Morgen is het maandag

Ook 's zaterdags wordt er vaak gewoon gewerkt in Italië. Dat betekent dat er dus ook 's zaterdags mensen door ongelukken op het werk het leven laten. De "witte doden" worden ze hier genoemd, le morti bianche. Een witte dode tijdens een helaas nog regelmatig in het zwart uitgevoerd werk. De meest trieste tegenstelling in het Italië van deze tijd.
Ook gisteren zijn er dus ook weer twee levens voor heel even aan de anonimiteit ontstegen door dat leven voor het werk op te geven. Breed uitgemeten reportages op het journaal en in de kranten. Vooral met cijfers wordt er dan gegooid om de immensheid van het probleem beeldend te maken. Elk jaar sterven er in Italië 1300 mensen op het werk, dat is 3,5 per dag, iedere 2 dagen 7 doden. Sinds het begin van de Amerikaanse invasie in Irak zijn er in Italië meer mensen dankzij ongelukken op het werk om het leven gekomen dan dat er in Irak Amerikaanse militairen gesneuveld zijn. Het zijn cijfers die elke keer weer indruk maken, elke keer gevolgd worden door een hoop discussies waarvan het resultaat al bij voorbaat bekend is: nul. Iedereen heeft het zo druk met naar elkaar te wijzen dat er geen tijd meer overblijft om eens een kijkje in de eigen keuken te nemen.

Morgen is het maandag. Weer een gewone werkdag, weer een dag waarop met een aan de zekerheid grenzende kans een naam aan de immense witte dodenlijst toegevoegd zal worden. Iemand die 's morgens vertrekt om geld te gaan verdienen om zijn familie te kunnen onderhouden, een familie die 's avonds alleen achterblijft, een moeder die huilt en niet weet hoe ze haar twee kleine kinderen uit moet leggen waarom papa niet meer thuis zal komen...

Langs de Italiaanse wegen kom je dikwijks een bosje bloemen tegen, vastgebonden aan de vangrail of aan de solide stam van een boom. Ter nagedachtenis van iemand die daar in de auto om het leven is gekomen. Voor de "witte doden" is er geen plek waar een bosje bloemen prijkt als eerbetoon. Daar is geen plaats voor. Morgen is het maandag, en het werk gaat door...





















Werknemers van de vestiging Torino van de staalgigant Thyssen zoeken steun bij elkaar nadat zes van hun collega's de dag daarvoor (op 6 december 2007) bij een bedrijfsongeval om het leven zijn gekomen. De vestiging in Torino was in sluitingsfase. Er was personeel aan het overwerken. Er was veiligheidsmateriaal (brandblussers) wat niet functioneerde. Een nooduitgang kon niet geopend worden.



De foto is van Leggonline.it.

Toeval, of niet...

We zijn een weekje naar Amsterdam geweest en vrijdag keerden we terug op Italiaanse bodem. Vrijdag keerden we terug, met onze voeten op de vloer.
Na een rustige vlucht en een vlekkeloze landing begroetten de weergoden ons op het vliegveld Valerio Catullo van Verona met een lekker zonnetje. Hetzelfde zonnetje als in Nederland, maar de heerlijk warme bries die hier in het Italiaanse de stralen begeleidden waren een verademing. Als speciale attractie op de vluchten die aankomen uit Amsterdam – het was mijn eerste keer – hebben de Italiaanse autoriteiten de dog-slalom uitgevonden. In de aankomsthal loopt men met een hond of drie tussen de passagiers rond. De beestjes krijgen de bijna volledige vrijheid om tussen de benen door naar hartelust aan broekspijpen, plooirokken en meer of minder fraaie, al dan niet behaarde kuiten te snuffelen. Als ze geïnteresseerd en kwispelstaartend op kruishoogte beginnen te snuffelen moet je oppassen: of je hebt je slecht gewassen, of je hebt souvenirs uit Amsterdam meegenomen die je beter daar had kunnen laten.
Wij vielen niet in de smaak bij de vrolijke viervoeters en zo stonden we al snel bij de balie om de parkeerplaats te betalen die we een week lang in beslag hadden genomen. We waren de vijfde in de rij. Dat zou een garantie moeten zijn voor een korte wachttijd, want ook je voorgangers moeten immers alleen maar even betalen. Toch? Het toeval wilde echter dat de eersten in de rij hun auto niet meer konden vinden. Stof genoeg dus voor een uitgebreide discussie tussen de “gedupeerden” voor het loket en de “verantwoordelijke” achter het loket. Een discussie die maar doorging en maar doorging zonder dat er een oplossing gevonden werd. Al na een dik kwartiertje kwam iemand op het lumineuze idee om achter het tweede loket plaats te nemen. Nog eens vijf minuten later waren alle papiertjes, sleuteltjes en verdere, voor een loket onmisbare voorwerpen in de juiste positie geplaatst en werden de eerste wachters geholpen. Tien minuten, en ook wij hadden aan onze financiële verplichtingen voldaan. Gepast, want wisselgeld was toevallig nog even niet aanwezig.
Op de bewaakte parkeerplaats stonden we niet veel later tegen de nieuwe parkeerschade op de rechter flank van onze vierwieler aan te kijken. Geen grote schade, maar schade. Een retourtje richting loket om verhaal te halen zou ons zeker nijdiger maken als dat we waren, dus we lieten het maar zoals het was. Het verhaal zou later wel komen.

