Trento Filmfestival: Nederlands hoogtepunt zonder dieptevrees

Het Trento Filmfestival, dat dit jaar zijn 56e editie beleefde, staat in de regio vooral bekend als het “Festival internazionale di film dedicati alla montagna”. Het internationale festival van films met het gebergte als onderwerp. Dat is een van de redenen dat het evenement me niet echt trekt. Niet omdat ik geen respect heb voor het groots opgezette cinematografisch spektakel (dat dit jaar terecht een record aantal bezoekers trok), maar omdat mijn hoogtevrees me al rillingen bezorgt als ik op een dubbelgevouwen krant ga staan. Ik zeg nu hoogtevrees, maar in feite is het natuurlijk dieptevrees. Bij serieuze dieptes, ook al zijn ze geprojecteerd op een filmscherm, staat het water me in de handen en trekt mijn maag samen.
Met enige verwondering zag ik gisteren op het regionale tv-nieuws op RAI3 dat het festival gewonnen was door een film van een Nederlandse regisseur. Een Nederlandse film die een festival van films over de bergen wint? Toch de officiële website (www.trentofestival.it) er maar eens op nageslagen dus, en zo ben ik er achter gekomen dat het filmfestival niet bij het gebergte ophoudt, maar dat “esplorazione” (ontdekking) en “avventura” (avontuur) twee andere thema’s zijn waaraan een film mag beantwoorden om aan het festival mee te mogen doen.Een Nederlandse winnares dus, Jiska Rickels. De 31-jarige Rickels werd vooral gelouwerd door de hoge artisieke kwaliteit die haar film “4 elements” karakteriseerde. Eenvoud, maar vooral gerafineerdheid, in het in beeld brengen hoe de 4 elementen aarde, water, vuur en lucht tot materie worden getransformeerd.

Ik heb de trailer inmiddels bekeken en weet dat ik volgend jaar de kalender van het Trento Filmfestival nauwkeurig zal bestuderen. Een hoogtepunt hoeft niet altijd gepaard te gaan met dieptevrees.

De trailer.

Ron stelt zich voor...

Hallo allemaal,

hoewel ik mijn eerste blog nog aan moet leveren maak ik sinds kort toch al deel uit van het team ItaliëSchrijvers dat Liesbeth om zich heen heeft verzameld. Mijn naam is Ron, en ik ben geen schrijver van beroep. Het enige wat ik met boeken van doen heb is dat ik ze heel graag lees en dat ik voor mijn werk het transport voor een boekdrukkerij vanuit Italië naar het buitenland coördineer. Het schrijven is dus louter liefhebberij en het zal daarom niet meevallen om in de buurt van het niveau te komen van de andere, ervaren ItaliëSchrijvers. Maar goed, wie weet rolt er af en toe wat "leesbaars" vanonder de toetsen van mijn toetsenbord vandaan.

Ik woon - om het wat theatraal in te zetten - sinds het eind van de vorige eeuw in Italië. In 1998 kwam ik hier voor het eerst voor m'n werk (ik was nog nooit in Italië geweest) op basis van een ex-patriot contract. Toen dat na drie jaar afliep had het land me dusdanig in haar greep dat ik besloot om mijn werk op te zeggen en hier te blijven. Ik heb ervaren dat in Italië wonen iets is zoals terugreizen in de tijd. Dat is dikwijls leuk (vooral in het begin), maar soms ook minder leuk. Om niet te zeggen, ronduit vervelend.
Na tien jaar kom je er ook achter dat heel veel wat eerst bijzonder was in de loop van de tijd al bijna normaal is geworden. Om dat bijzondere niet te vergeten ben ik dus begonnen met af en toe iets aan het papier toe te vertrouwen. Voor mezelf, en waarom zou ik dat plezier niet delen met anderen.

