijn moeder helaas met drie kinderen nooit tijd had gehad om ons NLs te leren, ons woordenschat bleef toen bij 'walteroesten' en 'skefenintjen'). In NL heb ik voornamelijk in Den Haag en Scheveningen gewoond waar ik in de sector horeca, toerisme en telecommunicatie heb gewerkt. Mijn Nederlands was binnen een jaar al goed genoeg om opleidigen te mogen volgen en daar heb ik graag gebruik van gemaakt.

Hoe leuk ik NL altijd gevonden heb, ben ik steeds een paar keer per jaar naar Italië gegaan. De warmte (letterlijk en figuurlijk) in dit land is het eerste wat ik in NL mis.

Sinds mei 2007 woon ik weer in Italië, in de streek Le Marche, vlakbij San Benedetto del Tronto aan de Adriatische kust. Voor mij een nieuwe grote levenservaring, niet alleen omdat we (mijn man, dochter en ik) het roer om hebben gegooid, maar vooral omdat ik met mijn dubbele nationaliteitsgevoelens zit... Italië is prachtig, de mensen zijn zo hartelijk, het landschap is zo veelzijdig en het eten is fantastisch... maar wat ben ik in 18 jaar toch Nederlands geworden!!! Iedere dag hier maakt me weer een beetje meer Italiaans en dat is een bewuste ervaring...

Binnenkort speelt het Nederlands elftal tegen het Italiaanse en ik weet het al... ik ga huilen bij beide volkslieden!!!!

VB staat voor Vanessa Bussola en tevens Villa Bussola, ons bedrijf.
http://www.villabussola.com/

Vroege indrukken

Een van de eerste dingen die ik ‘s morgens doe is uit het keukenraam kijken. Hoe is het weer? En vooral, blijft het zo? Ik baseer me daarbij op de Paganella, een knots van 2125 meter ten zuiden van Trento. ,,La Paganel’ ha un bel capel, o che fa brutt’ o che fa bel.’’ Dit is een, met enig dialect doorspeend oud gezegde waarmee men in Trento op geheel eigen wijze de weersvoorspelling maakt. Het betekent: ,,Heeft de Paganella een mooie hoed (wat betekent dat wolken de top aan het zicht ontnemen), dan wordt het weer slecht of het weer wordt goed.’’ Ik zweer je dat ik dit niet verzonnen heb. Het is echt zo. Niemand heeft me tot nu toe duidelijk kunnen maken wat ik hiermee aanmoet. Als ik zie dat de zon op de Paganella schijnt, en ik heb de indruk dat de temperatuur aangenaam aanvoelt (ik vertrouw vooral op mijn eigen “weerstation”), dan pak ik de fiets om naar het werk te gaan.

De woningbouwvereniging heet hier ITEA. In het begin was ik nog wel eens mis en noemde de huizen van de woningbouw “le case IKEA”. Tot groot vermaak van mijn vrienden. Le case ITEA omzomen in dit stukje van Melta de rechterkant van Via Matteotti, vlak achter de bushalte waar ik op lijn 7 stap als het te nat of te koud is om op de fiets te gaan. Melta heet voluit Melta di Gardolo en is een frazione, een gehucht van Trento. Een geografische constructie die al onoverzichtelijk is voordat hij de bureaucratische molen ingaat. Zoals deze vindt je er veel in Italië.Trentino is echter een autonome provincie. Ze hebben een redelijke mate van zelfbestuur met een eigen “regering”, wetten en regels. Daar hangt een omvangrijk ambtelijk apparaat aan vast, wat her en der in Trento en omgeving gehuisvest is. Al na een kilometer passeer ik het palazzo van informatica en dat van onderwijs, naast elkaar in een passend zwart-wit, als een klassiek bruidspaar. De provincie is een goed betalende werkgever, en biedt zekerheid voor de toekomst. Bijna iedereen wil daarom heel graag bruidsjonker zijn.


Via Brennero is de hoofdslagader die het hart van Trento vanuit het noorden voedt. Via Brennero is een driebaansweg aan de ene kant, spoor- en rangeerterrein voor de nationale en regionale spoorwegen aan de andere kant. Daartussen door in helder rood het fietspad. Gelukkig is er ’s morgens vroeg nog weinig verkeer. Tijdens het spitsuur ’s avonds is het een “inferno”.Het heldere rood is een duidelijk herkenningspunt: hier is het fietspad. Trento slaat zich regelmatig in het openbaar op de borst over haar fietsvriendelijkheid. Volgens Italiaanse begrippen misschien terecht, maar wie ooit in Nederland gefietst heeft weet beter. Fietsen in Trento is nog vaak een Russische roulette als je je op de straat bevindt, en een ergernis veroorzakende slalom als je je op het fiets-voetpad vooruit probeert te komen.