Thuis komen na een vakantie is altijd bijzonder. Je treft het huis precies zo aan als dat je het achter gelaten hebt (als het goed is), maar het doet toch anders aan. Is het omdat je een week lang in een andere omgeving hebt gebivakeerd? Dat je lichaam, je zintuigen zich in de tussentijd geheroriënteerd hebben op hun nieuwe leefomgeving? Of “leeft” je woning verder, ook als jij er een tijdje niet bent? Gevoed door de smalle stroken licht die door de rolluiken heensijpelen krijgen de planten vrij spel en kunnen ongestoord die kant opgroeien die hen het beste uitkomt. De lucht is stil, ververst zich natuurlijk dankzij de planten. Een ideale temperatuur neemt het huis in zijn greep, creëert de laatste bouwstenen voor het in alle rust “overleven”.
En dan komen wij dus thuis, doen onze intrede in deze oase van rust. De rolluiken gaan omhoog, want het is te donker. De ramen gaan open, want de lucht ruikt te muf. De deuren blijven open, zodat de warme buitenlucht wat door het huis kan trekken. We herbepalen meteen de ideale omstandigheden voor ons huis, als kleine Willempjes de Veroveraar. Niemand uitgezonderd.

Aangezien ik het grootste deel van het overschot van mijn vakantiegeld bij loket 2 van het vliegveld in Verona achter heb gelaten besluit ik even bij de bank aan te wippen. Mijn bank heeft de beschikking over twee “bancomats” dus je hoeft nooit lang te wachten. Als ik zie dat de eerste “flappentap” bezet is schuif ik dan ook goedgeluimd door naar nummer twee. Het toeval wil echter dat deze op dat ogenblik buiten gebruik is voor het opnemen van contanten. Of ik van een andere dienst gebruik wil maken, vraagt het computerscherm me vriendelijk. De optie “kenbaar maken dat de banken hier tuig zijn gezien de schamele service die ze leveren voor de schandalig hoge kosten die ze aan hun klanten doorberekenen” blijkt niet aanwezig, dus geduldig schuif ik terug naar bancomat nummer 1. Daar wordt ik na even wachten netjes geholpen.
Zie je wel dat je je niet meteen druk moet maken? Het moge duidelijk zijn, ik ben nog in de vakantiestemming.
Ik besluit in mijn goedgeluimdheid ook gelijk maar even bij de “giornalaio” langs te gaan. “Internazionale”, een krantje, en ach, doe ook maar een kraslot van 1 euro. De krasloten blijken echter toevallig niet aangeleverd te zijn deze week en de giornalaio stelt voor om daar dan morgen nog even voor terug te komen. ,,Ci penso”, antwoord ik hem alsof het om de aankoop van een nieuw bankstel of een nieuwe koelkast gaat.
In werkelijkheid ben ik met mijn gedachten al elders. Drie maal toeval, binnen vier uur na terugkomst in Italië. Kan dat nog toeval zijn? Nee dus, in Italië niet. Hier moet ik op spelen, en ik loop door naar de achterkant van de krantenzaak waar je in de lotto kunt meespelen. Gelukkig ligt het dikke boek van de “smorfia” er op me te wachten en ik kies mijn 3 nummers.
Vliegveld: 37.
Bancomat: 30.
Giornalaio: 13.
Op Napoli.

De volgende avond is de trekking, maar het lot is me niet gunstig gezind. Dat is echter vrijwel normaal als je de ervaren spelers moet geloven. Je moet minstens drie keer spelen. En dus speel ik de dinsdag nog eens, en ook de donderdag. Steeds met hetzelfde resultaat. Niks dus.
Zou dit toeval zijn, of toch niet...