Ik zal dus proberen U af en toe mee te laten reizen in mijn stukje Italië. Dat strekt zich uit van Trento (waar ik nu woon), via Ferrara (waar ik eerst gewoond heb) tot alle uithoeken van dit schitterende land, waar ik vrienden heb, familie (van mijn vriendin), waar een bijzonder volk haar wortels heeft.

Un caro saluto,
Ron

Jovanotti - A Te

Jovanotti is de artiestennaam van Lorenzo Cherubini, de zanger/componist die eind jaren 80 als eerste in het Italiaans ging rappen. Onvergetelijk uit die eerste jaren zijn Penso Positivo en Serenata Rap. Lorenzo schijft ook hele mooie gevoelige liedjes zoals Bella en Per Te (voor zijn dochtertje).
A Te van het album Safari (2008) is voor mij de mooiste van allemaal. Het is een prachtig liefdesliedje.

Padre Pio

Er zijn dingen in dit land die ik nooit zal kunnen begrijpen. De katholieke heiligenverering is er daar één van.
Enkele dagen geleden is het lichaam van de in 2002 heilig verklaarde Kapucijner pater Pio opgegraven en het wordt nu tentoongesteld in een glazen vitrine in de kerk Santa Maria delle Grazie in het Zuid-Italiaanse San Giovanni Rotondo.
Padre Pio (1887-1968), zoals hij in Italië genoemd wordt, zal hier tot september te bezichten zijn door 7200 pelgrims per dag. Er zijn al 700.000 gelovigen die zich hebben ingeschreven op de wachtlijst.
Het is nog maar de vraag hoe fris Pio er 40 jaar na zijn dood nog bijligt. Het is wel bekend dat specialisten van Madame Tousseau een masker van siliconen hebben gemaakt om zijn geschonden gelaat mee te bedekken.

De meest aanbeden heilige van Italië is vooral beroemd om zijn stigmata, de wonden van de gekruisigde Jezus. In beide handen en voeten had hij een bloedend gat en in zijn zij een snee. Voor gelovigen was dit reden tot aanbidding, niet gelovigen stonden er sceptisch tegenover. Hij zou de wonden zelf veroorzaakt hebben, misschien zelfs wel met een bijtend zuur. Er waren geen bewijzen. De heilige wordt aanbeden door gelovigen uit alle lagen van de bevolking en dan (uiteraard) vooral door zieken en hulpbehoeftigen.

Enkele jaren geleden lag ik in het ziekenhuis in Florence. Een vreselijk oud gebouw. De grote ziekenzaal was onderverdeeld in kleine kamertjes met muren die niet tot het hoge plafond reikten en plastic schuifdeuren, als een patient 3 kamers verderop lag te snurken, kon ik niet slapen.Aan de overkant van de gang, schuin tegenover mijn kamer, lag een oude dame die aan haar galblaas was geopereerd. Op haar nachtkastje stond een kalender van Padre Pio. De patiente sliep de hele dag, maar zodra ’s avonds het licht uitging, begon ze de heilige aan te roepen met haar schelle oude vrouwenstem.“Padre Pioooooooo! Aiutami! Padre Piooooooooooooo!”Na enkele minuten begonnen de andere patienten zich te roeren. “Ma stai zitta”, “Silenzio!” en het overbekende “BASTA!”Padre Pio is haar nooit te hulp gekomen. De verpleegster, die ze steevast voor heks uitschold, belde de dienstdoende arts en die kwam haar dan een spuitje geven en dan viel het dementeerende oudje stil en kon de afdeling slapen.

Maar misschien vond ze toch troost in haar geloof in God en de heiligen, zeker weten dat er een reden is voor ons lijden e dat je er nooit alleen voor staat lijkt me een geruststellende gedachte. Desalniettemin versterkt het opgraven en tentoonstellen van een lijk mijn negatieve mening over de katholieke kerk en het Vaticaan. En ik wil er toch ook nog wel even bij vermelden dat veel Italianen (gelovig en niet-gelovig) het er helemaal niet mee eens zijn dat Padre Pio of welke heilige dan ook in een glazen kist als Sneeuwwitje tentoongesteld wordt.