De Adige biedt al snel verademing met haar wijdsheid. Het dal breekt open, de zon breek door, de stad breekt in tweeën. De overkant, gezegend, baadt in het licht, met als lichtend middelpunt de kerk van Sant’Apollinare.
De brug Ponte San Lorenzo verbindt donker en licht. De brugwachter heet Bruno, de beer. Symbool van Trento, maar steeds meer zonder het respect dat hij verdient. Gevangen op de rotonde ziet hij het verkeer aan zich voorbij trekken. Vroege forenzen op weg naar de weinige vrije, gratis parkeerplaatsen in het centrum van de stad.Aan de andere kant van de brug is de kabelbaan die Trento met het ongeveer 1100 zielen tellende Sardagna verbindt. En zo pendelen de Sardagnesen dus naar hun werk. Vanuit hun dorp op de rechteroever van de Adige fladderen ze elke morgen zo’n 400 meter naar omlaag, als engelenbewaarders met een vaste werktijd van acht tot vijf.

Achter het eindstation van de kabelbaan keert de rust weer. De linkeroever van de Adige geeft zich aan ons over. Fietsers op weg naar het werk. Een hond met zijn baasje. Een vroege jogger bijna verscholen in het groen. Een ontbijt van groen tapijt, op een groen tapijt.

De Ponte di Ravina is druk, zoals altijd. Een wirwar van ongelijkvloerse kruisingen. Hier is het vooral als fietser opletten geblazen. Een viertal toeschouwers kijkt vanaf het terrein van een bouwcentrum toe. Geamuseerd, zo lijkt het. Het bijzondere kwartet boezemt me niet echt vertrouwen in. En ik vraag me af waar ze op wachten. De bus misschien?

Mijn pad voert zuidwaarts. Net als de A22. De Brenner-autoweg is de poort van Italië naar het noorden. Heel veel van wat zich over de weg van en naar Europa beweegt doet dat met het asfalt van de A22 onder de zoemende banden.Er wordt hard gewerkt aan een nieuwe afslag, “Trento-Sud”.

Een paar kilometer verder, ter hoogte van Paal 35 (om een typisch Nederlandse strand-term te bezigen), wordt ook hard gewerkt. Nog een trimmer die zijn conditie op peil houdt. En twee aspergestekers die aan de laatste rijtjes bezig zijn. Nog een paar dagen en het seizoen zit erop. Hun hemden klapperen in de wind van het langsrazende vrachtverkeer. Ook asperges hebben een markt. Ver weg, om de een of andere onbegrijpbare reden.

Ter hoogte van Mattarello steek ik de A22 over en begin alvast in mijn remmen te knijpen. De straat gaat lekker naar beneden, ideaal om snelheid te maken, maar sinds ik hier bijna onder een auto terecht ben gekomen pas ik om m’n tellen.

En daarna duik ik het werkelijk groene hart van mijn bijna dagelijkse ochtend-expeditie in. Aldeno wordt omgeven door hectares en hectares van wijn- en appelboomgaarden.
De groene fabriek, noem ik het altijd. Want het fruit heeft heel wat “doping” nodig om mooi rond, glanzend en groot te worden. Als je er doorheen rijdt, vooral ’s morgens, zijn de overeenkomsten met een chemisch bedrijf frapant. Alles is ontzettend netjes, opgeruimd. Steriel bijna. Verder hoor je her en der machines in werking, bijna steeds veraf, maar je ziet bijna niemand. En dan is er de geur. De typische geur van chemicaliën die al het natuurlijke naar de achtergrond verdringt. Ik heb me laten vertellen dat er in Aldeno relatief veel gevallen van vreemde ziekten voorkomen. Daarom probeer ik altijd om niet te diep adem te halen.Hoe het ook zij, het is een mooi stukje om doorheen te fietsen. Mooie paadjes, dikwijls nog niet geasfalteerd. De jonge boompjes staan nog in bloei. Die mogen dat, want die hoeven nog niet zo nodig fruit te maken. Maar de oude boompjes vertonen al de eerste vruchten. Heel klein nog, maar al overduidelijk appeltjes in de dop.

In de verte doemt Aldeno voor me op. Nog een kilometer, schat ik. Ik moet doorfietsen, want ik ben laat vandaag.

Als ik aankom komt Romano, de magazijnier, net naar buiten. Hij stopt zijn heftruck even om me te groeten.
,,Zie je wat een stijl’’, roep ik hem toe terwijl ik een rondje op mijn fiets rond zijn voertuig maak.
Hij knikt instemmend. ,,Ja, met wind mee en zulke oren. Zo kan ik het ook.’’
Lachend rijdt hij naar de vrachtauto die op zijn lading staat te wachten.