Supportersgedrag

Gisteravond zijn de volleyballers van Itas Diatec Trentino kampioen geworden van Italië. ,,Onze volleyballers, onze jongens’’, zegt men in zo’n geval. ,,Wij.’’ Italië is daarmee niet anders dan de rest van de wereld. En iedereen is ook meteen supporter, en specialist. Vooral dat laatste. Alleen in Italië verstaat men de kunst van het “specialista” zijn tot in de finesses.Zo ook de baas, hartstochtelijk supporter van “onze jongens”. En dat al vanaf... Ach ja, vanaf wanneer ook al weer... Vanaf het moment dat ze de halve finales doorstoomden. Of nee, vanaf het moment dat de eerste finalewedstrijd tegen Piacenza werd gewonnen (de ploeg die als eerste twee wedstrijden gewonnen zou hebben mocht zich namelijk kampioen noemen.). Gisteren hoorde men zijn liefde voor en zijn kennis over Itas met het uur groeien, en om half zes ging hij de deur uit om op het laatste nippertje nog een paar kaarten te regelen. Dat regelen, daar is de baas een kei in. Eerlijk is eerlijk. ,,Dus jij wilt alleen kaartjes als ik er een stuk of tien kan vinden, hè’’, liep hij Serena vanuit het deurgat toe. En weg was hij al. De supporter van het elfde uur. ,,Ja, bedankt’’, antwoordde ze meer tegen zichzelf dan tegen de, langzaam kleiner wordende lege ruimte tussen de deurposten. We hebben klapdeuren op het werk, die vanzelf sluiten.

Serena doet van alles bij ons in het bedrijf. Telefoniste, administratie, koeriersdiensten. Alles, behalve dat waar ze eigenlijk voor gestudeerd heeft. Ze is nog maar 21, maar je kan nu al merken dat de door haar met hard studeren bij elkaar vergaarde kennis dag na dag, beetje bij beetje, weg-ebt. Serena werkt vanaf negen tot zes, met een uurtje pauze tussen de middag. Als er chauffeurs laat komen laden werkt ze tot zeven uur, of tot acht uur. Of nog langer, als de baas dat wil.In haar vrije tijd is ze echter vrij in de meest letterlijke zin van het woord. Ze heeft nog geen zin in een vaste relatie en loopt allerlei feesten af. Ook al woont ze niet in de hoofdstad van onze provincie, in veel gelegenheden waar ze in Trento binnenwandelt na werktijd wordt ze met een ,,Ciao Sere!’’ begroet door vrienden en personeel. Ze heeft vele passies, en één daarvan is Itas Diatec Trentino. Ze is wellicht geen supporter van het eerste uur, maar ze heeft zeker recht om fan van het tweede of het derde uur genoemd te orden. Ze bezoekt regelmatig de competitiewedstrijden, en ze was erbij toen de thuiswedstrijden van de kwart- en de halve finales werden gespeeld. Ook de eerste finalewedstrijd tegen Piacenza was ze van de partij. Voor de tweede wedstrijd (uit) kon ze helaas geen kaartjes krijgen. Een schrale troost was dat haar favorieten verloren en de buit dus in eigen huis binnen gehaald zou gaan worden. En daar wilde ze dus bij zijn.
De kaartverkoop begon dinsdag om tien uur ’s morgens. De dag voor de wedstrijd. En om zes uur – midden in de nacht volgens het ritme van Serena gerekend – stond ze al bij het sportpaleis voor de deur. Tevergeefs, want honderden supporters hadden zelfs hun nachtrust opgegeven voor de “pre-finale” in de vorm van de vier felbegeerde kaartjes per persoon. Voor Serena zat er weinig anders op dan na vier uur wachten teleurgesteld naar het werk af te zakken.,,Ja, bedankt’’, antwoordde Serena dus meer tegen zichzelf dan tegen de, langzaam kleiner wordende lege ruimte tussen de deurposten. We hebben klapdeuren op het werk, die vanzelf sluiten. Serena wist dat de baas zeker wat kaarten zou regelen, zoals alleen hij op meesterlijke wijze immer weet te doen. Maar niet voor haar, want tien was teveel.