Stroom en stopkontakten...

Een paar dagen geleden wilde mijn man hier in huis een klus opknappen...

Hoewel hij erg geduldig is...werd hij maar weer eens voor de zoveelste keer woedend op de stopkontakten in Italie, waar men steeds weer andere tussenstekkers in moet doen, om je apparatuur te kunnen laten lopen.

Nu hebben we in dit huis al 2 soorten stopkontakten, en nog steeds moet je klungelen en zoeken, of we de passende tussenstekker maar net bij de hand hebben, want jaren geleden bestond een gewoon rond stopkontakt, waar we allemaal eigenlijk aan gewend waren, nog niet in Italie.
Zo hebben we een hele keus aan adapters, want je weet maar nooit!

Maar niet alleen dit is de ergernis van dit soort stopkontakten, maar ook op de onverschillige en onzekere manier, hoe sommige elektricien ze ooit aanbracht. Het is al meerdere keren gebeurd, dat ik zelfs de adapter en inklusief het hele stopkontakt uit de muur trok! Dat is dan ook een onheilspellend iets, als je dan ineens tegen al die stroomdraden aankijkt, die ineens uit de muur komen.

We zijn voortaan heel voorzichtig geworden, en men hoopt eraan gewend te raken....

Zoals het voor ons - toen we hier lang geleden kwamen wonen - een klap in het gezicht leek, maar 3 kW stroom te krijgen!

Ten eerste moesten we bijna 2 maanden op de stroomaansluiting wachten, en uiteindelijk kwam ENEL met de destijds gewone ouderwetse zwarte stroomteller!!
Ik had véél klussen in te halen en begreep toen niet, dat ik een soort planning moest maken, om niet teveel op hetzelfde moment aan te zetten.
Onbenullig had ik op een morgen alles in gebruik wat voor mij normaal leek...wasmachine, droogtrommel, afwasmachine, strijken...alles liep op volle toeren!
....om een of andere tot nu toe onbekende reden, sloegen de stoppen niet door, maar opeens was er een vreselijke stank in huis!
Toen ik met mijn neus als orientatiemiddel de stank volgde...kwam ik bij de stroomteller terecht...die gesmolten aan de muur hing!! Maar hij liep nog krakend en zuchtend...
Gelukkig hebben we wel een nieuwe stroomteller gekregen, maar men kon niet begrijpen hoe we dit in Godsnaam voor elkaar hadden gekregen.

Met de tijd hebben we het wel geleerd, hoe men zuinig en logisch met stroom om moet gaan...en zelfs kregen we tips door..die op kosten van ENEL gingen, maar wij nooit durvden...

Hier hadden enige mensen zelfs de grote truc...met een dun stukje van een tandenstoker, of een negatiefje van een fotorolletje, het zodanig tegen het draaiend wieltje van de stroomteller te zetten, dat de teller niet verder kon lopen!! Tegen de tijd dat de man kwam, die voor ENEL de stroom moest aflezen....draaide het wieltje vrolijk verder!
Zo resulteerden de stroomrekeningen destijds zo laag, omdat het erop leek, dat men inderdaad alleen maar een koelkast, tv en strijkijzer had.
Je moest de moed er maar voor hebben...

vogeltjes in de tuin

Vanmorgen is mijn morgen verrukkelijk.
Eindelijk lijkt het of het voorjaar er aan komt.
Na 2 weken hard werken, ook onder de onophoudelijke miezerige regenbuien, is de tuin "klaar".
Dit tussen aanhalingstekens want een tuin is nooit klaar volgens mij.
Hoe groot was mijn vreugde, vanmorgen toen ik voorzichtig naar mijn vogelhuisje van de Nederlandse vogelbescherming ging kijken.
Er zit een cincia in te broeden. Vogens mij een staart meesje, geen koolmeesje.
Nog groter was mijn verbazing toen ik aan de andere kant van de tuin een upupa (hopper) zag.
Ik weet dat ze er zijn, maar je ziet ze maar een heel enkele keer, vooral omdat er een levendige hond en een zeer slimme kat door de tuin lopen.
Ook mijn kleine vijvertje is ineens helder.
Ik moest dit even meedelen, want vandaag kan mijn dag niet meer stuk.