Italiaanse wijn ... of toch niet?

Meestal weet ik niet hoe snel ik moet gaan zappen als de reclame begint, maar zo af en toe zit er ook wel eens een leuk filmpje tussen. Zoals de reclame voor de Serie A op Sky televisie.

De beer is los

Sinds een paar dagen is de beer los. En toch is er niemand in paniek. Er is eerder zelfs sprake van opluchting, zou ik zeggen. De beer is namelijk slechts een bijzonder natuurlijk fenomeen: een vlek op de Vigolana, de 2150 meter hoge bult die Trento het vrije uitzicht naar het zuiden, richting Rovereto, ontneemt.

De top van de Vigolana is voor een groot deel van het jaar met sneeuw bedekt. Eén stuk blijft echter altijd sneeuwvrij dankzij een loodrechte rotspartij. Met heel veel fantasie zou je in deze vlek de afbeelding van een beer kunnen herkennen. Mij is het tot nu toe nog niet gelukt, maar voor de oude inwoners van Trento is het silhouet overduidelijk. Diezelfde oude inwoners kunnen je als geen ander uitleggen dat de beer in kwestie min of meer hoedt over de gezondheid van de Trentini. Zolang de beer zichtbaar is ligt er namelijk nog sneeuw op een te geringe hoogte om al lekker met de bast bloot te gaan, ook al schijnt er nog zo'n aangenaam zonnetje. De sneeuw voorkomt namelijk dat de lucht zich echt kan opwarmen en een koudje is in die omstandigheden gauw gevat. De ouderen houden derhalve dan ook stug hun flanellen onderhemdje aan zolang de beer de scepter zwaait op de Vigolana. De sneeuw heeft zich nu dus dermate hoog teruggetrokken dat de beer los is. Met een zucht van opluchting kan men de boorden van de meren in de omgeving van Trento op gaan zoeken en wellicht met de billen bloot gaan.

Trento en Trentino hebben door de eeuwen heen altijd een nauwe band gehad met de beren. Logisch, als je nagaat dat de provincie bijna in zijn geheel door bergen bedekt wordt, het leefgebied bij uitstek voor deze dieren. Dit gebied vormt helaas geen uitzondering op de rest van de wereld en ook hier palmde de mens in de loop van de eeuwen een steeds groter deel van het territorium in. De beer ruimde het veld, en de exemplaren die in de tweede helft van de vorige eeuw nog leefden in Trentino werden op de vingers van één hand geteld.

Aan het eind van de jaren negentig hebben de Provincie Trentino, het Parc Naturale Adamello Brenta en het Istituto Nazionale per la Fauna Selvatica echter een uniek "herbevolkingsproject" opgezet. Vanuit Slovenie zijn 10 beren (3 mannetjes en 7 vrouwtjes) naar Trentino overgebracht en hier uitgezet. De beren deden meer dan alleen maar broodje smeren, en uit de regelmatige tellingen bleek in 2006 dat er al 20 welpjes waren geboren. Ook in andere opzichten hebben de beren niet stil gezeten. Ze hebben hun leefgebied uitgebreid en velen zijn daarbij over de provinciegrenzen uitgewaaierd, naar de provincies Bolzano en Brescia, en ook naar Oostenrijk, Zwitserland en Duitsland. Daar is men minder gecharmeerd van de de dieren en op 26 juni 2006 is in Bayern de beer Bruno door jagers doodgeschoten nadat de regering de weg hiervoor had vrijgemaakt. Bruno staat nu opgezet als een soort jacht-trofee in een museum (in Duitsland, dacht ik). De dierenbeschermingsorganisaties hebben vanzelfsprekend hun ongenoegen geuit. Ook de beer Jurka is inzet van vele discussies. Omdat Jurka te gevaarlijk zou zijn (teveel geld kost om boeren de kosten van omgekomen schapen te vergoeden) is ze in 2007 gevangen en leeft sindsdien in een omrasterd gebied, wat vanzelfsprekend te klein is voor een volwassen beer. Verschillende organisaties stellen zelfs dat het beter zou zijn om het arme dier af te maken dan op deze manier in gevangenschap verder te laten leven. Ze stellen dat het "herbevolkingsproject" nooit met dit doel opgezet kan zijn.

Ondanks de nauwe betrokkenheid met de beer komt hij echter niet terug in het stadswapen van Trento of het provinciewapen van Trentino. In beiden heeft de adelaar plaatsgenomen. Een ander roofdier, vrij, in tegenstelling tot de beer.

Maar goed, de beer is dus los. Ik heb de tuinstoelen alvast buiten gezet.

De foto komt van de site www.orso.provincia.tn.it.