Gisteravond zijn de volleyballers van Itas Diatec Trentino kampioen geworden van Italië. ,,Onze volleyballers, onze jongens’’, zegt de baas in zo’n geval. ,,Wij.’’Als hij vanmorgen op het werk komt heeft hij er de mond van vol. Hij krijgt er niet genoeg van om zich in superlatieven over de kwaliteit van de ploeg en de gehanteerde spelsystemen uit te laten. Ik merk, hier spreekt de “specialista”. Ik probeer de boel wat te relativeren door te vragen met hoeveel ze gewonnen hebben. Het is of hijzelf het laatste punt gescoord heeft als hij trots zegt, ,,met 3-0’’. ,,Veel verder komen ze ook niet, hè’’, zeg ik. ,,Dat was in mijn tijd wel anders. Toen werd er nog wel eens gewonnen met 5-1. Of verloren. Ik kan me herinneren wel eens met 9-2 verloren te hebben.’’ Ik lach, maar het blijkt net die soort van humor te zijn waarvoor de baas op dat moment niet toegankelijk is.
Later op de dag komt ook de echtgenote van de baas haar duit in het zakje doen. ,,We hadden zo’n mooie plek’’, zegt ze tegen Serena. ,,En we konden alles zo goed zien.’’ Het is waarschijnlijk een regelrechte openbaring voor de kersverse fan geweest. Waarschijnlijk wist ze tot voor gisteren niet eens dat volleybal een sport is waarbij twee ploegen, ieder bestaande uit zes spelers, de bal in drie keer over een net (wat – kijk nou toch, wat een vondst – precies in het midden van het veld hangt) moeten slaan. Serena zegt gelaten dat ze de wedstrijd met vrienden in de stad gezien heeft. Op een televisie in een bar, want bij haar thuis hebben ze geen Sky. Ze vertelt er niet bij hoe ze vanmorgen om negen uur als een zombie haar intrede deed. ,,Als ik vandaag niet moet overgeven, moet ik nooit meer overgeven.’’ Ik denk dat ze, ondanks de “afstand”, meer genoten heeft van de wedstrijd dan de twee supporters van het elfde en twaalfde uur.

Vanavond worden de spelers van Itas Diatec Trentino gehuldigd in Trento, in Piazza Duomo. Ik weet dat Serena er zal zijn, helemaal van voren als het even kan, om haar helden te eren. Dit is het echte feest, het feest voor de fans van het eerste, tweede en derde uur. De fans van het elfde uur uur zitten thuis de video-opnamen van de wedstrijd terug te kijken. De kwaliteit van de ploeg en de gehanteerde spelsystemen blijven onopgemerkt, want vanavond moet er gekeken worden of ook zij in beeld zijn geweest. Een bewijs dat ze erbij waren. De echte supporters.
Maar zoals gezegd, de echte supporters staan op Piazza Duomo. En Serena is een van hen. En al haar favorieten zal ze begroeten met applaus. Behalve één, want die is er niet. Marco, haar grootste favoriet, heeft aan het eind van het vorige seizoen Itas Trento voor Roma verruild. Roma, dat dit jaar in de halve finales uitgerekend door dat Itas uit de titelstrijd is gewipt. Ach, je kan nu eenmaal niet alles hebben. Marco is er niet, maar Serena wel, en ze vermaakt zich kostelijk.

Plat

Als je een tijdje in het buitenland verblijft neemt op een gegeven moment - althans, mij is het zo vergaan - het verlangen af om het Nederlandse nieuws op de voet te volgen. Je begint de taal van het land waar je verblijft - in ons geval Italië – steeds machtiger te worden zodat het steeds leuker wordt om het "plaatselijk" nieuws te volgen. Het gedeelte "buitenland" is in de Italiaanse dagbladen veel minder ruim bedeeld dan in de Nederlandse media, en je verliest automatisch en ongewild steeds meer contact. Totdat je er na wat jaren achter komt dat je wel erg veel achter begint te lopen en tijdens de spaarzame bezoekjes in Nederland werkelijk nergens meer over mee kan praten. Dat is het moment om de draad weer een beetje op te pakken en je via internet regelmatig met de redakties van de verschillende "Vaderlandsche Couranten" in verbinding te stellen.
Zo las ik, een tijdje geleden alweer, het bericht dat "de Nederlander" niet bestaat. Althans, zo vertelde prinses Máxima op 23 september van het vorig jaar in de oude vergaderzaal van de Tweede Kamer in Den Haag voor een geïnteresseerd gehoor bij de presentatie van het rapport Indentificatie met Nederland van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR). Het nieuwtje zou me geheel ongaan zijn, ware het niet dat Nederland, en dus ook “de Nederlander”, op hun kop stonden.