Verkiezingen

Overmorgen worden er weer eens verkiezingen gehouden in Italië. Het gaat slecht met het land en voor heel veel mensen maakt het eigenlijk niets uit wie er in de regering zit, want het is toch allemaal één pot nat die elkaar de hand boven het hoofd houdt. Ik verwacht dan ook dat ook dit keer veel Italianen helemaal niet gaan stemmen.
De NOS zond vandaag het volgende filmpje uit in het journaal.

Sportkranten in Italië

Nederland is deze week een krant rijker geworden, een sportkrant. Italië heeft al sinds jaren 3 landelijke sportkranten.

Op RTLNieuws.nl staat een filmpje over deze kranten.

Venetië wordt het Disneyland van Italië

Ieder jaar wringen 21 miljoen toeristen zich door de nauwe straten en kanalen van Venetië en voor de lagunestad is dit een last die steeds moeilijker te dragen is. Het stadsbestuur heeft dan ook besloten om met ingang voor volgend jaar een entreeprijs van 10 Euro te vragen aan iedereen die de stad wil bezoeken.

Toeristenbussen betalen al enkele jaren om de grote steden van Italië binnen te mogen komen. Florence wordt ieder jaar door 78.000 bussen aangedaan en de kosten van de stadsvervuiling door toeristen loopt op tot 4,5 miljoen Euro.

Men verwacht dat het aantal toeristen in Venetië de komende jaren zal verdubbelen. Het aantal inwoners zal daarentegen steeds verder afnemen. Telde de stad in 1966 nog 121.000 inwoners, vandaag zijn dat er nog maar 50.000, waarvan 3 duizend buitenlanders. Gemiddeld verliest Venetië 1000 inwoners per jaar en als deze exodus niet tot stilstand komt, zullen er in 2030 nog uitsluitend toeristen en buitenlanders wonen.

De belangrijkste reden waarom de mensen wegtrekken uit Venetië is de prijs van de huizen en van het dagelijkse levensonderhoud. De dogenstad is de duurste stad van Italië wat betreft gemeentelijke belastingen. De huizenmarkt wordt beheerst door rijke buitenlanders, want de gewone Venetiaan kan het niet opbrengen om 6 to 8 duizend Euro per m2 te betalen voor een appartement in het centrum. En voor een huisje van 80 m2 is een huurprijs van 2.000 Euro beslist geen uitzondering. Daar komt nog bij dat het niveau van het water blijft stijgen, er is altijd de angst voor weer een overstroming, en het water tast de huizen aan en dat zorgt voor nog meer extra kosten voor de huiseigenaren.

Het directe gevolg van deze uittocht is dat de gewone middenstander (groentenman, bakker, slager, schoenmaker, enz.) geen boterham meer kan verdienen en zijn winkel noodgedwongen moet sluiten. Hun plaats wordt ingenomen door boutiques van de grote modehuizen, fastfood restaurants en souvenierwinkels met prularia vervaardigd in Aziatische landen.

Veel huizen in het oude stadscentrum worden omgetoverd tot Bed & Breakfast om de groeiende stroom toeristen onderdak te kunnen bieden in een stad waar toerisme uiteindelijk de enige bron van inkomsten zal zijn.

Het eeuwenoude trotse Venezia, een stad met een rijke geschiedenis, bakermat van kunst en cultuur wordt langzaam maar zeker een spookstad zonder inwoners, een openluchtmuseum waar entree voor betaald moet worden, het Disneyland van Italië.

bron: De Telegraaf, La Repubblica

Europese politici en eigenbelang?

Ik vond dit in de wereldomroep.


www.wereldomroep.nl/actua/europa/080401_commentaar_chesal

Italiaanse droom of nachtmerrie?

Is dit KRO programma werkelijk een Italiaanse droom of is het eerder een Italiaanse nachtmerrie? Ik heb de eerste twee afleveringen van deze reality gezien en eerlijk gezegd vielen ze mij behoorlijk tegen. Het tempo ligt erg laag, er gebeurd te weinig om de aandacht van de kijker vast te houden en men vervalt te vaak in herhaling.
Wat bovendien weer opvalt is de ontzettend slechte voorbereiding van de deelnemers. Wanneer hebben zij het plan opgevat om in Italië te gaan wonen? Op het moment dat ze de oproep voor dit programma zagen? Geen van de stellen lijkt ook maar enige band of affectie met Italië te hebben. Ze kunnen nog niet eens tot 3 tellen in het Italiaans, reden volgens hen bij Basel Italië binnen en verwachten dat de plaatselijke supermarkt koffiefilters verkoopt.

Het koppel dat uiteindelijk wint, mag een half jaar lang hypotheekvrij de B&B runnen, dan krijgen ze de kans het huis te kopen voor de oorspronkelijke aanschafprijs. En dat huis ligt dus aan een geasfalteerd straatje zonder enige charme in een gehucht van 53 oudere inwoners met een stenentijdperk mentaliteit.
Ik vraag me af hoe ze denken rond te kunnen komen van een B&B met 4 kamers, want vergeet niet dat ze maar een heel beperkte cliëntele zullen hebben: alleen Nederlanders en Vlamingen die lekker veilig in Italië bij Hollandssprekenden willen verblijven. En aangezien de B&B's gerund door Nederlanders in Le Marche de laatste jaren als paddenstoelen uit de grond schieten, wordt de spoeling steeds dunner.

Op het Italiëforum werd druk gespeculeerd over wie uiteindelijk zou gaan winnen en werd er tevergeefs gezocht naar de website van de B&B. Priscilla van het forum, die daar in de buurt woont, is eens een kijkje gaan nemen in Piticchio. De B&B bleek sinds november gesloten te zijn en zou in juni weer open moeten gaan.
Ik weet niet wie er gewonnen heeft, maar ik geef geen van de stellen veel kans op een succesvolle Italiaanse droom. Ik weet uit ervaring dat het ruw wakker worden is als het echte leven begint en er brood op de plank moet komen.

meer info in De Telegraaf

Soms vind ik het hier niet leuk

Zoals de titel al zegt, soms vind ik het in Italië niet leuk.Vandaag in ieder geval niet.

Wij zijn wezen wandelen met onze hond, die scharrelt dan lekker rond en heeft het helemaal naar z'n zin.

Nou zijn er hier dus mensen in de buurt, en waarschijnlijk is dat in heel Italië zo, die het nodig vinden om vergif neer te leggen. Hetzij tegen vossen die de kippen roven, hetzij tegen andere honden die misschien wel eens meer truffels zouden kunnen vinden dan hun eigen hond.

Die van ons was vandaag dus de pineut.Gelukkig waren we op tijd bij een dierenarts en komt hij er wel weer helemaal bovenop.Maar je schrikt behoorlijk, als je hond stuipen heeft, het schuim op z'n bek staat en ook nog gaat overgeven.

Ik hoop dat ik nooit iemand tegenkom die vrolijk verteld dat hij dat doet, wat ik ben in staat hem wat aan te doen. Eet lekker zelf je vergif en sterf een langzame dood.

Ik weet dat ik nu heftig reageer, maar ik kan dit echt niet begrijpen.