Dit als inleiding op het volgende... Als het mogelijk zou zijn om Italië op zijn noordelijkste puntje om te klappen dan kwam Sicilie in het zuiden van Zweden te liggen (!). Een enorme afstand, en je begrijpt, dat maakt het moeilijk om over "de Italiaan" te praten. Het zou hetzelfde zijn als over "de Europeaan" te praten. En de term (let wel, ik heb het over de term, niet de bevolking) "de Nederlander" is een peuleschilletje als je het vergelijkt met "de Italiaan". Ook "de Italiaan" bestaat waarschijnlijk niet, ook al hebben velen van de ruim 55 miljoen bewoners van dit wonderlijk stukje aarde meer met elkaar gemeen dan dat ze lief is. Maar daarover een andere keer meer.
Uit geografisch oogpunt gezien heeft "de Italiaan" bijna het recht om niet te bestaan, in ieder geval veel meer als "de Nederlander". Want in een land dat vanaf de hiel tot aan de knieholte (laat ik de bijnaam "de laars van Europa" hier even als voorbeeld gebruiken) meer dan 1200 kilometer lang is, is het bijna onmogelijk dat iedereen zijn neus op dezelfde manier snuit, zijn schoonmoeder dezelfde "troetelnaam" geeft of hetzelfde bord met pasta op tafel zet. En in die 1200 kilometer Italië zitten zoveel verschillende landschappen, die elk mede debet zijn aan het karakter van zijn bewoners, dat "de Italiaan" gewoonweg niet kàn bestaan. Ik zal het je nog sterker vertellen: zelfs Italië bestaat nog bijna niet! Maar ik ben er echter van overtuigd dat de gevarieerdheid in mentaliteit van de Italiaan en de veelheid van verschillende landschappen in Italië de sterke punten van het land zijn. Er is immers altijd wel iets waardoor je je waar dan ook in Italië thuisvoelt.
Ik was nog nooit in Italië geweest toen ik een jaar of tien geleden met het vliegtuig op het vliegveld Guglielmo Marconi van Bologne landde. Ik was onderweg naar Ferrara waar ik de mogelijkheid had om op ex-patriot basis te gaan werken. Toen ik pakweg een uurtje na de landing in m’n huurautootje over de A13 zoefde voelde ik me al op een hele vreemde manier thuis. Ik keek naar links, naar recht, en zag de horizon. Plat, plat, plat. Practisch niets wat m’n uitzicht belemmerde, een kerktoren in de verte, een rij knotwilgen. Bijna nog platter als Nederland. Ik was niet met een bepaalde gedachte naar Italië afgereisd, had van alles verwacht, maar zeker niet dit. Of ik nooit weg was geweest.

De volgende morgen werd ik wakker in een mistig Ferrara. En ik kan je verzekeren, je hebt nog nooit mist gezien als je de mist in Ferrara niet hebt gezien. Er is niks anders meer dan die grijze, vochte, kille deken, en niets lijkt meer zoals het de dag daarvoor was.
Dat was m'n eerste voorproefje... Veel is niet wat het lijkt, zowel in positieve als in negatieve zin. Dat is Italië.

Koude rilling

Ik heb me voorgenomen om de politiek achterwege te laten in de blogs die ik vanaf nu schrijf. Geen namen dus van politieke leiders, geen symbolen van politieke partijen, geen reacties op politieke uitspraken en beslissingen. Dat is niet altijd eenvoudig als je in Italië woont, werkt, leeft...

Vorige week was ik in Nederland, in Amsterdam om precies te zijn, waar ik een schitterende koninginnedag mee mocht maken, gespeend van welke politieke kleur dan ook. Iedereen is eensgezind “oranje” die dag.
Twee dagen vóór dit feest sloeg ik een krant open en zag de volgende foto, gemaakt in Rome na de burgemeestersverkiezingen...


Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.

Trento Filmfestival: Nederlands hoogtepunt zonder dieptevrees

Het Trento Filmfestival, dat dit jaar zijn 56e editie beleefde, staat in de regio vooral bekend als het “Festival internazionale di film dedicati alla montagna”. Het internationale festival van films met het gebergte als onderwerp. Dat is een van de redenen dat het evenement me niet echt trekt. Niet omdat ik geen respect heb voor het groots opgezette cinematografisch spektakel (dat dit jaar terecht een record aantal bezoekers trok), maar omdat mijn hoogtevrees me al rillingen bezorgt als ik op een dubbelgevouwen krant ga staan. Ik zeg nu hoogtevrees, maar in feite is het natuurlijk dieptevrees. Bij serieuze dieptes, ook al zijn ze geprojecteerd op een filmscherm, staat het water me in de handen en trekt mijn maag samen.
Met enige verwondering zag ik gisteren op het regionale tv-nieuws op RAI3 dat het festival gewonnen was door een film van een Nederlandse regisseur. Een Nederlandse film die een festival van films over de bergen wint? Toch de officiële website (www.trentofestival.it) er maar eens op nageslagen dus, en zo ben ik er achter gekomen dat het filmfestival niet bij het gebergte ophoudt, maar dat “esplorazione” (ontdekking) en “avventura” (avontuur) twee andere thema’s zijn waaraan een film mag beantwoorden om aan het festival mee te mogen doen.Een Nederlandse winnares dus, Jiska Rickels. De 31-jarige Rickels werd vooral gelouwerd door de hoge artisieke kwaliteit die haar film “4 elements” karakteriseerde. Eenvoud, maar vooral gerafineerdheid, in het in beeld brengen hoe de 4 elementen aarde, water, vuur en lucht tot materie worden getransformeerd.

Ik heb de trailer inmiddels bekeken en weet dat ik volgend jaar de kalender van het Trento Filmfestival nauwkeurig zal bestuderen. Een hoogtepunt hoeft niet altijd gepaard te gaan met dieptevrees.

De trailer.

Ron stelt zich voor...

Hallo allemaal,

hoewel ik mijn eerste blog nog aan moet leveren maak ik sinds kort toch al deel uit van het team ItaliëSchrijvers dat Liesbeth om zich heen heeft verzameld. Mijn naam is Ron, en ik ben geen schrijver van beroep. Het enige wat ik met boeken van doen heb is dat ik ze heel graag lees en dat ik voor mijn werk het transport voor een boekdrukkerij vanuit Italië naar het buitenland coördineer. Het schrijven is dus louter liefhebberij en het zal daarom niet meevallen om in de buurt van het niveau te komen van de andere, ervaren ItaliëSchrijvers. Maar goed, wie weet rolt er af en toe wat "leesbaars" vanonder de toetsen van mijn toetsenbord vandaan.

Ik woon - om het wat theatraal in te zetten - sinds het eind van de vorige eeuw in Italië. In 1998 kwam ik hier voor het eerst voor m'n werk (ik was nog nooit in Italië geweest) op basis van een ex-patriot contract. Toen dat na drie jaar afliep had het land me dusdanig in haar greep dat ik besloot om mijn werk op te zeggen en hier te blijven. Ik heb ervaren dat in Italië wonen iets is zoals terugreizen in de tijd. Dat is dikwijls leuk (vooral in het begin), maar soms ook minder leuk. Om niet te zeggen, ronduit vervelend.
Na tien jaar kom je er ook achter dat heel veel wat eerst bijzonder was in de loop van de tijd al bijna normaal is geworden. Om dat bijzondere niet te vergeten ben ik dus begonnen met af en toe iets aan het papier toe te vertrouwen. Voor mezelf, en waarom zou ik dat plezier niet delen met anderen.

Ik zal dus proberen U af en toe mee te laten reizen in mijn stukje Italië. Dat strekt zich uit van Trento (waar ik nu woon), via Ferrara (waar ik eerst gewoond heb) tot alle uithoeken van dit schitterende land, waar ik vrienden heb, familie (van mijn vriendin), waar een bijzonder volk haar wortels heeft.

Un caro saluto,
Ron

Jovanotti - A Te

Jovanotti is de artiestennaam van Lorenzo Cherubini, de zanger/componist die eind jaren 80 als eerste in het Italiaans ging rappen. Onvergetelijk uit die eerste jaren zijn Penso Positivo en Serenata Rap. Lorenzo schijft ook hele mooie gevoelige liedjes zoals Bella en Per Te (voor zijn dochtertje).
A Te van het album Safari (2008) is voor mij de mooiste van allemaal. Het is een prachtig liefdesliedje.

Padre Pio

Er zijn dingen in dit land die ik nooit zal kunnen begrijpen. De katholieke heiligenverering is er daar één van.
Enkele dagen geleden is het lichaam van de in 2002 heilig verklaarde Kapucijner pater Pio opgegraven en het wordt nu tentoongesteld in een glazen vitrine in de kerk Santa Maria delle Grazie in het Zuid-Italiaanse San Giovanni Rotondo.
Padre Pio (1887-1968), zoals hij in Italië genoemd wordt, zal hier tot september te bezichten zijn door 7200 pelgrims per dag. Er zijn al 700.000 gelovigen die zich hebben ingeschreven op de wachtlijst.
Het is nog maar de vraag hoe fris Pio er 40 jaar na zijn dood nog bijligt. Het is wel bekend dat specialisten van Madame Tousseau een masker van siliconen hebben gemaakt om zijn geschonden gelaat mee te bedekken.

De meest aanbeden heilige van Italië is vooral beroemd om zijn stigmata, de wonden van de gekruisigde Jezus. In beide handen en voeten had hij een bloedend gat en in zijn zij een snee. Voor gelovigen was dit reden tot aanbidding, niet gelovigen stonden er sceptisch tegenover. Hij zou de wonden zelf veroorzaakt hebben, misschien zelfs wel met een bijtend zuur. Er waren geen bewijzen. De heilige wordt aanbeden door gelovigen uit alle lagen van de bevolking en dan (uiteraard) vooral door zieken en hulpbehoeftigen.