Lezioni italiane 2: Bart

Maandagochtend. Een nieuwe week met nieuwe studenten. Voor mij zit Bart, een beetje gelaten en ook wat zenuwachtig want " ik heb geen talenknobbel!" Ik probeer hem gerust te stellen en begin heel voorzichtig met zijn eerste grammaticales. Bart zit veel in Italie voor zijn werk en vind het zo langzamerhand vervelend worden dat hij met name tijdens de zakenlunches niet met de mensen kan communiceren. Het zakendoen gaat hoofdzakelijk in het Engels, zo vertelt hij ons, maar tijdens de lunches gaan de Italianen toch vaak over in het Italiaans en daarom lijkt het hem wel zo leuk om ook een beetje mee te kunnen doen.
Hij doet het helemaal niet slecht Bart en heeft veel steun aan zijn Frans dat hij behoorlijk goed beheerst. Op woensdag kom ik erachter dat Bart elke dag helemaal op de fiets naar ons instituut rijdt (zo'n 10 km ongeveer) en ik spreek mijn bewondering hierover uit. In het Italiaans natuurlijk. Zijn antwoord, ook in het Italiaans: " Mi piace, e poi fa bene al fisico e alle tette" , deed mij zo lachen dat ik de even de klas uitmoest om bij te komen.
(voor hen die geen Italiaans spreken, Bart antwoordde: " Ik vind het leuk en bovendien is het goed voor lichaam en voor de tieten" ; tete in het Frans is hoofd. Hij had dus moeten zeggen: e poi fa bene al fisico e alla testa.)

De Italiaanse Droom

De Italiaanse Droom is een nieuw programma van de KRO, waarin drie maanden lang vier stellen gevolgd worden die dezelfde droom hebben: een eigen Bed & Breakfast in een pittoresk Italiaans dorp. Ze verlaten huis en haard en gaan naar het Italiaanse dorpje Piticchio waar ze gezamenlijk één Bed & Breakfast opknappen én vervolgens ook gasten ontvangen.

Ik heb de trailer gezien en dat zag er veel belovend uit, leuk ook dat ze de bewoners van het dorp erbij betrekken en ze hun zegje laten doen over die Olandesi.

De eerste uitzending is zondag 9 maart om 20:20 uur op Ned 1.

La visita medica...ofwel de medische keuring!