Enkele jaren geleden lag ik in het ziekenhuis in Florence. Een vreselijk oud gebouw. De grote ziekenzaal was onderverdeeld in kleine kamertjes met muren die niet tot het hoge plafond reikten en plastic schuifdeuren, als een patient 3 kamers verderop lag te snurken, kon ik niet slapen.Aan de overkant van de gang, schuin tegenover mijn kamer, lag een oude dame die aan haar galblaas was geopereerd. Op haar nachtkastje stond een kalender van Padre Pio. De patiente sliep de hele dag, maar zodra ’s avonds het licht uitging, begon ze de heilige aan te roepen met haar schelle oude vrouwenstem.“Padre Pioooooooo! Aiutami! Padre Piooooooooooooo!”Na enkele minuten begonnen de andere patienten zich te roeren. “Ma stai zitta”, “Silenzio!” en het overbekende “BASTA!”Padre Pio is haar nooit te hulp gekomen. De verpleegster, die ze steevast voor heks uitschold, belde de dienstdoende arts en die kwam haar dan een spuitje geven en dan viel het dementeerende oudje stil en kon de afdeling slapen.

Maar misschien vond ze toch troost in haar geloof in God en de heiligen, zeker weten dat er een reden is voor ons lijden e dat je er nooit alleen voor staat lijkt me een geruststellende gedachte. Desalniettemin versterkt het opgraven en tentoonstellen van een lijk mijn negatieve mening over de katholieke kerk en het Vaticaan. En ik wil er toch ook nog wel even bij vermelden dat veel Italianen (gelovig en niet-gelovig) het er helemaal niet mee eens zijn dat Padre Pio of welke heilige dan ook in een glazen kist als Sneeuwwitje tentoongesteld wordt.

Stroom en stopkontakten...

Een paar dagen geleden wilde mijn man hier in huis een klus opknappen...

Hoewel hij erg geduldig is...werd hij maar weer eens voor de zoveelste keer woedend op de stopkontakten in Italie, waar men steeds weer andere tussenstekkers in moet doen, om je apparatuur te kunnen laten lopen.

Nu hebben we in dit huis al 2 soorten stopkontakten, en nog steeds moet je klungelen en zoeken, of we de passende tussenstekker maar net bij de hand hebben, want jaren geleden bestond een gewoon rond stopkontakt, waar we allemaal eigenlijk aan gewend waren, nog niet in Italie.
Zo hebben we een hele keus aan adapters, want je weet maar nooit!

Maar niet alleen dit is de ergernis van dit soort stopkontakten, maar ook op de onverschillige en onzekere manier, hoe sommige elektricien ze ooit aanbracht. Het is al meerdere keren gebeurd, dat ik zelfs de adapter en inklusief het hele stopkontakt uit de muur trok! Dat is dan ook een onheilspellend iets, als je dan ineens tegen al die stroomdraden aankijkt, die ineens uit de muur komen.

We zijn voortaan heel voorzichtig geworden, en men hoopt eraan gewend te raken....

Zoals het voor ons - toen we hier lang geleden kwamen wonen - een klap in het gezicht leek, maar 3 kW stroom te krijgen!

Ten eerste moesten we bijna 2 maanden op de stroomaansluiting wachten, en uiteindelijk kwam ENEL met de destijds gewone ouderwetse zwarte stroomteller!!
Ik had véél klussen in te halen en begreep toen niet, dat ik een soort planning moest maken, om niet teveel op hetzelfde moment aan te zetten.
Onbenullig had ik op een morgen alles in gebruik wat voor mij normaal leek...wasmachine, droogtrommel, afwasmachine, strijken...alles liep op volle toeren!
....om een of andere tot nu toe onbekende reden, sloegen de stoppen niet door, maar opeens was er een vreselijke stank in huis!
Toen ik met mijn neus als orientatiemiddel de stank volgde...kwam ik bij de stroomteller terecht...die gesmolten aan de muur hing!! Maar hij liep nog krakend en zuchtend...
Gelukkig hebben we wel een nieuwe stroomteller gekregen, maar men kon niet begrijpen hoe we dit in Godsnaam voor elkaar hadden gekregen.

Met de tijd hebben we het wel geleerd, hoe men zuinig en logisch met stroom om moet gaan...en zelfs kregen we tips door..die op kosten van ENEL gingen, maar wij nooit durvden...

Hier hadden enige mensen zelfs de grote truc...met een dun stukje van een tandenstoker, of een negatiefje van een fotorolletje, het zodanig tegen het draaiend wieltje van de stroomteller te zetten, dat de teller niet verder kon lopen!! Tegen de tijd dat de man kwam, die voor ENEL de stroom moest aflezen....draaide het wieltje vrolijk verder!
Zo resulteerden de stroomrekeningen destijds zo laag, omdat het erop leek, dat men inderdaad alleen maar een koelkast, tv en strijkijzer had.
Je moest de moed er maar voor hebben...

vogeltjes in de tuin

Vanmorgen is mijn morgen verrukkelijk.
Eindelijk lijkt het of het voorjaar er aan komt.
Na 2 weken hard werken, ook onder de onophoudelijke miezerige regenbuien, is de tuin "klaar".
Dit tussen aanhalingstekens want een tuin is nooit klaar volgens mij.
Hoe groot was mijn vreugde, vanmorgen toen ik voorzichtig naar mijn vogelhuisje van de Nederlandse vogelbescherming ging kijken.
Er zit een cincia in te broeden. Vogens mij een staart meesje, geen koolmeesje.
Nog groter was mijn verbazing toen ik aan de andere kant van de tuin een upupa (hopper) zag.
Ik weet dat ze er zijn, maar je ziet ze maar een heel enkele keer, vooral omdat er een levendige hond en een zeer slimme kat door de tuin lopen.
Ook mijn kleine vijvertje is ineens helder.
Ik moest dit even meedelen, want vandaag kan mijn dag niet meer stuk.

Verkiezingen

Overmorgen worden er weer eens verkiezingen gehouden in Italië. Het gaat slecht met het land en voor heel veel mensen maakt het eigenlijk niets uit wie er in de regering zit, want het is toch allemaal één pot nat die elkaar de hand boven het hoofd houdt. Ik verwacht dan ook dat ook dit keer veel Italianen helemaal niet gaan stemmen.
De NOS zond vandaag het volgende filmpje uit in het journaal.

Sportkranten in Italië

Nederland is deze week een krant rijker geworden, een sportkrant. Italië heeft al sinds jaren 3 landelijke sportkranten.

Op RTLNieuws.nl staat een filmpje over deze kranten.

Venetië wordt het Disneyland van Italië

Ieder jaar wringen 21 miljoen toeristen zich door de nauwe straten en kanalen van Venetië en voor de lagunestad is dit een last die steeds moeilijker te dragen is. Het stadsbestuur heeft dan ook besloten om met ingang voor volgend jaar een entreeprijs van 10 Euro te vragen aan iedereen die de stad wil bezoeken.

Toeristenbussen betalen al enkele jaren om de grote steden van Italië binnen te mogen komen. Florence wordt ieder jaar door 78.000 bussen aangedaan en de kosten van de stadsvervuiling door toeristen loopt op tot 4,5 miljoen Euro.

Men verwacht dat het aantal toeristen in Venetië de komende jaren zal verdubbelen. Het aantal inwoners zal daarentegen steeds verder afnemen. Telde de stad in 1966 nog 121.000 inwoners, vandaag zijn dat er nog maar 50.000, waarvan 3 duizend buitenlanders. Gemiddeld verliest Venetië 1000 inwoners per jaar en als deze exodus niet tot stilstand komt, zullen er in 2030 nog uitsluitend toeristen en buitenlanders wonen.

De belangrijkste reden waarom de mensen wegtrekken uit Venetië is de prijs van de huizen en van het dagelijkse levensonderhoud. De dogenstad is de duurste stad van Italië wat betreft gemeentelijke belastingen. De huizenmarkt wordt beheerst door rijke buitenlanders, want de gewone Venetiaan kan het niet opbrengen om 6 to 8 duizend Euro per m2 te betalen voor een appartement in het centrum. En voor een huisje van 80 m2 is een huurprijs van 2.000 Euro beslist geen uitzondering. Daar komt nog bij dat het niveau van het water blijft stijgen, er is altijd de angst voor weer een overstroming, en het water tast de huizen aan en dat zorgt voor nog meer extra kosten voor de huiseigenaren.

Het directe gevolg van deze uittocht is dat de gewone middenstander (groentenman, bakker, slager, schoenmaker, enz.) geen boterham meer kan verdienen en zijn winkel noodgedwongen moet sluiten. Hun plaats wordt ingenomen door boutiques van de grote modehuizen, fastfood restaurants en souvenierwinkels met prularia vervaardigd in Aziatische landen.

Veel huizen in het oude stadscentrum worden omgetoverd tot Bed & Breakfast om de groeiende stroom toeristen onderdak te kunnen bieden in een stad waar toerisme uiteindelijk de enige bron van inkomsten zal zijn.

Het eeuwenoude trotse Venezia, een stad met een rijke geschiedenis, bakermat van kunst en cultuur wordt langzaam maar zeker een spookstad zonder inwoners, een openluchtmuseum waar entree voor betaald moet worden, het Disneyland van Italië.

bron: De Telegraaf, La Repubblica

Europese politici en eigenbelang?

Ik vond dit in de wereldomroep.


www.wereldomroep.nl/actua/europa/080401_commentaar_chesal