Begin februari heb ik een sollicitatiegesprek gehad voor de vliegmaatschappij Volare SpA. Ik heb gesolliciteerd voor de functie van stewardess en ben aangenomen mits ik de medische keuring goed doorloop. Dit betekent dat je wordt aangenomen om de opleiding tot stewardess te volgen. De opleiding voor deze maatschappij duurt 8 maanden (volgens mij de langste van alle italiaanse vliegmaatschappijen, maar ach...) waarna je een staatsexamen aflegt in Rome. Hiermee behaal je je brevet. Dit brevet is nodig wil je als stweardess voor een italiaanse maatschappij vliegen....Maar ja eerst nog die medische keuring....
Gister was het dan zover. Ik ben naar Milaan gegaan voor mijn medische keuring. Maandagmiddag heb ik de trein genomen om 15.30 uur. Op zich best wel relaxed...ik stap hier op Termini op en 4,5 uur later stap ik uit op het Centraal Station van Milaan. Nu had ik wel weer een geluk bij een ongeluk: als je namelijk met de Eurostar reist (de snelste trein maar helaas ook de duurste) en er is een vertraging van meer dan 30 min, kun je een bonus van 50% vragen op je treinticket. Ik had om precies te zijn 34 minuten vetraging dus na een formuliertje te hebben ingevuld en mijn originele treinkaart achter te hebben gelaten, krijg ik (als het goed is) nu binnen een maand een bonus ticket thuisgestuurd twv 30 euro...niet verkeerd dus. Goed, eenmaal op het CS moest ik bus 92 nemen want ik ben bij mijn 'neef' Francesco en zijn vrouw Ilaria blijven slapen die in Milaan wonen. Na een heerlijke maaltijd me maar gaan klaarmaken voor het naar bed gaan aangezien ik vanmorgen om 5.45 uur op moest. Om 6 uur stond ik buiten, aangezien ik niet mocht ontbijten. Moest natuurlijk nuchter verschijnen op de keuring. Ik had uitgezocht dat ik bus 92 kon nemen tot een bepaald punt en daarna kon overstappen op bus 73 die me naar het vliegveld Linate zou brengen...maar kon ook de shuttle nemen op het CS. Ik dacht, ik overleg wel met de buschauffeur wat hij het handigst/snelst vindt....aangezien ik alleen in de bus dacht te zijn om 6.10 uur....helemaal mis: de bus zat stampens vol met geen één italiaan te bekennen....Toen ze na 5 minuten onderling ook nog eens ruzie begonnen te maken (hoe gezellig wil je je dag beginnen....?) vond ik de 10 minuten naar het CS lang genoeg en toch maar de shuttle genomen. Kostte me 4 euro extra, maar ach, stilte en geen geruzie zo 's ochtends vroeg. De chauffeur van de shuttle-bus vertelde me dat hij alleen bij de Terminal zou stoppen en dat ik nog wel een heel eind terug moest. Ik k volgens hem maar beter de bus 73 terug nemen....HUH??...minder!!! Maar ja, zoals het een echte italiaan betaamt, heeft hij me netjes bij 'mijn straat' de bus uit gezet....hihi. Om 7 uur 's ochtends in de mist, te voet, zoekend naar het Istituto Medico Legale voor de keuring... Ook al was ik in de juiste straat....je moet je een volledig afgelegen industrieterrein voorstellen en de Via dell'Aviazione is zo'n 2 km lang.... Toch maar even gaan vragen bij de ingang van het allereerste gebouw dat ik zag. En ja, ik werd meteen 'geinstrueerd' om na de keuring bij hun in de bar te komen ontbijten....het blijft Italie...haha. Eindelijk de juiste plek gevonden en natuurlijk ruim op tijd. Ik zal ook ergens niet op tijd komen....Eenmaal binnen met een hele groep (vooral wannabe piloten voor de militaire academie) wachten tot het 8 uur was. Bij het loket kreeg ik in ruil voor mijn brief van de vliegmaatschappij, een pasfoto, mijn paspoort en mijn codice fiscale...een grote koffer met een papiertje erop met alles wat ik moest aflopen en de bijbehorende afdeling/kamernummers...Maar eens beginnen met bloedprikken en urine acherlaten. Hierna een E.C.G laten maken en een longproef moeten doen. Vervolgens bloeddruk meten en een praatje met de psycholoog/psychiater (ja serieus....). Daarna naar de volgende verdieping waar ze mijn neus, keel, oren en ogen hebben ingekeken. Bovendien moeten marcheren binnen een vierkante tegel met de ogen dicht....wat ik na 3 keer uitleggen pas begreep. Typisch dat dat net bij een vrouw was...de italiaanse man is toch echt wat geduldiger....althans met vrouwen... Hierna een gehoortest en een ogentest laten doen....OEF....en toen waren we 2 uur verder. Ben compleet onderzocht, maar na nog eens 3,5 uur wachten, gezond verklaard!! Dus helemaal blij met mijn medisch certificaat dit afgelegen en in mist ondergedompelde terrein bij Linate verlaten om het centrum van Milaan te bezoeken. Natuurlijk il Duomo bezocht en lekker even rond gestruind. Ik moet toegeven....het is verreweg niet zo mooi en sfeervol als Rome, maar toch heeft het wel wat....Milaan!
Vandaag de telefonische bevestiging gekregen van Volare SpA dat ik begin mei met de opleiding mag beginnen!! Deze komende 2 maanden staan dus in het teken van: mentale voorbereiding voor het verlaten van deze fantastische stad, woonruimte zoeken in de buurt van Milano Malpensa, verhuizen, inschrijven in Italie en alle bureaucratische rompslomp die dat met zich meebrengt....maar....IK HEB ER ZIN IN!!